Źródło: Pixabay

Inspektor Krzemiński

– Dobra Młody! – Inspektor Krzemiński ostatni raz omiata wzrokiem ogród. – Potrzebujemy namiary na dzieci Traczewskiego, Marzenę i Szymona. Najlepiej, żeby przyszli złożyć zeznania na komendę, skoro i tak będą wybierać się na identyfikację. Trzeba dowiedzieć się, co to za jedna ta jego kochanka, czy mogła mieć jakiś motyw, i czego chcieli ci z CBA. Stawiałbym, że tu jest pies pogrzebany, pewnie pizduś mógł zaszkodzić komuś większemu.

– Potencjalny podejrzany? – Młodszy kolega nieśmiało podnosi głowę znad notesu. Może być ciekawie, o ile oczywiście zgon nie nastąpił z przyczyn naturalnych lub w konsekwencji nieszczęśliwego wypadku. Wreszcie coś nowego… ambitnego?

– Za dobrze by było. Jeśli zdechlak wplątał się w jakąś większą aferę, możemy nigdy się niczego nie dowiedzieć, ale bądź czujny. – Żwawym krokiem opuszczają posesję, kierując się do nierówno zaparkowanego radiowozu. Inspektor się krzywi, prawdziwy pedant z niego. – Monitoring miejski. – Rozgląda się wkoło, sięgając ręką ku klamce. – Na tej ulicy nie ma kamer, ale wjazd na osiedle dałoby się sprawdzić. W nocy, w środku tygodnia poza mieszkańcami pewnie niewiele osób się szwenda. Podczas przesłuchań, jeśli rzecz jasna do nich dojdzie, poprosiłbyś też sąsiadów o nagrania obejmujące ulicę. Tylko psia mać, pamiętaj, każda informacja na wagę złota!

– Się wie!

Już nie raz oberwał, bo zapomniał przekazać notatkę zapisaną na jakimś małym karteluszku, podobno pilną i podobno ważną, ale przecież zupełnie niezrozumiałą, jakby była autorstwa zalanego w czarnoziem szaleńca. Ostatnim razem nic się tam nie trzymało ni kupy, ni dupy, o mało nie zmiętosił przeklętego świstka i nie wyrzucił do kosza, cudem jednak znalazł się pod listą chętnych na popijawę integracyjną i wpadł w łapska Brygidy, starej wampirzycy z pazurami godnymi Nosferatu i sztuczną szczęką zamiast naturalnych kłów. Ten babsztyl zawsze przyprawia go o ciarki, niczym zjawa wychodzi ze ściany w najmniej oczekiwanym momencie, tym swoim skrzekliwym głosem żądając niewykonalnego. Mimo sześćdziesiątki na karku, być może dzięki magicznym sztuczkom lub zmyślnym rusztowaniom, nadal ma nienaganną figurę, idealnie pasując do określenia: z tyłu liceum, z przodu muzeum, upudrowana morda z nadmiarem obwisłej pomarszczonej skóry w najlepszym razie przypomina bowiem mopsa, a czerwona szminka na ustach wykrzywionych w zgryźliwym grymasie wygląda karykaturalnie.

Cholera, wzdryga się na samo wspomnienie, pewnego dnia, idąc za nią na komendę, wpatrując się w mały, zgrabny tyłeczek i chude nogi w czarnych szpilkach z czerwoną podeszwą, pomyślał nawet, że by ją wyruchał. Tak solidnie, od tylca, opartą o ścianę albo biurko. Specjalnie zwolnił kroku, żeby dłużej delektować się kuszącym widokiem i snuć nierealne fantazje – nigdy nie zdobył się na zaczepienie atrakcyjnej laseczki, a ze swoją hiperkatolicką żoneczką uprawia jedynie seks na misjonarza – ale Brygida niestety zatrzymała się przed wejściem i zaczęła grzebać w mikrotorebeczce w poszukiwaniu ulubionych, perfumowanych minicygar. Kiedy zobaczył pomarszczoną twarz z grubą warstwą jaskrawej tapety, momentalnie go zemdliło. Problem w tym, że wyposzczony, w ciągu dnia zaczął zastanawiać się, czy jednak, mając okazję, nie skorzystałby. Nie muszą przecież patrzeć sobie w oczy, w ogóle może nie patrzeć na jej wampiryczną twarz, wystarczy, że chwyci w dłonie dupę i zapakuje…

