32 min. czytania

 

 

Droga Claire!

Pewien żonaty od niedawna mężczyzna zauważył, że coraz trudniej mu przychodzi spełnianie obowiązków w sypialni. Gdy niebawem całkiem stracił zainteresowanie małżonką, pojął, że ona przeciwnie – goreje coraz większym pożądaniem mężczyzn. Udał, że wyjechał z miasta, i obserwował, co też będzie się w jego domu działo. A działo się dużo, bo co wieczór odwiedzali go amatorzy łóżkowych igraszek z ognistą mężatką.

Którejś nocy odegrał scenę powrotu. Zakołatał do bramy, zawołał: „Wróciłem!” i pobiegł za narożnik, by podejrzeć, jak z okna jego sypialni wyskakuje nagus ze spodniami w ręce, przesadza płot podwórza i znika w oddali.

Sprawiło to, że męskość stwardniała mu jak kiedyś.

Wypróbował to kilkakroć i rzecz się powtarzała.

Kolejnym razem, gdy gach znikał za załomem uliczki, mężczyzna ów wpadł do sypialni. Napotkawszy rozgrzaną i podnieconą, a zarazem niepewną swego losu małżonkę, doprowadził ją swoim sterczącym narzędziem do takich krzyków, jakich nigdy przedtem od niej nie słyszał.

Odtąd zawarli porozumienie. Ona mogła przyjmować kochanków, kiedy tylko chciała, ale podświadomie czekała, kiedy odezwie się pod oknami okrzyk „Wróciłem!”, bo wiedziała, że za chwilę dozna przyjemności inaczej nieosiągalnej. Później uzgodnili ze sobą, że kobieta gotowość swą oznajmi stojącemu pod oknem małżonkowi umówioną sylabą miłosnego okrzyku.

Po kilku miesiącach wszyscy mężczyźni w mieście wiedzieli, w czym rzecz, ale zamiast się zniechęcić, zakładali się między sobą, kto ile razy zostanie z ową mężatką do końca, a ile razy będzie się ratował ucieczką przez płot. Weszło to w zwyczaj i gdy ów małżonek po latach umarł na skręt jelit, pół miasta przyszło na jego pogrzeb i wszyscy płakali w szczerym żalu na równi z jego żoną.

Po miesiącu marazmu mężczyźni tego miasta uzgodnili, kto i kiedy będzie wołał „Wróciłem!”, i ku radości wszystkich z wdową włącznie zwyczaj był kontynuowany przez długie lata. Ba, kiedy owa kobieta w końcu umarła, rajcy wytypowali jej następczynię, a ona uznała za wielkie wyróżnienie, że powierzono jej celebrowanie tej zaszczytnej tradycji, o której już było głośno w całej krainie.

 

Kochający Cię

David

P.S. Mam nadzieję, że nie weźmiesz tego dosłownie, jak i ja opowieści ze sznurem. Nie wiem nawet, czy mamy w domu odpowiedni.

 

 

 

 

– Opowiem wam o kobiecie – zwrócił się sufi do słuchaczy w największej medresie Islamadiny. – Kobieta jest w połowie Bogiem, a w połowie Szejtanem. W połowie człowiekiem, a w połowie zwierzęciem. Jedna jej część obraża Allacha, a druga go wielbi. Mało! Połowa kobiet doprowadza wiernych do świętości, a druga – do grzechu. Połowa jest piękna i wzniosła, a połowa – brzydka i odrażająca. Połowa głupia, a połowa – mądra.

Szmer rozszedł się po ławach hudżry.

– O, świątobliwy nauczycielu! – zapytał najodważniejszy uczeń. – Jak postępować z kobietami, by odsiać te grzeszne, nieludzkie, bezbożne, brzydkie i głupie, by nie wiodły nas do tego, co Allachowi niemiłe?

Sufi podniósł dłoń, a z niej wysunął jeden kościsty palec, który skierował w górę ku stolicy Boga.

– Zacznijcie od siebie.

Szmer ponownie wypełnił hudżrę.

– O, świątobliwy nauczycielu! – nie ustępował ów uczeń. – Czy jak w nas nie będzie grzechu, bezbożności, brzydoty i głupoty, czy jeśli my nie będziemy zwierzętami, to kobiety się zmienią?

– Na pewno – odrzekł z wielką mocą suchy jak szczapa nauczyciel.

Kolejny raz szmer wypełnił hudżrę, zanim z ostatniej ławy pod ścianą ktoś się odezwał:

– O, świątobliwy nauczycielu, ale czy to w ogóle możliwe?

– Nie – odrzekł sufi. – I dlatego bądźcie wyrozumiali wobec kobiet, bo one są jak wy, a wy – jak one. Szukajcie Boga, to go w nich znajdziecie. Szukajcie piękna – a ono tam będzie. Szukajcie mądrości – a spłynie z ich ust. Przeciwnie: będziecie chcieli zobaczyć Szejtana – ujrzycie go w kobiecie. Zapragniecie spółkować ze zwierzęciem – napotkacie je w niej. Zapomnicie o dążeniu do świętości – one przywiodą was do grzechu.

