
Źródło: Pixabay
Inspektor Krzemiński
– Kurwa – jęczy bezwiednie, znów biorąc do ręki tę samą teczkę. Najchętniej od razu zamknąłby sprawę. Nie ma kompletnie żadnych dowodów, że denatowi ktoś pomógł zejść z tego padołu łez, a jedyną istotną poszlakę stanowi fakt, że wyczyszczono monitoring. Po prostu spadł oparty o barierkę trzymającą się na słowo honoru i niefortunnie nadział na pieprzoną tyczkę. Pech, nic więcej. Zresztą schlany w czarnoziem mógłby runąć i z mniej błahego powodu niż słabe mocowanie balustrady. Na przykład potknąć się o własne nogi lub utopić w rzygowinach, nie powinno ich to interesować. Ale interesuje… bo był pierdoloną szychą i prasa będzie doszukiwać się drugiego dna. Mają przesrane jeśli pismaki pierwsze się do czegoś dogrzebią!
– Młody! – woła podkomendnego.
– Tak? – Dzieciak też najwyraźniej czuje presję, bo zjawia się w jednej sekundzie.
– Co z tymi prywatnymi kamerami?
– Jeszcze czekamy, mam materiał tylko z jednej, ale tam kompletnie nic nie widać, żadnych samochodów ani pieszych. Masarscy mają przygotować nagrania na dzisiaj, a Klimków nie ma, wrócą dopiero pojutrze – zdaje rzetelną relację ze swoich poczynań. – Pozostałe kamery nie mają odpowiedniego zasięgu, obejmują tylko posesje, ale złożyłem wniosek o udostępnienie zapisu z monitoringu miejskiego, będzie widać wjazd na osiedle i przystanek autobusowy, z którego korzysta Traczewska.
– Dobrze… – Krzemiński wydaje się roztargniony. – W takim razie czekamy.
Mina inspektora nie wyraża ani rozczarowania, ani aprobaty, raczej poważne znużenie. Już dawno powinien przywyknąć do pozbawionej sensu pracy. Zwykle ścigają przestępców tylko po to, żeby sądy ich wypuszczały ze względu na małą szkodliwość, skazywały na karę w zawieszeniu lub symboliczne roboty publiczne – godzina koszenia trawników, wolne żarty! I jeszcze cała ta przeklęta papierologia. Raporty, tabelki i zestawienia, jakby świat dało się zamknąć w paru liczbach, podsumować jedną cyferką. Nienawidzi pieprzonego spłaszczania problemów, nie rozumie już własnej pracy.
Kilka razy myślał o przejściu na emeryturę, ale co by na niej robił? Może kiedy wnuk trochę podrośnie? Będą razem wędkować i kopać piłkę, chodzić na mecze i sklejać modele samolotów. Poświęci mu znacznie więcej czasu niż córce, z którą nie potrafił złapać kontaktu. Nie, żeby nie próbował, ale z chłopakiem zawsze inaczej, łatwiej się zakumplować. Nie trzeba pić wyimaginowanych herbatek z lalkami, zachwycać się różowymi falbankami, rysować księżniczek ani skakać w gumę. Można przeklinać, pluć i opowiadać sprośne dowcipy.
Zawsze chciał mieć syna, przekazać nazwisko i, przede wszystkim, wychować prawdziwego faceta, twardziela z jajami, który zdobędzie cały świat, żeby rzucić go później do stóp godnej tego damie. Życie płata jednak figle. Jedni nie chcą mieć dzieci, a wpadają raz za razem, inni latami usilnie się starają i nic. Na dodatek bez żadnego, medycznego powodu.
Żona też marzyła o gromadce roześmianych pociech wypełniających swoją radosną obecnością dom – oboje pochodzili z dużych rodzin, on miał piątkę rodzeństwa, ona czwórkę – pewnie dlatego niemiłosiernie rozpieszczała jedyną córkę, swoje oczko w głowie, przynajmniej do czasu aż poważnie się nie pożarły. Poszło o totalną błahostkę, nie pamięta już dokładnie, ale chyba o coś związanego ze szkołą. Młoda czuła się niesprawiedliwie traktowana przez nauczycielkę matematyki. Nazwała ją obelżywie. Wredną zołzą? A może tylko zgorzkniałą, starą panną… W każdym razie panią żonę nie na żarty oburzył brak szacunku wobec leciwej belferki, prawdopodobnie rzeczywiście jędzowatej.