Opamiętał się dopiero po zwaleniu konia w kiblu. Jak jakiś szczeniak! Gówniarz, wysyłający dzieci nad morze! Po prostu żenada… Gorzej mogłoby być tylko, gdyby rozniosło się po komisariatach, że posuwał takie próchno. Przecież to wstyd, nawet jeśli ma apetyczny zadek. Teraz za każdym razem widząc ją, czuje niesmak – prawie jak po wylizaniu stuletniej patelni z resztkami prehistorycznego żarcia.

Samochód prowadzi mechanicznie, trasę zna przecież na pamięć, całe miasto jest jego piaskownicą – zaleta bycia gliniarzem.

– Obudź się! – Do porządku przywołuje go ostry głos inspektora Krzemińskiego, szarpiącego za kierownicę. – Do cholery!

O mało nie przejechałby psa, pospolitego kundla, być może bezpańskiego, po którym nikt by nie zapłakał, ale przecież policjantowi na służbie nie wypada. Do tego radiowozem! Zwalnia.

– Zatrzymaj się – głos przełożonego nie pozostawia wątpliwości, że się doigrał. Zupełnie nieprzytomnie obserwuje, jak tamten wysiada i okrąża samochód, po czym otwiera drzwi od strony kierowcy. – Wysiadaj!

Posłusznie wykonuje rozkaz. Znowu dał dupy. Wiecznie rozkojarzony. Tylko czekać, aż Krzemiński złoi mu skórę. Oby nie skończyło się kiedyś dyscyplinarką. Stara nigdy by mu nie wybaczyła, gdyby dostał po kieszeni, liczy każdy grosz i wiecznie jej za mało. Wolałaby, żeby do końca życia był suszącym miśkiem. Kto to widział ambicję i samorozwój? Mężczyzna ma utrzymać rodzinę, harować jak wół, dopóki nie padnie i nawet lodzik mu się w nagrodę nie należy. Ech, za dawnych czasów się działo! Zawsze jakiś ssak leśny trafił się na polowaniu…

– Czy ty słuchasz, co do ciebie mówię? – Wywrzeszczane pytanie wdarło się brutalnie we wspomnienia, niczym gwałciciel w dziewicze łono. Na to konkretne ma alergię, tak często słyszy je z ust żony, szefowi jednak nie odważyłby się tego powiedzieć.

– Przepraszam – bąka, licho wie który już raz tego dnia. Debil, naprawdę debil z niego. Skończony debil.

– Wiesz co Młody? Wysiadaj! – Inspektor gwałtownie hamuje. – Przespaceruj się, może oprzytomniejesz.

Nie śmie odmówić wykonania nawet równie idiotycznego polecenia. Wysiada.

Marzena

Niepozorna szatynka z włosami spiętymi na karku w kucyk niemal mdleje podczas identyfikacji zwłok. W pełni umundurowany policjant pomaga zachować jej równowagę, czuje przy tym pełen ciężar wiotkiego ciała.

– Wszystko w porządku? – pyta idiotycznie.

– Nie… oczywiście, że nie… – jest zadziwiająco szczera, choć przecież większość ludzi automatycznie by potwierdziła. Wie coś o tym, często ma do czynienia z poszkodowanymi.

Przygląda jej się uważnie, jest blada i umęczona, co jednak nieumalowanej twarzy wcale nie odbiera uroku. Nigdy nie był dobry w szacowaniu wieku, tej drobnej kobietce nie dałby nawet osiemnastu lat, a przecież przyszła z pięcio- może sześcioletnią dziewczynką. Podobno córką. Mała czeka teraz na korytarzu w towarzystwie podoficer Malinowskiej. Jest śliczna z tymi swoimi drobnymi loczkami i ogromnymi oczami, bardzo podobna do matki, choć chciałoby się raczej powiedzieć, że do starszej siostry.

