15 min. czytania

Tekst stanowi część cyklu „Gra pozorów” i przedstawia początki znajomości Nikoli i Awraha, głównych bohaterów „Gry pozorów II”.

Dla lepszego zrozumienia występującego w tekście slangu i terminów związanych z graffiti warto zajrzeć do słowniczka na końcu tekstu.

 

Między światłem a cieniem

Noc od początku jest ciężka, powietrze stoi, miasto nie śpi. Nikola idzie tą samą ulicą co zawsze, a nad nią ciągną się ciemne fasady bloków. Klatki pachną wilgocią i starym dymem, który trzyma się ścian jak nawyk.

Nie jest tylko dziewczyną z czwartego piętra – dzisiaj ma misję.

Na końcu ulicy powoli mija ją ciemny van. Asfalt kończy się żwirem, dalej tory i stara rampa.

Tam czekają: Tasior, Bums i Mały. Kaptury nisko, dłonie w kieszeniach, plecy oparte o mur.

– Jest Nika – mruczy Tasior. – Myślałem, że pękniesz.

– Ja? – prycha. – Weź się nie sklejaj.

Bums podaje jej puszkę. Metal jest zimny. Kula w środku grzechocze.

– Dziś gramy na wagonach – mówi Bums. – Skład stoi od wczoraj.

– Monitoring?

– Martwy sektor. Sprawdzony, ale patrol krąży. Działamy szybko i bez popisywania się.

Nikola kiwa głową. Serce bije szybciej, ale jeszcze równo. Palce zaciskają się na puszce, chłód wbija się w skórę.

Idą wzdłuż torów i przez kilka kroków nikt się nie odzywa.

W oddali szczeka pies, echo niesie się między murami.

– Nika, co dziś kładziesz?

– NIX. Krótko. Treściwie.

Uśmiecha się krzywo. To ostatnia chwila, żeby zawrócić. Nie robi tego.

Wagony stoją w ciemności jak ślepe zwierzęta.

Słyszy własny puls w uszach.

Nikola jeszcze chwilę trzyma puszkę. Palce pozostają nieruchomo.

Obok przejeżdża pociąg towarowy, a światło latarni przesuwa się po metalu.

Patrzy.

– Lecimy – rzuca Tasior.

Syk sprayu rozcina noc. Krótki. Ostry.

Nikola przykłada dyszę i naciska. Kolor wychodzi równym strumieniem. Linia, łuk, cięcie.

Ciało łapie rytm. Słyszy tylko szum farby i oddechy.

Serce przyspiesza. „Złapią nas, będzie przypał” – myśl pojawia się i gaśnie.

Farba jeszcze przez chwilę pachnie, zanim wiatr rozwiewa zapach. Nic się jeszcze nie dzieje.

– Dokręć cień! – syczy Bums.

– Widzę.

Ręce drżą lekko. Puszka zaczyna pryskać nierówno.

Gdzieś przejeżdża skład i pod stopami lekko trzęsie się ziemia.

– Szybciej. – Mały zerka na wiadukt.

Nikola kończy literę X – ostry kąt, podpis jak blizna.

Zauważa odbłysk na szynie.

I wtedy światło.

Najpierw odbłysk na torach, potem krótki sygnał.

– Kurwa, psy! – krzyczy Tasior. – Zwijamy się!

Ruszają biegiem.

Żwir strzela spod butów, kaptur spada jej z głowy.

Słyszy kroki i krzyk za plecami.

Skręt. Tasior pierwszy. Bums za nim.

Płot. Przeskok. Znikają za rampą.

Mały przy niej.

Nikola zahacza butem i traci równowagę.

Mały łapie ją za ramię.

– Dawaj!

Skręt między auta. Dopiero między nimi zwalniają.

Parking jest cichy. Bloki patrzą w dół. Okna są ciemne.

Nikola opiera plecy o zimną blachę vana. Oddech szarpie, pot spływa po kręgosłupie, ręce drżą. Kolana dalej pamiętają żwir.

Radiowóz przejeżdża wolno. Światło przesuwa się po maskach i gaśnie.

Cisza.

Śmieje się pierwsza, krótko.

– Ja pierdolę…

Serce wali.

Cień przesuwa się po ścianach budynków.