Tym razem żaden szum nie zakłócił ciszy.

 

 

 

 

Droga Claire!

Mówi się, że życzliwość abuzyjskich kobiet i dziewcząt nie ma sobie równych. Gdy tylko wędrowiec zbliży się do pierwszych domostw, gospodynie tamtejsze wychodzą na drogę i, kłaniając się i uśmiechając obiecująco, namawiają gościa, by zawitał do nich. Każda kusi opisem wygód, które jej dom zapewni obcemu. Chwalą się a to łożem wyściełanym, a to wieczerzą najwyszukańszą, a to łaźnią z ciepłą wodą, bo, nadmienić trzeba, w Abuzji przez pół roku panują chłody przenikliwe niesione północnym wiatrem.

Żadna jednak nie powie o najważniejszym, czego strudzony i stęskniony wygód i ciepłej strawy podróżnik pożąda tylko w swej podświadomości. Gdy on obnażony wchodzi do łaziebnej kadzi z nagrzaną wodą, gospodarz zabiera jego odzienie do prania, a gospodyni, zrzuciwszy swoje, zanurza się w kąpieli wraz z gościem. Myje go starannie z pyłu podróży, gładzi swoimi dłońmi nie tylko plecy, ramiona i nogi, ale i sięga pod brzuch, by serdecznością swojego ruchu i ciepłem wody obudzić jego przyrodzenie. Gdy tego dokona, woła wszystkie domowniczki, które nago stają przed wędrowcem, by wybrał, z którą chciałby kontynuować kąpiel. Gdy którą wskaże, inne odchodzą, a ta wybrana udostępnia mu wszystkie swoje wdzięki tak długo, jak on zechce. A największą hańbą dla niej jest, gdy gospodarz nie zdąży w czasie tej przedłużonej kąpieli uprać i wysuszyć przybyszowi odzienia.

Potem siadają wszyscy pospołu do wieczerzy, która różnorodnością smaków i wykwintnością dań nie ma sobie równych na ziemiach od ogrodów Zafne po Góry Korfanu.

Gdy zaś wędrowiec zaspokoi głód i spłucze z gardła kurz drogi miodowym winem, odprowadzają go do przygotowanej komnaty z łożem tak szerokim, że i trzy osoby legać na nim mogą. I rzeczywiście, dwie najgorętszej krwi dziewki zajmują miejsca po obu stronach gościa, że i najzimniejsze powiewy z gór są mu niestraszne, a noc mija szybko, dając mu godny wypoczynek przed czekającą go dalszą drogą.

Niektórzy podróżni na odchodnym pytają gospodarzy goszczących ich domostw, jaka wiara i jaki bóg nakazuje im tak dalece idącą uprzejmość. I taką słyszą odpowiedź: „Od najdawniejszych czasów przodkowie nasi głosili: »Gość w dom, bóg w dom«, więc inne zachowanie sprowadziłoby na nas gniew Niebios”.

 

Kochający Cię

David

 

 

 

Pewien czerwonoskóry wojownik z plemienia Apaczy, a może Nawaho, był znany ze swej szaleńczej odwagi. Pytany, skąd ma taką pogardę wobec śmierci, odpowiadał:

– Mam kilka squaw. Wszystkie są mi dobrymi żonami. Rodzą dzieci, wyprawiają skóry, szyją mokasyny i koszule ze skóry jelenia. Wszystkie mnie kochają, ale jedna z nich, Chenoe, skradła mi serce. Zaklęła je w amulet, który zawiesiła na swojej szyi, i nigdy się z nim nie rozstaje. Ona przebywa w dalekim wigwamie, gdy ja tu, na prerii, zdzieram skalpy wrogom. Jak widzicie, nie jestem odważny; ja po prostu wiem, że żadem kojot z Dakota nie przebije mego serca włócznią czy strzałą, bo ono nie jest tu. Moje serce bije bezpiecznie na piersi ukochanej Chenoe.

 

Szkoda, że nie znam takich zaklęć, Davidzie. Miałabym Twoje serce na zawsze przy sobie.

 

 

 

 

Droga Claire!

Tylko Ty w chłodnej i deszczowej Anglii potrafisz rozgrzać oziębłe serce męża. Jak ten Przyjaciel:

Poeta siedzi z Przyjacielem w barze obok zejścia na plażę. Są tu obaj dlatego, że Przyjaciel go zaprosił. Dlaczego właśnie tu? Dlaczego o tak nietypowej porze? Kawę w Rio pija się niemal całą dobę, ale w samo południe, gdy słońce pali i przyciemnia nawet brązowe już z natury ramiona i oblicza Brazylijczyków, bary i kawiarnie Ipanemy świecą pustkami. Ci nieliczni, którzy miast kąpieli w falach pobliskiego Atlantyku wybrali bar Veloso, chowają się przed skwarem w cienistym wnętrzu i sączą zimne piwo lub drinki z lodem.