Na pierwszy rzut oka mógłby stwierdzić, że oglądanie zdeformowanych przez upadek zwłok ojca okaże się ponad siły Marzeny, wydaje się taka delikatna, nieśmiała i zamknięta w sobie, wręcz wycofana. Wystraszona. Sprawia, że chciałoby się nią zaopiekować. Co to za brat, który zostawia siostrę samą w takiej sytuacji? Przecież trzeba nie mieć serca… wręcz być skurwielem.

Niewiele udało im się ustalić na temat Szymona Traczewskiego. Kilka razy zmieniał kierunek studiów, na żadnym nie goszcząc dłużej niż rok, obecnie też jest tuż przed wylaniem z europeistyki. Nigdy nie pracował, ale mieszka w drogim, należącym formalnie do ojca, apartamencie i jeździ robiącą wrażenie Mazdą MX należącą do firmy leasingowej, z którą umowę ma spółka akcyjna teoretycznie w żaden sposób niepowiązana z rodziną. Najprawdopodobniej od czterech dni nie pojawił się w mieszkaniu, telefonu nie odbiera lub, najczęściej, jest poza zasięgiem. Siostrze najwyraźniej również zniknął z oczu, chyba, że jego nieobecność można wytłumaczyć inaczej. Jakimś konfliktem? Rodzinnymi niesnaskami?

Niemniej identyfikacja dokonana przez Marzenę powinna wystarczyć, i tak nikt nie ma wątpliwości, o kogo chodzi, połowa twarzy zachowała się nietknięta, można porównać ją ze zdjęciami z prasy i internetu, pół miasta rozpoznałoby denata. Tyle, że przesłuchać woleliby oboje. Okoliczności śmierci nie są jasne, a mieli klucze i wiedzę potrzebną do wyczyszczenia monitoringu. Mało tego, zapewne właśnie oni mogli najwięcej zyskać na śmierci tatusia.

– Zechce pani porozmawiać teraz z moimi kolegami, czy woli się pani umówić na inny termin? – pytał łagodnie, choć wie, że inspektor Krzemiński nie lubi czekać.

– Nie wiem… chyba… – Nie dałby głowy, że dotarło do niej, o czym ma zdecydować. – Teraz… niech będzie teraz… – szepcze zrezygnowanym tonem. – O ile mogę z kimś na chwilę zostawić Zuzkę.

– Oczywiście, proszę się nie martwić. – Wskazuje na koleżankę zapatrzoną w małą niczym w święty obrazek.

Marzena się uśmiecha, jej córeczka umie zjednywać sobie ludzi i jest bardzo żywiołowym, pogodnym dzieckiem, tak różnym od niej samej.

Droga na komendę zajmuje im dobre dwadzieścia minut, przez które dziewczynce ani na moment nie zamyka się buzia. Zadaje dziesiątki pytań dotyczących radiowozu, umundurowania i pracy w policji, a co najdziwniejsze, stróże prawa odpowiadają na nie cierpliwie, w sposób adekwatny do wieku. Marzena przez moment zastanawia się tylko, dlaczego przewożą dziecko bez fotelika. To największa zmora, kiedy nie ma się własnego samochodu, nikt cię nie podwiezie, bojąc się mandatu. Ojciec oczywiście chciał im sprezentować nowiuteńką Toyotę, ale nie przyjęła prezentu, mimo że podobno nie mógł go już zwrócić. Zresztą kto wie, czy nie kłamał – zdarza mu się nagminnie. Zdarzało…

Niedawno docieplony budynek z zewnątrz robi całkiem przyjazne wrażenie, w środku panuje jednak totalny nieład. Lamperia rodem z minionej epoki odłazi płatami od ścian, zepsute świetlówki nieprzyjemnie migają, bucząc do tego i trzeszcząc, krzesła skrzypią złowrogo, każdy mebel jest z innej parafii, spora część pamięta czasy PRL-u. Nijak nie przypomina to wymuskanych komisariatów z seriali telewizyjnych. Nijak. Otoczenie sprawia, że Marzena jeszcze bardziej kuli się w sobie. Chce uciec. Zuzki jednak nie zniechęca, ona widzi tylko kolejny nowy świat do odkrycia, kolejnych ludzi, których serca można podbić.