– Nika, wchodzisz w to na stałe? – pyta Mały.

– Wchodzę.

Parking przez moment wygląda jak każdy po północy. Nikola nadal stoi między samochodami. Wokół nic się nie rusza.

Drzwi vana otwierają się nagle. Metal zgrzyta. Słabe światło odsłania wnętrze.

– Może pomóc? Wsiadacie?

Głos spokojny, niski.

Zastygają.

Nikola zagląda pierwsza.

Starszy mężczyzna, ręka spokojnie oparta o kierownicę.

Radiowóz zawraca na końcu ulicy.

– Może to tajniak – syczy.

– Gdybym był, już leżelibyście na ziemi. Decyzja jest wasza.

Mały patrzy na Nikolę. Ona milczy.

– Dobra. Ale bez numerów.

– Jasne.

Wsiadają.

Zapach kawy. Na siedzeniu leżą książki. Bukowski. Freud.

Palce Nikoli przesuwają się po okładkach. Ślady farby zostają na papierze.

Silnik mruczy. Auto jedzie równo, bez przyspieszeń. Za szybą przesuwa się miasto.

– Dla adrenaliny warto? – pyta kierowca.

– Beton nie pyta o zgodę – Mały.

– Pytanie, czy zawsze zdążycie uciec.

Ona patrzy w szybę. W szybie widzi jego oczy odbite w lusterku.

Serce nie zwalnia.

Mały wysiada.

Trzask drzwi. W aucie robi się ciszej.

– Gdzie?

– Dwie ulice wcześniej. Nie znam cię.

– Rozsądnie.

Van jedzie wolno. Mijają pusty przystanek i kiosk z martwym neonem.

Nikola poprawia włosy. Język muska dolną wargę.

– Ciężkie – mówi, stukając w książki.

– Lubię wiedzieć, co ludzi pcha w ogień.

– I wiesz?

– Czasem.

– A mnie?

Patrzy na nią dłużej. Już nie przez lusterko.

– Lubisz moment tuż przed złapaniem.

Serce uderza mocniej. Raz. Drugi.

– Ryzyko to mój tlen.

– Tlen też można przedawkować.

Zatrzymuje się.

– Tu?

Nie wysiada. Dłoń na klamce.

– Dzięki za ride.

– To było pytanie – mówi spokojnie. – Chcę kiedyś usłyszeć odpowiedź.

Wyjmuje telefon. Podaje jej.

– Wpisz numer.

– Ty tak zawsze? Wchodzisz z buta?

– Jak wchodzę, wiem po co.

Cisza.

Odruchowo wygładza rękaw bluzy.

Dłoń wraca na klamkę. Zatrzymuje się. Nie wysiada.

– Skąd wiesz, że chcę tej gry?

– Bo dalej tu siedzisz.

Oddech przyspiesza.

Bierze telefon. Palce stykają się, wywołując krótki impuls. Wpisuje numer wolno. Czuje wzrok na dłoni. Na szyi.

Oddaje telefon.

– Bez dziwnych akcji.

– Nie robię dziwnych rzeczy.

– Jak masz na imię?

– Awrah.

– Nikola.

– Wiem.

– Zadzwonisz?

– Napiszę. Lubię, kiedy ktoś chwilę czeka.

Wysiada powoli. Drzwi zamykają się.

Van odjeżdża między blokami, a ona przez chwilę stoi.

Puls powoli opada. Ciepło zostaje w brzuchu.

Telefon ciężki w kieszeni.

 

Gra kolorów i decyzji

Nikola wychodzi z bloku. Hip-hop ze słuchawek nadaje rytm jej krokom. Długie włosy muskają ramiona i przylegają do pleców. Powietrze jest ciepłe, ciężkie od betonu.

Skrót przez garaże prowadzi ją między metalowymi drzwiami, gdzie rdza łapie krawędzie, a farba odłazi z części ścian. Na ścianach nakładają się na siebie graffiti – nowe linie, srebro, czerń, czerwone wypełnienia, wildstyle.

Dopiero potem zatrzymuje wzrok na jednym z podpisów. Rozpoznaje go od razu.

Tasior. Kręty, agresywny.