Poeta z Przyjacielem rozmawiają. Nie wiadomo o czym. Przyjaciel robi wrażenie rozkojarzonego; często rozgląda się, raz nawet wstał, by podejść do balustrady tarasu i potoczyć wzrokiem wzdłuż Montenegro.

Zawiedziony, siada. Wraca do rozmowy, ale Poeta widzi, że interlokutor nie słucha.

Aż nagle z wyrazem ulgi Przyjaciel podrywa się i ściska palcami ramię swego towarzysza.

– Idzie! Patrz!

Obaj doskakują do balustrady.

 

Młoda, kusząca, wyniosła i piękna.

Tak czarująca; choć zimna – ponętna.

Kiedy mnie mija, to serce me drga…

 

Poeta czuje, jak penis wybrzusza mu płótno spodni.

 

Jak bajadera swym biustem kołysze.

W myśli rozbieram, wzrokiem nań wiszę,

Krążąc wciąż przy niej, już płonę jak ćma…

 

Dziewczyna świadoma swego piękna idzie, nie rozglądając się. Mija Veloso, nie podnosząc wzroku na taras.

 

Ach, czy nadejdzie ta chwila,

Kiedy mnie wreszcie zobaczy!

Ach, ile dla mnie to znaczy…

Lecz spojrzeniem mnie ciągle omija,

Obojętnością zabija…

 

Dochodzi do plaży i znika, zmieszawszy się z tłumem.

 

Ach, czy kiedyś opuści mnie wreszcie zła passa,

Bo bez wzajemności mój ogień wygasa,

A żyć bez miłości to smutek i żal.

 

Po chwili stojącej samotności dłużącej się jak wieczność mężczyźni wracają na krzesełka. Przyjaciel w zamyśleniu ssie przez słomkę wodę z roztopionego lodu po swoim drinku, a Poeta sięga po serwetkę. Musi to zapisać, póki w uszach nie przebrzmiał stukot sandałków. Póki pamięć odtwarza jej rozkołysany krok. Póki przed oczami buja się biust. Póki myśl wypełnia powidok wiolonczeli w bikini. Póki smyczek pręży się w spodniach.

Póki słowami faluje przestrzeń…

 

Kochający Cię

David

 

 

 

 

O Kamiennych Pannach mówiono tu i ówdzie. Opowieści o pieczarze, w której pobyt można przypłacić życiem. Bajania w różnych wersjach, choć żadna nie zdradzała położenia groty. W Górach Strzelistych, jasne, ale gdzie dokładnie? Te szczyty ciągną się milami, zarówno po horyzont, jak i w górę. Niegościnne jak tamtejsi górale.

Tematem zainteresowałem się, gdy w moje ręce wpadł zapomniany diariusz badacza gór. Jeden z raportów rutynowych ekspedycji Akademii. Na ostatnich kartkach autor opisywał okolice wioski Skalnicy. Utrzymywał, że odnalazł właśnie tę oddaloną od pasterskich szałasów grotę, że był w środku. Wiedziałem więc „gdzie”.

Dotarłszy do Skalnicy, rozpytywałem o Kamienne Panny. Nikt nic nie powiedział. Ani o uczonym, ani w ogóle o niczym. Gdy tylko poruszyłem ten temat, poproszono mnie, aby odjechał.

Jednak jeden chłopaczek skusił się na srebro. Pokazał mi drogę, poszedł ze mną. Zabobonny rozbił obozowisko najdalej, jak się dało od ciasnego zakamuflowanego wejścia.

Sama jaskinia nie była wielka. Płaski kamień mniej więcej na środku i sterczące dookoła monolity – osławione Panny. Jak się wysiliło wyobraźnię, to może i przypominały nieco postacie z welonami. Wyżłobienia na największym z nich formowały coś w rodzaju dekoltu, stąd pewnie mówiono o kobietach, a nie mnichach. Gdzie obiecane, niemal realistyczne płaczące niewiasty? Gdzież najwygodniejsze łoże? Położyłem się na owym kamieniu lekko zawiedziony, a znużony drogą zasnąłem natychmiast.

Śniło mi się, że jestem w domu. Że podeszła do mnie żona, by rozmasować mi barki. Nawet nie wiedziałem, jak byłem spięty, dopóki jej cudowny dotyk nie zaczął rozluźniać mi mięśni. Wkrótce oprócz palców dotykały mnie jej wargi. Wsunąłem więc dłoń pod jej koszulę, wymacałem jędrną pierś. Oddechy nasze stały się dłuższe.

Nakryła nas moja druga żona. Popatrzyłem na pierwszą; porozumieliśmy się bez słów, zezwalając drugiej na dołączenie. Obie zrzuciły swoje fatałaszki, a potem rozdarły moją koszulę.

Nie zaprotestowałem, choć trochę mnie to zaskoczyło.

Czułem, jak ich dłonie suną po moim torsie. Pierwsza chwyciła za mojego członka. Ledwo stwardniał, gdy druga się na niego nabiła. Patrzyłem na jej podskakujący biust nieco mniejszy niż pierwszej, która głaskała się w oczekiwaniu na swoją kolej. Wskoczyła na mnie, gdy zrobiło się miejsce.