Wchodzą do pokoju z dwoma metalowymi biurkami ustawionymi tyłem do okna a przodem do drzwi. Na obu stoją komputery wyglądające wręcz na zabytkowe, z opasłymi, rzadko już spotykanymi monitorami. Na szafce w kącie kurzy się nawet maszyna do pisania, obok żółknie wyraźnie zaniedbany kwiatek i stygnie czyjaś kawa w wyszczerbionym kubku.

– Dzień dobry. – Ponury mężczyzna odrywa się od papierów i wstaje, niedbałym gestem jednocześnie wita i odgania swojego kolegę.

– Chodź, porysujemy. – Ten schyla się do Zuzi, bierze ją za rękę i wyprowadza z pomieszczenia. Mała z entuzjazmem podąża za nim, zapewne nie tylko dlatego, że lubi rysować (szczególnie upodobała sobie baśniowe, różowe kucyki oraz drzewa z olbrzymimi kwiatami, też najczęściej różowymi), ale również dlatego, że każdy nowy znajomy jest niebywałą atrakcją, najfajniejszą zabawką świata, szczególnie, kiedy poświęca jej całą swoją uwagę.

Zostają sami. Marzena wzdryga się, mężczyzna nie sprawia wrażenia przyjaznego. Szerokie ramiona, mimo lekkiego przygarbienia i twarzy pooranej zmarszczkami, emanują siłą; przenikliwe, bladobłękitne oczy niejedno zapewne już widziały, niezdolne do współczucia i pozbawione sentymentów; szeroko rozstawione nogi z czubkami znoszonych butów skierowanymi ku zewnętrznej stronie każą sądzić, że ich właściciel twardo stąpa po ziemi, ostry w osądach i brutalny w wymierzaniu sprawiedliwości.

– Krzemiński. – Wyciąga dłoń, lustrując przy okazji drobną sylwetkę. Kobieta zdobywa się na odwagę i spogląda mu prosto w oczy.

– Marzena Traczewska. – Jej uścisk jest łagodny i niezdecydowany. Czyżby przywykła raczej do pocałunków? – przechodzi staremu inspektorowi przez myśl. W końcu to elita. Tylko, biorąc pod uwagę stan konta denata, czemu nie przypomina małej księżniczki? Raczej kopciuszka…

– Proszę usiąść. – Wskazuje miejsce. Krzesło jest w miarę nowe, metalowe, z siedziskiem obitym sztuczną skórą. Marzena wiesza torebkę na oparciu, chwilę waha się, czy nie przesunąć odrobinę mebla, ale zaraz siada, nie wykonując żadnego zbędnego gestu. – Jeśli nie ma pani nic przeciwko, przejdę od razu do rzeczy. – Robi pauzę, by dać dziewczynie chwilę na wniesienie protestu, nie doczekawszy się żadnej reakcji, kontynuuje. – Spiszemy zaraz zeznania, ale najpierw chciałbym ustalić podstawowe fakty. Kiedy ostatnio widziała pani ojca, pana Piotra Traczewskiego.

– Wczoraj – pada zwięzła odpowiedź.

– A dokładniej? – Inspektor, odrobinę zakłopotany, zaczyna uważniej śledzić mimikę rozmówczyni. Wolałby usłyszeć coś innego, choćby, że i rok temu. Ale wczoraj? To odrobinę komplikuje sprawę. Niemniej dziewczyna wygląda niczym ucieleśnienie niewinności, kogo jak kogo, ale jej nigdy nie chciałby aresztować. Może odrobinę przypomina mu córkę, sprzed lat, kiedy była jeszcze ufnie zapatrzoną w niego nastolatką.

– Wieczorem.

– A można jeszcze dokładniej? – Nerwowo pociera łysiejący czubek głowy. Robi się coraz gorzej…

– Nie wiem, nie pamiętam, która była godzina – Marzena odpowiada niepewne. Trudno się dziwić, mało kto przywiązuje na co dzień uwagę do drobiazgów istotnych w toku śledztwa.

– Mniej więcej? – Mimo wszystko próbuje.

– Późno. – No tak, na co liczył?

– Co znaczy dla pani późno? – pyta raczej rutynowo, przywykły do podobnie jałowych dyskusji.