– O, złoto, dziewczyna jara się moim dziełem. – Tasior wyszczerza się, pokazując dłonią skrę.

– Jest moc – mruczy Nikola. – Ale jeszcze chcę to opanować.

Bums kiwa głową.

– Trójwymiar to twoja siła, Nika, serio. Balans. Cień. Głębia. Kto ogarnia, ten rządzi.

– Ha, uczę ją Wilda, a ty chwalisz 3D – prycha Tasior.

Mały stuka puszką o beton.

– Dziś akcja?

– Pewnie. Ale trzeba ogarnąć suicide spoty – rzuca Bums. – Początek września, szkoła. Komisariat zrobiony równa się legenda.

Nikola skrzywia się.

– Tam jest za hot. Nie wchodzę.

Krótki śmiech chłopaków. Tasior klepie ją w ramię.

– Spokojnie. Komisariat to bajer. Mam coś lepszego. Hard to reach. Ciągle tajemnica.

Poprawia pasek torby na ramieniu.

– Wbijam.

Bums odchrząkuje. Krok w tył.

– Dobra, freestyle dla dymiary.
Unosi puszkę jak mikrofon.

– Masz Beltona, mam Beltona – iskra między kolorami. Sztunia w dresie, całe osiedle gada nocami. Jak stoisz przy murze, to miasto oddycha nami.

Mały gwiżdże. Tasior klaszcze.

– Ooo, Bums wjechał romantyk – mówi Mały.

Nikola parska śmiechem.

– Słabe rymy, ale flow się zgadza.

– Chodzi po osiedlu fama, że chodzisz sama – dorzuca Mały. – Mam cię na oku, Nika.

– Zaklepiemy, żeby nikt nie podbił – dodaje Tasior.

Śmiech urywa się, kiedy ktoś z boku kopie pustą puszkę w stronę muru garaży. Odbija się od betonu i toczy dalej, aż zatrzymuje się przy krawężniku.

I wtedy telefon. Krótka wibracja.

– Ten nasz spot robimy dziś?

– Dziś piszemy. Tylko kto bierze który kolor?

Nikola wyjmuje go z kieszeni.

SMS: „Wiem, że udajesz spokój”.

Gdzieś obok rozlega się metaliczny stuk o drzwi garażu.

Uśmiecha się. Nie z zaskoczenia.

Kciuk wisi nad ekranem. Sekunda za długo.

„Może mi się nudzi”.
Wysyła od razu.

„Nudzisz się inaczej”.

Mruży oczy.

„Albo liczysz, że jak dziewczyna z bloków, to wszystko łyka” – pisze.

Cisza.

Wzrok nie schodzi z ekranu. Kciuk nie rusza się ani o milimetr.

„Znasz takich jak ja? Czy tylko ci się wydaje?”.

Jakieś auto przejeżdża między garażami i znika przy wjeździe. Głosy chłopaków mieszają się z odgłosem silnika. Nikola już ich nie słucha.

Pisze wolniej: „Już jednego takiego znałam”.

Krótka pauza.

„Nie każdy daje mi radę, wiesz?”

Ekran rozświetla się niemal natychmiast.

„To sprawdź, który z nas wytrzyma dłużej”.

– Nika? – Tasior trąca ją ramieniem. – Zacięłaś się?

– Spoko – ucina.

Kolejna wiadomość: „Widzimy się dziś. Możemy nawet zaraz”.

Nikola śmieje się cicho i rusza dalej przez osiedle. Idzie coraz szybciej.

SMS: „Lubię, kiedy sprawdzasz”.

Zatrzymuje się. Palce drżą lekko nad ekranem.

„Po treningu. Za dwie godziny. Wejście do parku”.

„Będę”.

Chwila ciszy.

„Przyjdziesz pewna?”

Unosi brew.

„A jeśli zmienię zdanie?” – pisze.

„Nie zmienisz”.

Ekran w dłoni ciąży. Nikola zwalnia.

Nikola chowa telefon do torby. Przez chwilę ekran jeszcze świeci. Potem gaśnie.

Widać już wejście do hali sportowej.

Wchodzi.