Oddychałem coraz szybciej, gdy ruszała się w swoim tempie.

Tymczasem zwabiona hałasami zabawy zjawiła się trzecia żona. Ta nawet nie pytała o pozwolenie, jej suknia od razu znalazła się na podłodze. Ośliniwszy palce, dotykała się poniżej łona.

Druga, ochłonąwszy, zaczęła pieścić mój tors. Trzecia stawała się coraz bardziej niecierpliwa, ale pierwsza niczym się nie przejmowała.

Trzymałem się twardo, gdy z ulgą usłyszałem odgłos jej orgazmu. Sprzeczka drugiej i trzeciej o kolejność dała mi odrobinę wytchnienia. Zwycięska trzecia usiadła na mnie. Nasuwała się pospiesznie, jakby bojąc się, że ktoś jej mnie zabierze. Druga ocierała swoje podbrzusze o moje ramię, użyłem więc palców. Kobieta przyjęła moją pieszczotę, balansując biodrami. Pierwsza, widząc to, chwyciła moją wolną dłoń i wsunęła sobie między uda, czym uraziła trzecią, bo tym samym przerwałem głaskanie jej piersi. Ale ta nic nie powiedziała, przyspieszyła i osiągnęła zaspokojenie.

Zmiana. Teraz pierwsza. Zmiana. Druga. Ponownie trzecia. Pierwsza. Czwarta o oczach szarych jak granit.

Oddychałem już płytko, ale penis pozostawał twardy i pulsujący. Wciąż niezaspokojony.

Wtedy poczułem kopniaka.

To był mój przewodnik. Wlókł mnie zamroczonego niemal ćwierć mili. Był wściekły. Wrzeszczał, że nikt tam się nigdy nie obudził.

 

 

 

 

Drogi Davidzie,

my, kobiety, rozgrzewanie mamy w swej naturze.

Nawet gdy wiąże się to z wielkim kosztem.

 

Kilku zziębniętych podróżnych skupionych w zimową szarugę przy ognisku postanowiło się rozgrzać rozmową. A że nic z wyjątkiem polityki tak nie rozpala mężczyzn jak płeć niewieścia, gawędzili o dziewkach, które ich kiedyś grzały.

Gdy wszyscy poza jednym roztoczyli swe opowieści o podbojach w łożnicy lub na sianie, nawychwalali się pośladków jędrnych, piersi mlecznych, cip chętnych i oddechów chutliwych, krasząc wspomnienia dokonaniami swych członków i słuchając sprośnych pochwał audytorium, zwrócono oblicza pełne oczekiwania ku ostatniemu.

Ten długo milczał.

Napastnicy zabili jego rodziców, a chatę spalili. Ocalał tylko on i niewolna służąca. Do Stavardu, gdzie mieszkał stryj, było dziesięć mil. Noc była księżycowa, droga wiodła przez śnieg i zamarzłą odnogę fiordu. Źle stąpnąwszy, wpadł w topiel z głową, ale wypłynął na powierzchnię. Kobieta wyciągnęła go na brzeg, rozebrała, roztarła i odziała we własną koszulę; przytuliła do nagiej piersi, osłoniła oboje własną opończą i poniosła dalej. Miał sześć lat i ważył swoje, ale go dźwigała. Rano osłabła. Zatrzymała się, zdjęła opończę, nałożyła ją na niego i nakazała zamierającym tchem: „Biegnij do stryja. Nie ustawaj. Staniesz – umrzesz”. Na więcej nie starczyło jej sił.

Dobiegł do Stavardu, nie zatrzymując się po drodze nawet na chwilę. Gdy ludzie stryja dotarli do kobiety, była już sztywna i zimna jak lód.

Nie opowiedział tego, by nie przepełnić serc towarzyszy mrozem, który sam odczuwał, ilekroć ten dzień odżywał w jego pamięci. Mrozem, który uciekał na myśl o cieple jej piersi i jej miłości.

A myślał o nich każdej zimowej nocy.

Przejęty wspomnieniem dorzucił drew do ognia. Jego towarzysze tego ciepła od kobiety nie doznali i musieli się grzać płonącymi bierwionami.

 

Kochająca Cię

Claire

 

 

 

 

W kuchni zachodzi ją od tyłu. Jedną dłoń kładzie na usta, drugą już podwija suknię; brzuchem dociska do stołu, stopą zmusza do rozszerzenia nóg.

– Cicho sza – szepcze do ucha. – Nie chcemy, by wszyscy się dowiedzieli i nas przyłapali.

Nie pyta o zgodę, nie prosi o pozwolenie – bierze, na co ma ochotę. Napiera i zmusza do ugięcia pleców. Nadal zatyka usta, ale już twardym kutasem przez materiał ociera się o tyłek i palcami masuje półkule i przedziałek. Czeka, aż majtki zrobią się wilgotne.

Ona się nie opiera. Jeśli, to o blat, którego dotyka biustem i dłońmi. Zaciska powieki i sznuruje usta, by nie wydać z siebie nawet najcichszego pisku czy jęku.