– Że Zuzia dawno powinna spać – ona też odpowiada rutynowo, bez zastanowienia reagując na znudzony ton głosu inspektora. Gdyby wyczuła większe zainteresowanie z jego strony, zastanowiłaby się nad odpowiedzią.

– O której powinna? – Ten jakby się ocknął.

– Kładę ją zwykle koło ósmej – zaczyna powoli, tym razem naprawdę zastanawiając się nad odpowiedzią – jeszcze trochę czytam i usypiam, rzadko udaje mi się z jej pokoju wyjść przed dziewiątą.

– Dobrze, czyli było po ósmej… – Policjant woli przyjąć bezpieczniejszą wersję, tak na wszelki wypadek.

– Raczej później… – Dziewczyna nie daje mu szans.

– Dobrze, spróbujemy jeszcze to uściślić. – Myśli o monitoringu. – Może coś sobie pani przypomni. W każdym razie, jak mniemam, pan Traczewski wtedy jeszcze żył? – woli się upewnić.

– Tak. – Przynajmniej tym razem Marzena daje mu dokładnie to, czego chciał. Krzemiński oddycha z ulgą.

– I nic nie wskazywało, żeby miało się to zmienić? – Mimo wszystko instynkt psa, każe mu drążyć. Istny gończy!

– Nie, raczej nie… – Kobieta zdaje się zaskoczona tym pytaniem. Fakt, może wydawać się trochę dziwne. Przynajmniej niewtajemniczonym.

– Dobrze – daje spokój. – Gdzie się spotkaliście?

– W domu. – Kolejne niemiłe zaskoczenie. Tam?!? Na miejscu zbrodni, do cholery?!? Ekhm… wypadku!

– W jego domu? – choć nie chce znać odpowiedzi, dopytuje.

– Tak, w jego domu… moim domu… naszym… – Marzena nie potrafi znaleźć odpowiedniego określenia. Kiedyś ten budynek rzeczywiście był jej domem, ich domem, przynajmniej w czysto fizycznym znaczeniu, bo w tym emocjonalnym szybko przestał być. Gdzieś tam nadal snują się cienie przeszłości, kilka dobrych wspomnień i jakiś blady cień związku, jednak wszystko jest obce i wrogie. Może w gruncie rzeczy to już inny dom? Dom z koszmaru sennego?

– Był sam? – Krzemiński wydaje się niezmordowany w dociekaniu prawdy.

– Nie zauważyłam nikogo innego – dziewczyna odpowiada wyjątkowo ostrożnie.

– Dobrze. – Nie zamierza wnikać. Póki co. – W jakim celu się spotkaliście?

– W jakim celu? – powtarza niczym echo kolejne naturalne dla gliniarza pytanie, a zadziwiające zawsze wszystkich kolejnych przesłuchiwanych.

– Mieliście coś załatwić, o czymś porozmawiać? – podpowiada. – Zawsze spotykacie się o takich dziwnych porach?

– Nie, nie zawsze. Chciał zobaczyć Zuzię.

– Tak? – lekko naciska, licząc na rozwinięcie.

– Najczęściej – dziewczyna kontynuuje niepewnie, wbijając wzrok w podłogę – widujemy się w weekendy, raczej na mieście, w restauracji, ale tym razem odwołałam spotkanie. – Czyżby ślad poczucia winy? – Zuzia czymś się zatruła i nie chciałam jej męczyć.

– Tak? – Sam nie wie, który kierunek lepiej obrać, więc pozwala swojej rozmówczyni wybrać.

– Był zły. – Dziewczyna na ułamek sekundy unosi oczy, jakby mimowolnie szukając zrozumienia u starego gliny. – Sądził, że unikam go bez żadnego powodu. Dzwonił do mnie co piętnaście minut z pretensjami.

– Miał powód, żeby tak sądzić? – w głosie Krzemińskiego słychać zdziwienie. Złościć się na córkę? Podejrzewać, że to urocze stworzenie kłamie? Ta wystraszona gołąbka, bojąca się własnego cienia?

– Nie wiem… Może… – Dałby głowę, że jego rozmówczyni z trudem powstrzymuje łzy. – Nasze relacje od dawna się nie układają… – Bierze głęboki wdech. – Od śmierci mamy są już czysto grzecznościowe, jeśli rozumie pan, co mam na myśli.