Nie chodziło o nic istotnego, nie o żadne zadania czy kartkówki, a o wyklejanki. Bryły geometryczne? W każdym razie coś manualnego. Młoda nie miała talentu ani cierpliwości, więc pewnie się nie przyłożyła, niemniej pałę dostała bez dokładnych oględzin dzieła, bo kolega doszczętnie je zmiażdżył na przerwie. Nie pomogły żadne tłumaczenia, drugiej szansy nie dostała. Do domu wróciła sfrustrowana i wściekła, dosłownie z żądzą mordu w oczach, złorzecząc biednej kobiecinie. Sam też często się tak czuje, kiedy do przełożonych nie trafiają żadne racjonalne argumenty.
Idąc do policji nawet nie podejrzewał, że będzie trochę jak w szkole – rozwiązywanie zadań domowych i wypełnianie pieprzniętych tabelek. Do tego pilnują cię niczym przedszkolaka. Nie możesz postawić kloca, żeby wszyscy nie wiedzieli. Z byle pierdołą trzeba się czaić i oglądać, czy ktoś nie podsłuchuje. Ściany mają uszy. A żeby uzyskać oficjalne informacje, trzeba pisać, pisać i jeszcze raz pisać, sam trup nie wystarczy. Formularze. Wnioski. Podania.
Teraz część gówna zwala na Młodego, ale czekanie nie jest dzięki temu mniej frustrujące. Gdyby nie kontakty wyrobione w ciągu lat służby, dawno dostałby bzika. Pewnie jak Rudy zrobiłby rozpierduchę na interwencji albo jak Cap palnął sobie w łeb. W życiu trzeba umieć się ustawić, rozumieć skąd wieje wiatr i dla kogo lepiej wypiąć dupę. A mimo wszystko dziwi się, że inni chleją, biorą łapówki czy dokonują wymuszeń. Niskie pensje nie są żadnym usprawiedliwieniem, zresztą „niskie” i „wysokie” to pojęcia względne. Ludzie żyją za minimalną, za kuroniówkę, ze zbierania złomu. Nie każdy musi jeździć na wczasy do Chorwacji i mieć dwa samochody, co roku kupować większy telewizor albo dłuższą strzelbę. Kurwy. Zakłady. Prochy. Stróże prawa zbyt często za nic mają moralność i samo prawo. Zamiast świecić przykładem, parkują na miejscach dla inwalidów i przejeżdżają na czerwonym. Handlują Mary Jane. Układają się z wymusicielami haraczy. Lekceważą świadków, wciskając im w usta wygodne zeznania lub przekonują do nieskładania żadnych zawiadomień. Niemal każdy ma coś za uszami, choć niektórzy lepiej się z tym kryją – i właśnie ci są najbardziej przerażający. Brakuje do nich klucza.
Sam wielokrotnie zawinił lekkomyślnością i niechlujstwem, przeżył trzy postępowania służbowe, w tym jedno za agresywne zachowanie wobec kaleki. Kazał facetowi wstać a ten ani drgnął, nie powiedział, że nie może, po prostu siedział, rzucając mu spojrzeniem wyzwanie. Dopiero kiedy czerwony ze wściekłości chwycił go za fraki i uniósł, poczuł dziwną lekkość wiotkiego, delikatnego ciała, chwilę jednak trwało zanim zrozumiał, a wtedy się przeraził. Mógł zrobić człowiekowi krzywdę, chciał zrobić mu krzywdę, tylko dlatego, że nie okazał respektu, nie wykonał polecenia. Chłopak rozparty wygodnie na fotelu wyglądał normalnie, może trochę chudy i powykręcany, miał bezczelną minę. Wózek stał pod ścianą. Niby niewinny rekwizyt, a jak wiele zmieniał…
Trochę się wstydzi swojej agresji, tego, że nie potrafił nad nią zapanować, niemniej pozostali zasłużyli, dno, recydywa, może i plankton, ale mimo wszystko zdecydowanie przestępczy. Z wiekiem się przyzwyczaił, zobojętniał, emocje przestały mieć znaczenie, siły zaczął używać świadomie, z rozmysłem i nikt nie mógł już zarzucić mu brutalności. Przykładnym gliną stał się dobrze po trzydziestce, raczej koło czterdziestki. Doświadczenie zresztą ma tu niebagatelne znaczenie. Nos z czasem się wyostrza, bardziej wyczulony na oznaki zgnilizny, wyrabia się intuicja, w tym zawodzie potrzebna jak w żadnym innym. Również po to, by zrozumieć, czego naprawdę oczekują przełożeni. Nie wszystko przecież mogą powiedzieć wprost.