Czuje, jak zadziera jej suknię, wsuwa ręce pod gors na pozbawione biustonosza piersi, aby zaraz potem gnieść je niczym ciasto na chleb. Dłonie ma mocne, więc to doznanie jest lekko bolesne, ale i zadziwiająco przyjemne. Takie, jak lubi. Zsuwa jedną rękę ze stołu, sięga za siebie i wkłada pod gumę spodni od piżamy. Chwyta twardego i żylastego fiuta, marząc, by co prędzej go wsadził. W pizdę, w usta, w…

Dociska ciało do blatu. Wypina się mocniej.

On łapie za jej majtki i zsuwa je poniżej kolan. Klęka, twarz wkłada pomiędzy uda. Muska językiem raz po raz, jakby degustował, czy już jest dość wilgotna. Gdy test wypada pomyślnie, staje i opuszcza spodnie do kolan. Uwolnioną i nabrzmiałą męskość wbija głęboko w różową szparę. Rżnie mocno, szybko, w równym rytmie. Kończy równie gwałtownie, jak zaczął – ciepła struga nasienia tryska do wnętrza.

Wysuwa się. Przez chwilę rozkoszuje się widokiem spermy skapującej z różowych fałd.

Teraz ona się odwraca i pada na kolana. Bierze wiotczejącego członka do ust i wysysa zeń resztki białego nektaru, oczami szukając w jego twarzy znamion szczęścia.

W nagrodę zostaje pogłaskana po głowie.

Podciąga majtki i poprawia suknię, a on podciąga spodnie. Całuje ją w policzek i wychodzi. Ona zadowolona wraca do robienia śniadania.

Mąż wchodzi do kuchni, też ją całuje w policzek, ale w drugi.

– Jeszcze śpi? – pyta.

– Chyba jest w łazience i się myje – odpowiada, po czym pyta przewrotnie: – Nadal mnie nie lubi?

– Och, daj mu czas. W końcu zostanie z nami do końca wakacji. Aha, w poniedziałek wyjeżdżam na szkolenie. Mam nadzieję, że się nie pozabijacie, jak mnie przez tydzień nie będzie?

Prychnęła, mocniej zaciskając uda na myśl o całym tygodniu sam na sam z pasierbem.

– Chyba sobie poradzimy.

 

 

 

 

Lady Chatterley faktycznie kochała konie. A wśród nich najbardziej swojego ogiera, Oriona.

Przeczytała kiedyś w „Timesie” artykuł o tresowaniu zwierząt. Zachęta – spełnienie rozkazu – nagroda. Odruchy warunkowe; o, to było najciekawsze. Przejęta tą wiedzą nauczyła Oriona, by, chrupiąc jabłko, wysuwał węża.

Był tak fascynujący!

Schodziła do stajni na długo przed lunchem, podsuwała pod zwierzęcy pysk jabłko. Czuła się wtedy jak rajska Ewa. I jak Ewę kusił ją wąż, który wtedy wysuwał się spod Orionowego podbrzusza. Regularnie.

Dla niej.

A ona patrzyła.

Po jakimś czasie zapragnęła tego węża pogłaskać. Był miły w dotyku, a masowanie go podobało się ogierowi, jak i jej: Orion rżał i naskakiwał na bale boksu, a lady czuła podniecające ciepło w kroku.

Potem podczas lunchu kręciła się na krześle; każda pozycja była nie dość wygodna.

Szybko odkryła w sobie jakiś niedosyt. Był umiejscowiony między nogami i objawiał się podczas pieszczenie ogierowego węża.

Któregoś dnia kazała iść za sobą pokojówce.

Początkowo było jak zwykle. Dała jabłko, pokazał się wąż. W tym momencie pokojówka miała już oczy wybałuszone jak żaba, a jej policzki nabrały koloru karminu.

– Włóż mi rękę między nogi – rozkazała lady Chatterley.

Służąca okazała się bardziej doświadczona niż jej pani i wkrótce obie jej ręce miały co robić, bo i krocza były dwa. Usta też stanowiły parę, więc się złączyły.

Któregoś dnia coś trysnęło z Orionowego węża, a było tego tyle, że suknia służącej została obryzgana, a ona krzyknęła i potem wzdychała dziwnie.

– Czego jęczysz, głupia – zrugała ją lady. – Dasz suknię do prania i będzie jak nowa.

– Ja nie z tego, milady. To winien koń i moja ręka.

Podpytana, wyjaśniła wszystko, a lady postanowiła sprawdzić, czy to zrozumiała.

Odtąd nie ręka pokojówki gościła pod krynoliną, a zupełnie inny organ przywołanego stajennego. Trochę przypominał ogierowego węża, ale był znacznie mniejszy. Chłopak był młody i chętny, a służąca się zaoferowała, że ona go najpierw przygotuje, „by milady była potem zadowolona”.

Odtąd lady Chatterley na lunchach przestała się wiercić na krześle.