– Nie bardzo. – Mężczyzna lekko kręci głową, choć w zasadzie rozumie, to normalne, że właśnie matki scalają rodzinę, później zaczyna brakować tego swoistego centrum i wszystko powoli się rozpada… jakby Słońce nagle zgasło.

– My już nie jesteśmy rodziną – młoda kontynuuje niby spowiedź, tylko kimże on jest, żeby jej słuchać? – Nic nas nie łączy, ale staramy się zachowywać pozory.

– Ach tak… – Pragnie przerwać w subtelny, nienachalny sposób, ma jednak bolesną świadomość, że nie potrafi ani nie powinien, podobne informacje mogą okazać się przydatne. – Więc nie mógł was po prostu odwiedzić? – docieka ostrożnie.

– Nie – pada, krótka, zwięzła odpowiedź, jakby rozmawiał z żołnierzem, nie z kobietą.

– Pani mąż miałby coś przeciwko? – Krzemiński próbuje badać kolejne tropy.

– Nie mam męża. – Trafia w ślepą uliczkę.

– Były mąż nie lubi teścia? – Jeszcze nie wie, jak bardzo ślepą…

– Nigdy nie miałam męża.

– Ach tak… – Nieudolnie mieli w głowie ten niepasujący do jego wizji fragment. Samotna matka? Taka śliczna i z dobrego domu? Po co wyprowadzała się od rodziców? – Dobrze… – zaczyna niepewnie, zbity z tropu. – Czy zauważyła pani coś niepokojącego? Może pan Traczewski źle się czuł albo był zdenerwowany?

– Był pijany. – Marzena unosi wzrok, spoglądając staremu gliniarzowi prosto w oczy, niemo pytając, czy podpada to pod coś niepokojącego.

– Ach tak… – Zdaje się, że nie, że pijany facet to raczej norma. – Często mu się zdarza? – Mimo tego kontynuują temat.

– Chyba tak – dziewczyna waży słowa. – Nie jestem pewna, od dawna nie mieszkamy razem.

– Ale nie uznała pani tego za coś nadzwyczajnego? – Policjant uważnie studiuje jej zmieszanie.

– Nie – szepcze cicho, znów spuszczając głowę, niby to zawstydzona, ale przecież nie ona zawiniła, nawet jeśli ojciec był pijakiem.

– A był w dobrym nastroju? – Zmiana tematu wydaje się konieczna.

– Raczej nie, ale to normalne – tym razem ton głosu panny Traczewskiej jest zdecydowanie bardziej pewny i absolutnie pozbawiony poczucia winy.

– Normalne? – Mężczyzna wydaje się zaskoczony.

– Tak, normalne. – Potwierdza. – Po pierwsze raczej nie upija się na wesoło, po drugie rzadko ma dobry humor.

– Stresująca praca? – Nie odpuszcza od razu.

– Raczej ciężki charakter.

– Rozumiem… Dobrze… Ma pani klucze, prawda? – Krzemiński zadaje w końcu pytanie, które powinno paść na początku. Gosposia twierdziła, że ma, ale każde zeznanie warto potwierdzić, a kiedy pojawią się rozbieżności, zacząć węszyć.

– Tak. – Przynajmniej z tym nie ma problemu.

– Nie zginęły przypadkiem? – Szczerze mówiąc wolałby, żeby ich nie miała, żeby nie miała nic wspólnego z tą sprawą, z tym pieprzonym denatem, który najprawdopodobniej (oby!) urżnął się i bardzo niefortunnie spadł z balkonu.

– Nie, zresztą powinnam mieć je przy sobie… – Wykonuje lekki obrót w stronę torebki zawieszonej na oparciu.

– Mogłaby mi je pani pokazać? – Popycha ją lekko słowem w stronę dokończenia gestu.

– Oczywiście. – Daje się popchnąć i po chwili trzyma już w dłoni brzęczący pęk z drewnianym breloczkiem w kształcie kuli. Kluczy jest znacznie więcej, niż potrzeba do otwarcia furtki i drzwi frontowych, wręcz zadziwiająco dużo, biorąc pod uwagę, że rezydencja ma jedynie dwa wejścia, nie licząc garażu.