Bas odbija się od ścian. Klimatyzacja włącza się z opóźnieniem, a w powietrzu unosi się zapach rozgrzanego parkietu i potu po treningu. W lustrzanej ścianie migoczą odbicia świateł i sylwetek dziewczyn. Gdzieś obok ktoś głośno odlicza kolejne ósemki, ktoś inny poprawia włosy przed lustrem. Wszystko jest na swoim miejscu. Znane. Powtarzalne.

Szybko się przebiera – top, spodnie, włosy związane wysoko.

Wychodzi z szatni i wchodzi na salę.

Muzyka wchodzi w ciało od pierwszego uderzenia.

Krok. Slide. Obrót bioder.

Za mocno.

Stopy ślizgają się po parkiecie. Palce szukają równowagi.

Krok. Obrót. Uderzenie biodra.

Ruch jest czysty, ale coś zaczyna się rozjeżdżać.

W lustrze widzi siebie bardziej napiętą.

Ramiona pracują ostrzej niż zwykle. Bas wibruje nisko pod żebrami.

Seria obrotów. Zatrzymanie. Powrót w dół.

Oddech skrócony. Skóra rozgrzana.

Ruch zwykle porządkuje wszystko. Dzisiaj nie.

– Spokojnie, Nika – rzuca ktoś z boku.

Nie odpowiada.

Muzyka przyspiesza. Bas tnie powietrze.

Schodzi nisko. Wraca w górę.

Na moment hala wydaje się za mała.

Co kilka minut zerka na torbę.

Telefon milczy i właśnie to rozprasza ją bardziej niż muzyka.

Pot spływa po plecach. Top przykleja się do skóry.

Ruchy robią się dokładniejsze, ale mniej pewne.

To nie jest nocna akcja. Tamci zostali gdzieś pod blokami, pewnie nadal się śmieją. On nadal tam jest. Patrzy i czeka.

Ostatnia sekwencja zaczyna się wcześniej, niż oczekiwała.

Ciało wyprzedza muzykę. Zatrzymuje się dopiero, gdy brakuje powietrza.

Stoi chwilę bez ruchu.

Ktoś w szatni upuszcza klucze. Dźwięk długo niesie się po hali.

Serce bije mocno, równo.

I tylko niedosyt.

 

Zaproszenie do jej świata

Nikola przechodzi przez bramę parku i skręca w lewo, tam, gdzie alejka chowa się pod gęstymi koronami drzew. Im dalej idzie, tym bardziej uliczny szum cichnie za jej plecami, zagłuszony przez liście i szelest gałęzi. Zatrzymuje się przy jednym z drzew. Docierają tu już tylko drobne plamy światła. Wyjmuje telefon i sprawdza godzinę. 12:04. Chowa go do kieszeni.

Bransoletka obraca się na nadgarstku. Raz. Drugi.

– Lubię, kiedy ktoś chwilę czeka.

Za jej plecami rozlega się głos.

Odwraca się powoli.

– Cztery minuty to już „chwila”?

– Wystarczy.

Awrah podchodzi bliżej. Wyciąga rękę. Uścisk krótki. Stabilny. Nie puszcza od razu. W tym samym ruchu przyciąga ją do siebie. Jej ciało zatrzymuje się przy jego klatce piersiowej. Zapach jego koszuli. Bliskość.

– To, co właśnie przemknęło ci przez głowę… poczeka.

Awrah puszcza ją.

Bransoletka znów zaczyna się obracać.

– Jesteś zbyt pewny. Chodź.

Idą po żwirze równym krokiem. Na rozwidleniu skręcają w boczną ścieżkę i przez kilka chwil milczą. Ramiona prawie się stykają, ale żadne nie odsuwa się choćby o centymetr.

– Co robiłeś wtedy w nocy?

– Patrzyłem.

– Na co?

– Na ciebie.

Nikola nie odwraca wzroku.

– Kim jesteś?

– Wkrótce zacznę pracować z młodymi dziewczynami. Takimi jak ty.

Cisza.

– Widziałam Freuda w samochodzie.

– Kojarzysz go?

– Wszystko sprowadza do seksu.

– Do pragnienia.

– Ty też? – pyta, patrząc na niego.

Nikola zwalnia. Żwir przesuwa się pod butem. Dłoń zawisa przy biodrze i opada.

– Już próbujesz to sprawdzić – ripostuje Awrah.