W kolejnym tygodniu stajenny powiedział, że przecież pokojówka nie jest do niczego potrzebna, a lady Chatterley przyznała mu rację. Odtąd służąca miała tylko masować węża, by trysnął, bo to było bardzo podniecające. A najbardziej, gdy któregoś dnia pokojówka wypięła się pod ogierem wspartym przednimi kopytami o przegrodę i wsadziła sobie jego węża między nogi. Gdy ją oblał, w stajni rozległy się rżenie i trzy okrzyki rozkoszy.

Niespełna rok później lord Chatterley wydał wielkie przyjęcie z okazji chrzcin następcy rodu.

 

 

 

 

Droga Claire!

W prefekturze Yamanashi przekazuje się z pokolenia na pokolenie taką opowieść:

Pewien rolnik ożenił się z dziewczyną z nieodległej wsi i żył z nią szczęśliwie przez kilka lat. Pewnego dnia, gdy wrócił z pola, zastał w chacie dwie identyczne kobiety zajęte pracami domowymi. Obie wyglądały i zachowywały się jak jego żona. Nie mógł ich odróżnić. Nie wiedząc, co o tym myśleć, obserwował je przez kilka tygodni, usiłując dociec, która z nich jest prawdziwa.

W łożu nie dostrzegł różnicy. Rozmawiał z nimi na codzienne tematy i obie były tak samo w nich zorientowane. Obie były mu posłuszne, jak żona powinna zachowywać się wobec męża. Żadna nie była wprost zazdrosna o drugą, choć do siebie odnosiły się różnie; czasem współpracowały zgodnie, a czasem czubiły się i patrzyły na siebie kosym okiem. Jak to kobiety.

Gdy pytał je, która jest jego żoną, nieodmiennie każda wskazywała na siebie.

W domu dobrze się działo, dobytku przybywało. Ogród powiększył się o nowe grządki, a mężczyźnie żyło się lepiej.

Jednak zagadka „która jest jego żoną” gnębiła tego wieśniaka do tego stopnia, że stała się jego obsesją. Zasięgnąwszy rady bogów, postanowił wygnać jedną z kobiet; tę, która nie wydawała mu się prawowitą małżonką. Tak też zrobił i został z jedną.

Po kilku miesiącach zauważył, że w domu czegoś brakuje. Było smutniej, a adresatem złych emocji żony zamiast tej drugiej stał się on sam.

Po roku na początku zimy podejrzał, że jego kobieta znika na wiele godzin. Jednego z takich dni poszedł za nią. Akurat spadł śnieg i zobaczył na nim ślady lisich łap.

Pojął, że przed rokiem wygnał z chaty prawowitą żonę, a zostawił kitsune. Ta zgryzota zatruła mu życie i doprowadziła do przedwczesnej śmierci.

 

Kochający Cię

David

 

 

 

 

Przy Rue de l’Amour jest mała Café des Cœurs. Jej bywalcami są pary zakochanych z całej dzielnicy La Défense. Przy cynkowym barze zamawiają kawę, croissanty, czasem kieliszek białego wina lub Pernoda. Siedzą przy dwuosobowych stolikach, patrzą sobie w oczy i rozmawiają o miłości.

Po kilku takich spotkaniach niektórzy podchodzą do barmana i proszą o 'les peintures de mariée’. Wtedy na ladzie pojawiają się dwa słoiczki i dwa pędzelki, a cała café zamiera. O kolorach farb decyduje właściciel lokalu; są czerwone, niebieskie, różowe i żółte, ale zawsze różne. Zamawiający podchodzą do ściany i malują na niej dwa różnokolorowe, stykające się ze sobą serca. Potem wracają do swoich dwuosobowych stolików i ukłonami dziękują za wiwaty i toasty, których klientela Café des Cœurs im nie szczędzi, uznając ich za narzeczonych.

Tak jest dziś, a barman opowiada, że tak było zawsze.

Cała ściana Café des Cœurs była pokryta parami serc, gdy chłopcy poszli na front.

Dziewczyny przychodziły same, zamawiały kieliszek wina i godzinami milcząco wpatrywały się w serca, które niedawno namalowali ich narzeczeni.

Zaczęła krążyć legenda, że gdy chłopak ginie na wojnie, ściana to wie. Było to prawdopodobne, bo pojawiało się na niej coraz więcej pojedynczych serduszek.

Życie na Rue de l’Amour zamarło.

Niektóre dziewczyny siedziały w bezruchu przy stolikach całymi dniami, pilnując, by nikt im serc nie ukradł ani nie zamazał. Umawiały się na dyżury, a właściciel został zmuszony prowadzić café całą dobę, choć interes stał się nieopłacalny.

Czasem dawał się słyszeć nagły szloch, a współobecni, idąc za linią spojrzenia płaczącej, natrafiali na puste miejsce po kolejnym sercu.

Po kilku miesiącach wojny strażujące narzeczone znały mapę ściany i wszystkie serca na wyrywki. Obudzone w środku nocy mogłyby je wszystkie namalować z pamięci. Tym większe poruszenie spowodowało takie, które – przez kilka dni nieobecne – wróciło na swoje dawne miejsce.