– Zebraliśmy już chyba wszystkie dowody… – Gliniarz postanawia odłożyć zbadanie wszystkich pozostałych kwestii na później, w końcu córeczka czeka. – …Ale byłbym wdzięczny, gdyby na razie mogła pani tam nie chodzić. Może coś jeszcze będzie potrzebne, może coś przeoczyliśmy… – Nie naciska, łagodnie prosi, tak na wszelki wypadek.

– Oczywiście, nie mam takiej potrzeby. – Marzena podejrzanie łatwo się zgadza. Zwykle ludzie twierdzą, że bardzo, ale to bardzo potrzebują jakiejś pierdoły z zabezpieczonego miejsca, że to kwestia życia lub śmierci. Tyle, że każde odstępstwo od normy wzbudza podejrzliwość tkwiącego głęboko w nim, porządnie wytresowanego psa.

– Dobrze… – Próbuje uśpić własną czujność. – Chyba wiem już wszystko, zajęlibyśmy się teraz spisaniem zeznań, jeśli nie ma pani nic przeciwko. – Przechodzi do rzeczy. – A… – Przypomina sobie jeszcze jedną ważną sprawę. – Chyba, że wie pani, jak moglibyśmy skontaktować się z panem Szymonem. – Gówniarz dosłownie zapadł się pod ziemię, aż świerzbi go, żeby sprawdzić, czy nie używał ostatnio karty kredytowej.

– Mogę podać numer komórki brata. – Inspektor z rezygnacją kręci głową.

– Mamy jego numer, niestety nie odbiera. – Wzdycha.

– Adres rozumiem również państwo znacie? – Marzena bynajmniej nie wykazuje więcej entuzjazmu, cała jej postawa świadczy o tym, że Szymon też jest trudnym tematem. Ech, rodzina!

– Owszem.

– Więc niestety nie mogę pomóc. – Rozkłada ręce, ale na twarzy wyraźnie maluje się ulga.

– Kiedy ostatnio go pani widziała? – Krzemiński autentycznie jest zaintrygowany. Rodzina/nie-rodzina, swary, konflikty, nigdy niewybaczone krzywdy – to pobudza wyobraźnię, daje do myślenia, ale jednocześnie każe współczuć.

– Dawno, nie pamiętam… – Waha się, zastanawia. – Chyba… w okolicach Bożego Narodzenia?

– Obchodziliście razem święta? – Sam nie wie, czemu pyta.

– Przynajmniej próbowaliśmy. – Dziewczyna wyrzuca z siebie z trudem, na wydechu, jakby podobne wyznanie pozwoliło jej zrzucić ciężar z piersi. 

– Dobrze… rozumiem… – Nie zamierza wnikać, pewne rzeczy powinny zostać w czterech ścianach.

– Wie pan – po chwili milczenia dodaje sama z siebie. – Chyba jednak widziałam go później.

– Tak? – Zachęca ją do kontynuowania.

– Wpadliśmy na siebie w centrum handlowym jakiś miesiąc temu. Udawał, że mnie nie widzi. Przeszłabym obojętnie obok, ale Zuzka go zauważyła i podbiegła. Był zmieszany, powiedział, że się spieszy, choć wcześniej spacerował bez celu.

– Pierwszy raz mu się zdarzyło? – Potrzebuje dookreślić nietypowość sytuacji.

– Co? – Najwyraźniej nieprecyzyjnie zadał pytanie.

– Udawać, że nie widzi.

– Nie, już to robił.

– Często? – Po raz kolejny się dziwi. Co do cholery z nimi wszystkimi jest nie tak?!?

– Kilka razy – dziewczyna zaczyna ostrożnie – ale zwykle był sam i po prostu sprawiał wrażenie, że nie ma ochoty na rozmowę.

– A wtedy ktoś mu towarzyszył? – Żałuje, że musi dopytywać, wyciągać na siłę informacje, wolałby, żeby opowieść sama płynęła, odkrywając przed nim sekrety rodziny Traczewskich, również te, których nie zna rozmówczyni.