Nikola uśmiecha się.

Idą dalej bardzo blisko. Ramiona ocierają się o siebie przy kolejnym kroku.

– Uprawiałaś seks?

– Tak.

– Dawno?

– Rok temu. Nad morzem. Policjant.

– Mundur?

Skinienie.

– Pewny siebie?

– Na początku.

– A potem?

– Zmiękł.

Chwila ciszy.

– Zniknął. Pisał. Dzwonił.

– I co?

– Bez napięcia.

– Ja nie znikam.

– W końcu ktoś, kto nie pęka – przyznaje Nikola. – Kończą się wakacje. Chcę czegoś innego niż zwykle.

Robi pół kroku bliżej i dodaje:

– Jak mam coś robić… to tak, żeby mnie to rozwaliło. Tuż przed tym, jak coś może się spierdolić.

Cisza.

– Masz, Nikola, długą przerwę.

– W praktyce. Wyobraźnia nie ma wolnego.

Po kilku minutach marszu alejka zwęża się wśród drzew. Między gałęziami pojawia się opuszczony budynek. Popękany beton, odchodząca płatami farba i ciemne otwory po oknach sprawiają, że wygląda, jakby od dawna nikt tu nie zaglądał. Nikola zatrzymuje na nim `wzrok, po czym rusza w stronę wejścia. Przy progu zwalnia. „Ktoś mógłby tu wejść i wszystko zobaczyć”. Przekracza go.

Awrah jeszcze stoi. Dopiero po chwili wchodzi za nią. W środku czuć wilgoć i spray, a echo ich kroków odbija się od ścian.

Idą dalej.

Nikola zatrzymuje się przy ścianie.

– Tu zaczynałam. Najpierw była ściana. Potem zaczęło się w głowie. I zostało.

Przed nimi dwa tagi. Ten sam napis. Inne pismo.

– Zrobione lewą ręką. Ćwiczę.

Przesuwa palcem po literach. Zatrzymuje dłoń.

– Może gorsza. Ale bardziej żywa.

– To dlatego wybrałaś to miejsce.

– Mhm.

Cień przesuwa się po jej twarzy. Patrzy na litery. Nie na niego.

– Wiesz, po co mnie tu przyprowadziłaś.

Nikola milczy. Przez chwilę słychać tylko ich oddechy.

– Tak – mówi w końcu.

Jego dłoń zatrzymuje się przy jej biodrze, ale jeszcze jej nie dotyka.

Nikola nie cofa się. Przeciwnie – robi pół kroku w jego stronę. Najpierw znika między nimi dystans. Potem przysuwa się do niego plecami. Pośladki ocierają się o jego krocze. Ubrania przesuwają się po sobie. Krótko. Prawie bezszelestnie. Dopiero wtedy wyczuwa jego twardniejące ciało.

Jej oddech zamiera.

Jego palce pewnie zaciskają się na jej biodrze. Czuje ten nacisk aż pod skórą. Przez ciało przechodzi nagła fala podniecenia. Wciąga powietrze szybciej niż przed chwilą. Wypuszcza je powoli. Przy kolejnym oddechu ramiona unoszą się nieco wyżej.

Nad nimi pęknięty sufit. Z betonu wystają pręty.

– Nadal? – Jego głos brzmi nisko.

Nikola nie odsuwa się.

Czuje, jak dłoń powoli zsuwa się z biodra. Nagle uświadamia sobie, jak blisko jest krawędź koszulki.

– Zdejmij.

Odwraca głowę. Nic nie mówi. Spogląda w bok, jakby potrzebowała sekundy, żeby zdecydować, czy wykonać jego polecenie.

Jeszcze przed chwilą to była tylko koszulka. Teraz czuje jej materiał na skórze jak cienką zasłonę. Za nią jest wszystko, czego przez długi czas nikomu nie pozwalała zobaczyć.

Spogląda na własne dłonie.

Wystarczy je unieść. Chwycić za krawędź. Taki prosty ruch. A jednak znaczy więcej niż wszystko, na co pozwoliła sobie między nimi do tej pory.

W końcu chwyta za brzeg koszulki, ale nie podciąga jej od razu.

Potem unosi ręce.