Jeśli chodzi o Traczewskiego, marzą, żeby nie doczepiły się media, a że na to nie ma najmniejszych szans, będą potrzebować kozła ofiarnego, choćby i okazało się, że denat sam podpiłował barierkę na własnym tarasie. Obiecał sobie kiedyś, że nigdy nie pozwoli już nikogo wrobić. Nieraz tuningowali dowody, niby przekonani o słuszności swoich działań, ale prawdopodobnie tylko dobrze rozgrywani przez osoby z zewnątrz.
Tamtego chłopaczka ma na sumieniu, bez względu, czy popełnił samobójstwo, czy ktoś mu pomógł. Nie był oczywiście sam, wszyscy święcie wierzyli w jego winę, gotowi zlinczować gówniarza bez procesu. Posadzono go z ostrą recydywą, nie wytrzymał – przynajmniej oficjalnie. Mało kto dobrze znosi gwałty i poniżanie. Z cwelami się nie rozmawia. Z cwelami się nie je. Cweli się pierdoli. O każdej porze dnia i nocy, na wszelkie możliwe sposoby. A on nie dość, że młody i ładniutki, z delikatną, niemal kobiecą urodą, podobno był gejem – pasywem – i całkiem odleciał, kiedy wzięli go pierwszy raz. Później stali się brutalniejsi, bili, jebali na sucho, krążą nawet plotki, że wepchnęli mu do tyłka szczotkę do czyszczenia kibla. Popierdoleńcy! Psychole jakich mało! I jeszcze żrą na koszt państwa!
Niespełna dwa lata po jego śmierci okazało się, że był niewinny. Nikt nie podważał pracy policji i prokuratury, sprawę zamieciono pod dywan. Zdaje się, że rodzina nie bardzo wierzyła w niewinność lub miała w dupie los czarnej owcy. Konserwatywny ojciec do końca nie wybaczył pierworodnemu synowi pedalstwa. Mimo uderzającego podobieństwa próbował się go wypierać, bo przecież nie mógł spłodzić „czegoś” równie odrażającego. Krzemiński nie wie, czy potrafiłby zaakceptować podobną odmienność, ale Bóg mu świadkiem, że by się starał, z całych sił, bo przecież każdy zasługuje na miłość. Modliłby się i prosił o łaskę, próbowałby przekonać dzieciaka do życia zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami, nie odrzuciłby jednak, nie odczłowieczył. Można przecież nie rozumieć i nie akceptować wszystkich cech, a mimo to kochać. Żonę kocha, choć nie dała mu więcej dzieci. Syna. Zresztą chyba lepsza córka niż pedał…
A ta dziewuszka, taka zagubiona, niczym wystraszona sarenka i jej mała, ciekawska córeczka – wolałby czym prędzej znaleźć dowody, że nie ona ostatnia widziała tatusia. Przecież trzeba być skończonym skurwielem, żeby właśnie ją mieszać w tę śmierdzącą sprawę. Już na pierwszy rzut oka wygląda na niewinną. Istna chodząca niewinność. Uosobienie niewinności. Co innego ten jej zdegenerowany braciszek, Szymon, najwyraźniej ukrywający się przed policją lub przed zbirami, u których ma długi. W sumie ciekawy wątek, chętnie się dowie, dlaczego srający kasą ojciec ich nie spłacił, ryzykując, że młodemu połamią kończyny albo obetną jaja. Interesujące…
Już sprawdzili, że Traczewski nie miał żadnych problemów finansowych, dzieciom zostawił pokaźną fortunę, niestety częściowo zbudowaną dzięki szemranym interesom, choć raczej nie kontakty z półświatkiem go wykończyły, prędzej ktoś z pozoru uczciwy, komu mógłby zaszkodzić, składając zeznania w związku z aferą wykrytą przez CBA.