Gdy okazało się, że ściana może się pomylić, tragizm oczekiwania ustąpił miejsca nieśmiałej nadziei.

Innym razem w południe wszedł inwalida z obandażowaną głową. Rozejrzał się i zażądał czerwonej farby. Podszedł do ściany i obok samotnego żółtego serca domalował drugie.

Jedna z dwóch dyżurujących wymknęła się na zewnątrz i po pięciu minutach do Café des Cœurs wbiegła płacząca z radości dziewczyna i rzuciła się przybyłemu na szyję.

Tym sposobem ściana straciła całą swoją wiarygodność, a samotne narzeczone przestały się nią przejmować. Niektóre same domalowywały brakujące serca, jakby wymuszając na niej powrót swoich chłopców.

Niektóre po wielokroć.

Jak chłopcy z La Défense walczyli dla swoich wybranek w okopach, tak dziewczyny w Café des Cœurs toczyły ze ścianą boje o ich życie.

Niektóre skutecznie.

 

 

 

 

W samym sercu Głębokiej Pustyni, tam gdzie po horyzont ciągnie się jedynie piach, suną leniwie po niebie, niczym olbrzymie obłoki, podniebne miasta. Mieszkają w nich dżiny o ciałach utworzonych z powietrza.

W swojej naturalnej postaci są dla nas niedostrzegalne – nie widzimy powietrza, gdy nie ma nic, co jego ruch mógłby przesunąć, zdradzając tym jego obecność. Geniusze wiatru wolą by tak było. Żyją ponad nami nie tylko dosłownie, również w swoim mniemaniu.

Dla nich jesteśmy przykuci do ziemi, masywni, sztywni. Widzą nas bryłkami wody zmieszanej z ziemią, tak odległymi od ich codzienności, jak to tylko możliwe. Oczywiście wiedzą o nas, ale nie zaprzątają sobie nami myśli, tak jak nas nie zajmują losy mrówek.

Pośród podniebnego ludu zdarzają się jednak jednostki ciekawskie. Taką była Vera.

Przybyła z Głębokiej Pustyni. Nie ukrywała, kim jest. Okrywała się szczelnie białą lnianą abają. Starszy plemienia pozwolił jej u nas zostać. Początkowo nie mówiła wiele, przysłuchiwała się wszystkim uważnie. Potem pytała o różne rzeczy. Pewnego wieczoru przysiadła się do mnie przy pasterskim ognisku.

Czy to dlatego, że byłem samotny? A może jednak lubiła moje bajania o krainach zza piachu?

Za nie odwdzięczyła mi się opowieściami o swoim domu, o tym, jak jej pobratymcy widzą nasze masywne cielska, te chaotyczne zlepki mocy tylu żywiołów.

Mówiąc o ludziach, właściwie o ludzkich ciałach, zawsze używała przymiotników, jakich używamy do opisu kamieni: ociężałe, twarde, niezmienne, ale także: gładkie.

Poprosiła mnie o pocałunek. Odsłoniła przede mną swoje błękitne, jak pustynne niebo w południe, lico. W dotyku jej skóra była idealną imitacją ludzkiej.

Tłumaczyła mi, że splotła strumienie gazu, skrępowała wichrami, skleiła z pomocą mocy. Siłą woli nadała im stałość i fakturę solidnego ciała. Wplotła też nieco wody, ziemi i ognia, jak dziewczęta wsuwają we włosy paciorki. Wszystko po to, aby jej ciało było ciężkie i gładkie. Ludzkie.

Mówiła, że najtrudniejsze było nadanie koloru. Żaliła mi się, że pewnie nigdy nie uda się jej oddać pełni wrażenia przy kontakcie, ale ja nie miałem osiągniętemu efektowi nic do zarzucenia. Uwielbiałem go.

Chciała, abym ją muskał, jak i sama chciała dotykać.

Początkowo nazywała to „studium porównawczym”, ale przyznała się w końcu, że pali ją obcy dżinom ogień, że pragnie, aby pożądano i jej.

Wodziłem więc swoimi dłońmi i ustami po jej utkanym z zefirów ciele. A ilekroć sprawiałem jej przyjemność, delikatny lazur ustępował. Uczyłem się więc, jak mocno i gdzie mam nacisnąć.

Którejś nocy po prostu rozkazała mi położyć się na ziemi i nabiła się na moją sterczącą męskość. Była we właściwym stopniu zarówno miękka, kiedy ujmowałem jej piersi, jak i twarda, gdy chwytałem za biodra. Dokładnie jak kobieta powinna. I była wilgotna, jak i gdzie kobiety potrzebują.

Im bliżej jej było do orgazmu, tym bardziej cała stawała się przezroczysta. Na początku widziałem zarysy organów, przez które prześwitywało nocne niebo. Potem własnego penisa, na którym zaciskały się ścianki niewidzialnej pochwy. W końcu zostawał jedynie jej kontur.