Materiał powoli przesuwa się po jej ramionach i zsuwa z ciała. Koszulka spada na beton.

Stoi z nagim biustem.

On robi krok w bok. Dopiero teraz Nikola widzi jego twarz. Jasne oczy pozostają spokojne. Zbyt pewne.

– Na kolana.

Nikola spuszcza wzrok.

Nagle czuje pod stopami beton: szorstki, pełen drobnych odprysków. Nie rusza się.

„Jeszcze mogę to zatrzymać”.

Nie robi tego.

Schodzi powoli. Ostre drobiny betonu uwierają w skórę kolan.

– Proszę.

On milczy.

Napięcie ściska ją coraz mocniej.

– Nie wszystko od razu.

Nie spuszcza z niej wzroku.

– Zwłaszcza to, co naprawdę cię psuje.

Słowa, które wcześniej wypowiadała tylko w myślach, teraz może powiedzieć na głos.

Uśmiech przemyka przez jej usta.

– Zerżnij mnie.

Awrah nachyla się nad nią.

– Albo nie wytrzymasz pierwszy.

Spokój znika z jego spojrzenia. Dłoń zaciska się nagle na jej szyi, a potem schodzi niżej. Czuje ciepło jego dłoni na biuście, a palce wykonują powolny, kolisty ruch. Nacisk narasta.

– Powtórz to.

Jego dłoń wraca na szyję i tym razem pozostaje tam dłużej.

– Zerżnij mnie jak zwykłą dziwkę!

Głos brzmi niżej, niż chciała.

– Chcę poczuć, że rucha mnie prawdziwy facet.

Druga dłoń chwyta ją za włosy. Nagłe szarpnięcie wyrywa z niej krótki syk. Głowa odchyla się, odsłaniając szyję. Chłód powietrza uderza w skórę.

– Wstań.

Wstaje od razu.

Prowadzi ją, wciąż trzymając dłoń we włosach. Nogi ma miękkie, ale mimo to idzie dalej. Pod stopami teren jest nierówny. Gruz osuwa się pod nimi. Chwieje się.

Ściana zatrzymuje ją. Ramiona uderzają o chłodny mur i wyrywa jej się cichy jęk. Dłoń schodzi z włosów na kark, a druga obejmuje jej plecy, przytrzymując ją przy ścianie.

Nikola jeszcze patrzy na niego. Potem przymyka oczy.

Dłonie przesuwają się niżej i zatrzymują na jej biodrach. Ciało reaguje pierwsze. Usta rozchylają się bezwiednie, a on napiera na nią całym sobą, mocniej dociskając ją do ściany.

– Tego chciałaś?

Jej palce przesuwają się po graffiti. Chropowata farba pod skórą.

– Mocniej.

Ruch staje się pewniejszy, mocniejszy.

– Jeszcze!

Awrah jednym szarpnięciem zsuwa jej spodnie, po czym odsuwa wilgotny materiał bielizny o kilka centymetrów. Wchodzi w nią powoli. Pierwszy dotyk przechodzi przez nią całą, wywołując falę drżenia. Nikola myśli już tylko o jednym:

„O Boże… to się naprawdę dzieje”.

Jeszcze jeden ruch. Głębiej. Za głęboko.

Oddech urywa się.

– O kurwa.

Biodra gwałtownie się cofają. Tylko tyle. Ostry skurcz przeszywa ją. Zaciska powieki, a ciało zastyga. Po chwili powoli się rozluźnia. Bierze głębszy wdech. Otwiera oczy i znów się do niego zbliża. Jest w niej.

Chłodne powietrze pustostanu miesza się z ciepłem ciał, a zapach wilgotnego betonu i starej farby przenika każdy oddech.

– Pieprz mnie.

Głos brzmi niżej. Cięższy.

Rytm znów przyspiesza.

Czuje go w sobie: równy, mocny, sięgający głęboko. Za bardzo.

Palce Nikoli zaciskają się na ścianie.

– Ale mnie rypiesz… – wydusza.

Jest blisko. To właśnie ten moment. Po to tu przyszła, żeby wreszcie przestać wszystko kontrolować i pierwszy raz poddać się mężczyźnie. Teraz on zdecyduje, kiedy będzie miała dość.