Aldona
Kawa dawno już wystygła, ale Aldona nadal tylko się w nią wpatruje. Nie zrobiła ani łyka, jedynie posłodziła i pomieszała, uważając, żeby nie dzwonić łyżeczką o cieniutką porcelanę. W domu często delektuje się przyjemnym, melodyjnym odgłosem wydawanym przez szklanki i filiżanki. Nie lubi kubków, gruby fajans brzmi fatalnie. Niestety nigdy nie było jej stać na porządną zastawę, taką jak ta. Świetliście białą, o pięknych, obłych liniach, ze złotymi zdobieniami, cudnie prześwitującą, ukazującą wnętrze, drgającą linię gęstego, czarnego naparu łagodnie pieszczącego nozdrza. Życie jest krótkie i usłane cierniami, trzeba umieć czerpać przyjemność z drobiazgów, cieszyć się otaczającym światem na tyle, na ile jest to tylko możliwe, zachwycać każdym promieniem słońca i każdą kroplą deszczu, chwytać dzień.
Praca zawsze sprawiała jej przyjemność: sprzątanie, upiększanie, karmienie ludzi, którzy potrafią delektować się jedzeniem, poznawanie ich i odgadywanie ich potrzeb. W gotowaniu jest zresztą pewna magia, uwodzi się zapachem, czaruje apetycznym wyglądem i podbija serca smakiem. Nie każdy strzał okazuje się celny, ale zaskakując, wiele można się nauczyć. Z czasem pewnie stała się dla nich częścią domu, elementem wyposażenia, którego nie dostrzega się, póki nagle nie zniknie, bo raczej nie częścią rodziny… nie w przypadku Traczewskich. Oni nigdy nie próbowali jej nawet poznać, niby pamiętali o urodzinach, zwykle dając po prostu kopertę lub bibelot, który podarowany przez kogoś innego, im nie przypadł do gustu. Dzieci, gdy były małe, rysowały laurki. Szymek, raz nawet na Dzień Matki. Niestety wyrosły z tego, ale ona po dziś dzień przechowuje wszystkie. Te pana Piotra również, nie pozwoliła mu ich wyrzucić.
Trzynaście lat spędziła kursując między swoim skromnym mieszkankiem a rezydencją chlebodawców, nic dziwnego, że teraz czuje się zagubiona. Nie chodzi jedynie o niepewną przyszłość, choć to oczywiście stresujące. Została wybita z rytmu. Nie musi wstawać rano. Nie pokonuje codziennie tej samej trasy. Nie przygląda się codziennym rytuałom mijanych ludzi. Nie wita ze starymi znajomymi. Za to dostrzega zbyt długo niewycierany kurz, pajęczynki uwidaczniające się jedynie przy specyficznym oświetleniu, słyszy kłótnie sąsiadów i psa ujadającego, gdy zostaje sam w domu, odnajduje puste butelki pochowane po kątach i wspomnienia czające się w każdym zakamarku.
Potrzebowała się spotkać. Rzadko bywa w lokalach, ten może nie grzeszy szczególnie ekskluzywnością, ale zdaje się, że jest popularny, a przede wszystkim blisko pracy Marzenki.
Nadal nie do końca rozumie. Rozmowa była dziwna. Zdaje sobie sprawę, że dziewczyna jako samotna, pracująca matka grafik ma zapewne, delikatnie powiedziawszy, napięty, ale żeby nawet nie chcieć zajrzeć do domu?
Dała jej parę złotych, na rachunek i jedzenie póki co starczy. Obiecała się zastanowić. Poprosiła, żeby zachowała klucze, zaglądała od czasu do czasu, podlewała kwiatki, wpuszczała policję. Nie obrazi się, jeśli znajdzie inną pracę, sama nic nie może zagwarantować, nie zarabia wystarczająco dużo, a ze spadkiem trochę zejdzie, póki nie odnajdzie się Szymon, nic nie drgnie. Jeśli w skrytce w gabinecie jest gotówka, może potraktować ją jako odprawę, wszystko. Tylko lepiej, żeby wydawała pieniądze ostrożnie, bo jeszcze przyczepi się urząd skarbowy. Brat nie powinien zgłaszać pretensji, ale nie trzeba też koniecznie mu mówić, nie wie o tym schowku, bo gdyby wiedział, dawno by go opróżnił.