– Tak, kobieta, sporo od niego starsza.

– Ile mogła mieć lat? – Lakoniczność odpowiedzi zmusza go do szukania kolejnych tropów. Od czegoś trzeba zacząć…

– Koło czterdziestu.

– Nie zna jej pani? – Niby oczywiste, ale lepiej się upewnić.

– Nie i przyznam, że raczej nie chciałabym poznać. – Intrygujące.

– Dlaczego? – pyta, bo akurat to chciałby koniecznie wiedzieć. Żaden obiektywny opis nie da mu nigdy równie bogatych danych, jak subiektywne odczucia.

– Trudno to wyjaśnić. – Marzena zastanawia się chwilę nad doborem słów. – Sprawiała wrażenie osoby potrzebującej dużo przestrzeni i uwagi, głośnej – dodaje. – Może wręcz wulgarnej. – Bierze głęboki wdech. – Była wysoka i dobrze zbudowana, a mimo wszystko ubrała buty na wysokiej koturnie. – Milknie, choć sprawia wrażenie, jakby jeszcze nie powiedziała wszystkiego.

– Pamięta pani coś jeszcze? – Krzemiński patrzy uważnie na swoją rozmówczynię.

– Czy to ma jakiś związek ze sprawą? – Ona odwdzięcza się tym samym, być może nawet bardziej ciekawa reakcji gliniarza niż on jej. W końcu zboczyli trochę z tematu…

– Nie wiem… trudno powiedzieć… – Tym razem to on wydaje się zmieszany przenikliwym spojrzeniem dziewczyny, tak niepasującym do skrytej, nieśmiałej postawy.

– Miała długie blond loki – panna Traczewska mimo wszystko kontynuuje, dalej wyzywająco patrząc w oczy inspektorowi – ewidentnie farbowane, z ciemnymi odrostami, mocny makijaż, przez który mogła wyglądać na nieco starszą niż w rzeczywistości, brokatowe tipsy i dużo tandetnej biżuterii kiepsko imitującej złoto. Do tego sztuczne futro w jakieś cętki czy łatki, mimo że na dworze było nieznośnie gorąco.

– Brzmi jak opis tirówki – mężczyzna krótko podsumowuje.

– Być może – zgadza się nieprzekonana. – Nie mam pojęcia, choć na dziwkę chyba była za stara i za mało atrakcyjna.

– A kto powiedział, że dziwki muszą być młode i ładne? – Teraz on przejmuje inicjatywę, próbując ją speszyć.

– Myślałam… – Udaje mu się, Marzena traci rezon i ponownie wbija wzrok w swoje złączone dłonie.

– Chyba mało pani wie o mężczyznach, prawda? – Krzemiński delektuje się swoim małym zwycięstwem.

– Chyba tak – dziewczyna przyznaje pokornie, ostatecznie ich unika.

– Mniejsza z tym. – Policjant lituje się nad słodkim biedactwem. Sierotą. Samotną matką. – Rozumiem, że nie widziała pani więcej tej kobiety?

– Nie.

– A rozpoznałaby ją pani? – Znów przechodzi na tryb automatyczny psa gończego.

– Możliwe, choć nie jestem pewna.

– Dobrze, jeśli zajdzie taka potrzeba, sprawdzimy.

Spisywanie protokołu okazuje się nudną i żmudną czynnością. Stary gliniarz kiepsko sobie radzi z obsługą komputera, co chwilę denerwując się, klnąc, a później przepraszając. Marzena cierpliwe czeka, wielokrotnie podając te same dane i potwierdzając te same słowa. Ostatecznie wychodzi z tego dziwaczny zlepek jej zaznań, policyjnego żargonu oraz rynsztokowej mowy potocznej, najeżonej niezręcznościami językowymi, jeśli wręcz nie rażącymi błędami – zarówno gramatycznymi, jak i ortograficznymi, nie wyłączając edycyjnych i literówek. Podpisuje z niesmakiem, tylko po to, by nie spędzić kolejnej godziny w towarzystwie Krzemińskiego. Wściekłby się zresztą, gdyby poprosiła go o poprawienie, a boi się zdenerwowanych mężczyzn. Są nieobliczalni.

Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.