Wysoko nad nimi kropla wody spada na beton. Dźwięk odbija się od ścian i powoli cichnie.

– Nie przestawaj.

„Większy niż mój pierwszy kochanek”.

– Jesz… cze…

Głos łamie się.

Nie jak wtedy nad morzem. Tam potrafiła poddać się jego dotykowi, ale nie jemu. Awrah jest inny. Jemu ufa. Pali się.

Przez moment gubi rytm. On nie.

– Lubię, gdy taka jesteś.

Przez brzuch przechodzi drżenie. Za wcześnie.

Zaciska uda mocniej.

– Głośna jesteś.

– Boję się, że ktoś…

Oddech urywa zdanie. Po chwili kończy:

– usłyszy…

– To usłyszy, jak jęczysz w ruchaniu.

– Ooo, ja pierdolę…

Na moment wszystko traci ostrość. Ciało przejmuje kontrolę. Jej plecy wyginają się w łuk.

Głos podnosi się:

– Kur… waaa… tak…!

Jeszcze jedno pchnięcie.

Rytm urywa się nagle.

Jego ręce ją puszczają. Oboje opadają na beton. Leżą nieruchomo.

Ona patrzy na niego bez słowa, jakby chciała zapamiętać tę ciszę jak wszystko, co wydarzyło się przed chwilą. Oddech powoli się uspokaja, ale drżenie w mięśniach nie znika od razu.

– Mm… – mruczy krótko.

Ręka sunie po jego ramieniu. Zatrzymuje się. Jakby sprawdzała, czy to nadal tu jest. Albo czy on.

Patrzy na niego dłużej.

„Poszłam za daleko”.

I zaraz potem: „właśnie o to chodziło”.

Nie uśmiecha się. Nie musi. I właśnie to daje jej spokój.

– Te ostatnie dni wakacji… – mówi ciszej, jakby do siebie. – Chcę, żebyś przed szkołą jeszcze raz mnie dobrze wyjebał.

On kiwa głową.

Ona patrzy w sufit.

Linie pęknięć rozchodzą się nad nią.

– Wiem – odpowiada jej cicho.

Przez moment Nikola ma ochotę coś jeszcze powiedzieć. Cokolwiek. Zepsuć to. Albo sprawdzić, czy on się zatrzyma.

Nie robi tego.

Wszystko wraca do normy. Prawie.

Zamyka oczy, a w ciele dalej zostaje napięcie. To napięcie jest inne i nie do końca przyjemne, ale należy do niej.

 

 

Słowniczek slangu i terminów graffiti

tag – stylizowany podpis w graffiti, zazwyczaj pseudonim, ksywa lub inicjały albo nazwa ekipy.

wildstyle – złożony styl graffiti oparty na mocno splecionych i często trudnych do odczytania literach. Charakteryzuje się dużą ilością strzałek, ozdobników, łączeń oraz przecinających się linii, które tworzą skomplikowaną, dynamiczną kompozycję.

3D – technika nadawania literom efektu przestrzenności.

spot – miejsce, w którym wykonywane jest graffiti.

suicide spot – szczególnie ryzykowne miejsce do malowania, z wysokim prawdopodobieństwem bycia złapanym.

hard to reach – fizycznie trudno dostępne miejsce, np. dach, wiadukt, wysoka elewacja itd.

misja – zaplanowane wyjście w celu wykonania graffiti.

„gramy na wagonach” – malujemy wagony kolejowe.

pisać – robić swoje napisy (tagi).

Belton – marka/linia farb w sprayu związana z graffiti.

freestyle – improwizowane działanie lub tworzenie.

przypał – wpadka, kłopot, ryzyko przyłapania.

psy – policja.

wbijam – przychodzę, dołączam.

sklejać się – napinać się, przesadnie reagować.

jarać się – mocno się czymś ekscytować lub czymś zachwycać.

dymiara – dziewczyna przyciągająca uwagę.

sztunia – określenie atrakcyjnej fizycznie dziewczyny.

flow – charakterystyczny rytm i sposób wykonywania lub podawania czegoś, szczególnie w rapie.

złoto – określenie dziewczyny postrzeganej jako wartościowa i atrakcyjna fizycznie.

 

 

Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.