Słodki dzieciak był z Szymcia, przylepa, istny pieszczoszek, potrzebujący znacznie więcej czułości, niż zapewniali rodzice. Przypominał żądnego uwagi szczeniaczka, zawsze skorego do zabawy i biegającego wszędzie za życzliwymi ludźmi. Chyba właśnie obsesyjna potrzeba akceptacji sprawiła, że się pogubił. Może gdyby spotkał jakąś miłą dziewczynę… Wystarczająco mądrą i rozsądną, żeby go ułożyć, zatrzymać w domu, przy rodzinie. Niestety nigdy się z żadnymi nie umawiał, zbyt nieśmiały i niepewny siebie, a przecież powinny ustawiać się kolejki.
Zawsze miał w sobie coś każącego sądzić, że spełniłby się jako ojciec, trudne do zdefiniowania, na wpół ukryte pokłady miłości, zbyt zaborczej, by obdarować nią dorosłego, ale wręcz niewyczerpanej. Miłości, która może przytłaczać i dodawać skrzydeł jednocześnie, która nie powinna zostać skalana pożądaniem, czysto fizycznym aspektem pojawiającym się w relacjach damsko-męskich. Jest jeszcze chłopcem, nie wątpi jednak, że zna smak nieczystych pragnień, cielesnych żądz, uwłaczających wzniosłym odczuciom. One pojawiają się zadziwiająco wcześnie.
Pierwsze świerszczyki znalazła pod materacem, gdy miał niespełna jedenaście lat. Dzieciakom często brakuje wyobraźni. Myślał, że jak ścieli łóżko? Magiczną różdżką? Zabawne czego można się dowiedzieć, sprzątając cudze brudy. Nie trzeba nawet szukać, najróżniejsze różności same wpadają w ręce. Drobiazgi. Pamiątki. Notatki. Rachunki. Pudełka. Z czasem wszystko układa się w spójne historie, dzięki szeptom i półsłówkom.
Rolą dobrej gosposi jest jednak strzec sekretów rodziny. Chronić ją. Czasem nawet przed samą sobą. Radziła Marzence czym prędzej się wyprowadzić, uciec na studia do innego miasta i tam rozkwitnąć. Niestety nie zdążyła. Biedactwo… Tak rzadko wychodziła na imprezy, nie szalała, nie upijała się, zawsze grzeczna i spokojna. Zresztą wtedy poszedł z nią ojciec, drżący o swoje nieopierzone pisklę. Nawet najczujniejsze oko jej nie uchroniło. Poszła do toalety, nie wiedzieć czemu sama, zamiast z koleżankami. Stało się. Mleko zostało rozlane. Nic dziwnego, że boi się mężczyzn.
A jednak nawet na gnoju potrafi wyrosnąć róża. Zuzia jest cudem, kwiatuszkiem, radością życia. Prawdziwym skarbem. Słodka i ciekawska. Iskierka. Gwiazdeczka. Śliczna, wiecznie uśmiechnięta, rozbrajająca każdego, na kogo spojrzy tymi swoimi wielkimi oczami. Gdyby nie musiała utrzymywać domu, opiekowałaby się nią za darmo, dla samej przyjemności spędzania wspólnie czasu. Szkoda, że poszła do żłobka, a teraz do przedszkola. Marzenka nie dała się przekonać, że podołałaby jednocześnie małej i panu Piotrowi. Nie chciała jej nadmiernie obciążać. Uparciuch.
Tyle, że przez ten upór cierpią relacje rodzinne. Cierpiały. Uroczy szkrab ledwo poznał dziadka i już nigdy lepiej nie pozna, choć przecież to dziadek mógłby zostać substytutem ojca, wzorem męskości. Wszyscy by na tym skorzystali: Marzenka miałaby więcej czasu dla siebie, Zuzia bardziej normalne warunki dorastania, a pan Traczewski motywację do wzięcia za siebie. Może ograniczyłby picie, trochę ustatkował, mniej czasu spędzał w pracy i w nieodpowiednim towarzystwie, pozbył się tej pyskatej… Czasem niewiele trzeba, żeby uratować komuś życie…
Przejdź do kolejnej części – Nigdy więcej! IX
Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.
Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.


Blog Comments
Emilia
2026-10-13 at 21:16
Jak zwykle: za krótko! Ale za to dostaliśmy bardzo ciekawy portret rodziny widzianej oczyma gosposi. W tej perspektywie nawet stary Traczewski zyskał na człowieczeństwie… naprawdę złota kobieta z tej Aldony, ale chyba słaby sędzia charakterów.