Sunąłem kciukiem wzdłuż niewidzialnego kręgosłupa, słuchając jej jęków. Łapałem na oślep za właściwe miejsca, co przeradzało się w spazm zwiastujący orgazm.

Wtedy mogłem już trysnąć. Obserwowałem, jak nasienie gromadzi się tuż przy żołędzi. A potem jak wycieka powoli, jakby goniło wysuwającego się członka.

Vera nigdy nie dyszała po szczytowaniu, ale powoli odzyskiwała swoją cielistą karnację.

Została z nami na zawsze, wiecznie młoda. W czasie igraszek zawsze odsłaniała niebo.

 

 

 

 

Przeleć mnie! Wystrzel mnie na Księżyc! Leć ze mną do gwiazd! Scal mą jaźń z Jowiszem! Pokaż, co wiosną śni podniecający Mars!

A znaczy to: bądź w mym śnie! Całuj mnie!

Przejmij me życie! Uderz w nie jak wielki meteor! Zmień je! Wprowadź mnie na nową orbitę!

A znaczy to: bądź w mym śnie! Całuj mnie!

A znaczy to: kochaj mnie, jak ja kocham cię!

Obdarował ją niezliczonymi pocałunkami. Na tarasie swego domu zrobił coś więcej: odkrył przed nią Kosmos pełen wybuchających supernowych, nieopowiedzianego piękna galaktyk, kwintylionów gwiazd, ciągłej ekspansji przestrzeni.

I wielokrotnych skurczów pochwy.

Pod nocnym niebem usłyszała Świętą Sylabę Om.

Wszystko zgodnie z Kamasutrą.

Jak wobec takiej mnogości niewysłowionego piękna wszechświata dalej myśleć o samotności? Czy można być smutnym w obliczu boskiego stworzenia?

Nowego stworzenia, które nosi odtąd pod sercem?

 

 

 

 

Niezasłużenie jednostronnie mówi się o ratyzbońskiej Studentenkeler. Odbiera się temu lokalowi całą pikanterię, opisując go jako ciut lepszą spelunę z niezłym jak w całej Bawarii piwem. Podkreśla się specjalność lokalu: Schweinshaxe mit Knedel.

Och, litości!

Jeśli ktoś do Studentenkeler ma iść wyłącznie na beczkowego Hellesa z pianką i pić go do golonki lub klopsów, to na zdrowie takiemu! Na zdrowie tym kobietom, które skusi świeżo mielona arabica podawana według niemieckiego zwyczaju ze śmietanką. Pewnie wezmą do niej ciasto z którejś z pater wystawionych na oszklonej ladzie. Wszystkie są słodkie i kuszą wspomnieniem babcinego pieca.

Ano, wielu twórców i grafomanów wspominało, jak te smaki rozkoszne przywoływały do nich kapryśne muzy, a kilkanaście małżeństw zawarto za sprawą jabłecznego strudla. Lecz i nie to czyni Studentenkeler miejscem wyjątkowym.

Iść tam należy wieczorem w ostatni piątek miesiąca z nadzieją, że uda się znaleźć wolne miejsce wśród wystrojonych i wymalowanych panienek. Przychodzi ich wiele i różnych, nawet takich z dobrych domów i liceów o najwyższym czesnym, których zwykle w tego typu spelunkach nie uświadczysz. Palą papierosa za papierosem, głównie eksponując moment pierwszego wypuszczonego dymka, obowiązkowo w kształcie kółeczka. Piją na potęgę – te lepsze wino, a inne – piwo; bez znaczenia – z kufla czy z wysokiej szklanki. Niemal żadna nie ma stanika, a majtek te, które przyszły z chłopakami – będzie czym ich kusić, rozchylając w odpowiednich chwilach nogi.

Te drugie…

Dobrze, że ich ojcowie zostali w domu!

Jak tylko stary zegar w Brückturm wskaże ósmą, światła w Studentenkeler przygasają, a na klubową scenę wchodzą dwaj skromni chłopacy z gitarami. Wtedy rozlega się słyszalny nawet cztery przecznice dalej kilkusetosobowy pisk podniecenia i krzyki zachwytu.

Muzycy wywołują w fankach najbardziej nieprzyzwoite myśli i doznania. Doprowadzają je do szału. Żadna nie wie, czym bardziej: grą, śpiewem, kostiumami czy ruchami. Powszechne są omdlenia jak na koncertach The Beatles czy amerykańskiego Elvisa. Już po riffie, który kończy pierwszy utwór, można zobaczyć rzucane na na estradę figi, a wizg setek gardeł trzęsie fundamentami budynku, grożąc zawaleniem wiekowych murów. W połowie koncertu podniecone słuchaczki zachowują się, jakby miało nie być jutra. Opisać tego fenomenu się nie da, należy to przeżyć samemu.

I tak co miesiąc, dopóki mężczyzna nie postanowi uczynić takiej żoną i matką swych dzieci. Wówczas chodzić do Studentenkeler już nie wypada, chyba że na kawę i ciasto, ale nie w piątkowy wieczór.

Pozostają wspomnienia, jak to było przed ślubem.

 

 

 

Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.