Ania
2026-10-14 at 11:10
Podobno od stołu lepiej wstawać z niedosytem 😉
Co do Aldony. Osobiście czasem trudno mi w to uwierzyć, ale naprawdę istnieją ludzie, którzy w każdym człowieku starają się widzieć tylko to, co dobre, świadomie lub nie wypierając wszystkie sygnały alarmowe. Czyż często nie słyszy się o mordercach i gwałcicielach, że to byli tacy sympatyczni ludzie (albo przynajmniej normalni lub spokojni)? 🤔
Uśmiechy
A.
Megas Alexandros
2026-10-13 at 22:47
Skąpisz nam tych porcji, Aniu, skąpisz 🙂 Wydzielasz nam je aptekarską łyżeczką, pewnie po to, byśmy byli wciąż spragnieni więcej 🙂
Lubię Krzemińskiego. To taki właśnie zużyty, pozbawiony złudzeń glina, na jakiego zasługuje każdy rasowy kryminał! Nie jestem natomiast pewien, czy kategoria „geje” naprawdę pasuje do serwowanego tu kontekstu. Rozpoczynając lekturę zastawiałem się, który z bohaterów wyjdzie w tym rozdziale w szafy, a tymczasem otrzymujemy wspomnienie dawnych i tragicznych wydarzeń.
Kryminaliści nie postrzegają gwałtów pod celą jako homoseksualnych epizodów, i czasem mam wrażenie, że i my nie powinniśmy.
Pozdrawiam
M.A.
Ania
2026-10-14 at 11:22
Kategoria „geje” w tym wypadku była raczej ostrzeżeniem dla wszystkich, którzy nie tolerują seksu między mężczyznami. Czyli polisą dla mnie. Reklamacji nie przyjmujemy! 😅
W dyskursie naukowym obecnie używa się określania „mężczyźni mający seks z mężczyznami”, bo rzeczywiście cała masa mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami nie identyfikuje się jako geje ani biseksualiści, co zapewne często wynika z oporu psychicznego przed przyjęciem takiej etykietki. Niemniej na NE nie mamy póki co takiej kategorii i szczerze wątpię, żeby w dziedzinie erotyki lub porno się przyjęła…
Poza tym nieszczęsna ofiara prawdopodobnie identyfikowała się jako gej, czego policjant oczywiście nie może być pewien, ale uznaje za prawdopodobne.
Uśmiechy
A.
Megas Alexandros
2026-10-19 at 14:40
„Mężczyźni mający seks z mężczyznami” to jakaś kalka z języka angielskiego, nie wróżę mu popularności nie tylko na NE, ale w ogóle w debacie publicznej…
Kategorie u nas zwykle mają, jak mi się zdaje, walor reklamowy, ale rozumiem, że niektóre mogą stanowić również ostrzeżenie, swoisty trigger warning dla osób o mniejszej odporności na pewne wątki i tematy. Zawsze myślałem tak o kategorii „bez seksu”, ale dla każdego coś (nie)miłego 🙂
Pozdrawiam
M.A.
Pozdrawiam
M.A.
Ania
2026-10-19 at 15:03
Zdecydowanie kalka, ale w angielskim to też nie brzmi dobrze 😅
Uśmiechy
A.
Caraxes
2026-10-15 at 15:08
Nadal jest ciekawie, ale mam wrażenie, że wciąż jesteśmy na etapie bardzo rozbudowanego wstepu do właściwej historii. Mam wielką nadzieję, że niedługo zacznie się prawdziwa akcja i bohaterowie zaczną działać, a nie tylko zatrzymywać się na czas rozdziału i planować, co teraz zrobią 🙂
Ania
2026-10-19 at 11:45
Przyznam, że długo zastanawiałam się czy przypisać temu tekstowi kategorię „kryminał”. Ostatecznie mamy zwłoki, policję, prokuraturę i w niespiesznym tempie zmierzamy do rozwikłania zagadki cóż takiego się stało… Jak widać nie zrobiłam tego. Nie tylko dlatego, że nie lubię szufladek. Dla mnie to jednak bardziej opowieść obyczajowa, o ludziach, którzy są ze sobą powiązani, nawet jeśli czasem nie są tego do końca świadomi…
Tak w skrócie: wartkiej akcji raczej bym się nie spodziewała 😅
Uśmiechy
A.