27 min. czytania

 

 

Pielgrzym uniósł się z trudem nad stół. Podniósł kufel i upił.

W gospodzie zapadła cisza.

– Słuchajcie mnie, dobrzy ludzie! – Otarł pianę z brody. – Pilnujcie swoich kobiet! Widziano Białego Wędrowca!

Wśród ludzi rozległ się szmer.

– Na drodze z Leeds do Yorku. Tak, wiem, że to daleko stąd. On jednak całą Anglię w kilka dni przejść może.

Podniósł dłoń, by uciszyć okrzyki powątpiewania.

– Wiem, co mówię! Powiadają, że jest szybki jak wiatr, a żadna niewiasta mu się nie oprze. Tak gadać potrafi, że najbardziej cnotliwa z radością mu się odda. Jak sobie jakąś upatrzy, nie odpuści. Pomarszczone wdowy, gospodynie domowe, młodziutkie dziewczęta dopiero co do zamążpójścia gotowe… Pilnujcie wszystkich!

Wybuchła wrzawa. Pielgrzym pociągnął kilka łyków, a usłyszawszy pytanie, wykrzyknął:

– Mężatki? Tych pilnujcie najbardziej! On na święte więzy nie zważa, a ponoć im wierniejsza, tym chętniej ją odwiedzi!

Kiwał głową, słuchając gniewnych pokrzykiwań.

– Nie dajcie się oszukać, że Wędrowiec zdrowie daje. Że po jego odwiedzinach chrome wstają, a ślepe widzą. To jeno plotka podła, przez rozpustnice siana!

Zniżył głos:

– A najgorzej, że on jakimś sposobem zna chęci niewiast. Nawet te najbardziej grzeszne, na samym dnie duszy przezornie schowane.

Wzmogły się oburzone głosy. Niektórzy kreślili na piersi znak krzyża.

– Tak zasię poznać można, że w wasze progi Biały Wędrowiec zawitał, podczas gdy wy w pocie czoła na chleb pracowaliście: Żona z dnia na dzień coraz bardziej niezadowolona. Na sprośności dziwne namawia. A to żeby gębą jej dogodzić albo sznurem pętać. Albo zamiast po bożemu, to od tyłu – na grecką modłę nadziewać!

Zapadła cisza. Kilku podrapało się po głowach. Głosy oburzenia zamilkły.

 

 

 

 

Drogi Davidzie,

w nadziei, że poprzednia opowieść Ci się spodobała, ślę kolejną:

Lud Sindhi osiedlił się nad jeziorem Kidjani. Jezioro zajmowało część dużej, zacisznej doliny. Okalały je pola pszenicy i lasy morelowe. Łagodny klimat sprzyjał uprawom, a one barwiły wody Kidjani na zielono. Sindhowie lubili zieleń, lubili wodę i budowali domy tak blisko zielonej wody Kidjani, jak tylko się dało. Gdy wyglądali ze swoich okien lub patrzyli z balkonów, widzieli w zielonej wodzie swoje miasto. Nieco bardziej zielone, a przez to piękniejsze. Mężczyźni wpatrywali się w siedzące w oknach zielonkawe kobiety i podziwiali ich zielonkawe piękno, a kobiety durzyły się w zielonkawych mężczyznach.

Pewien młodzieniec zakochał się w zielonkawej dziewczynie. Wychylała się ku niemu z zielonkawego okna, a jej żółtozielone włosy zwisały daleko poniżej parapetu. Słała mu całusy i uśmiechała się, gdy tylko ich spojrzenia się spotykały.

Młodzieńcowi wydawało się, że chętnie widziałaby go w swoim pokoiku za parapetem.

Pewnego dnia, gdy widział zielonkawe pary obściskujące się w innych oknach i tulące się do siebie na zielonkawych balkonach, poczuł taką do niej tęsknotę, że skoczył ku swojej żółtozielonowłosej dziewczynie. Prosto w jej zielonkawe okno.

Zielone wody Kidjani otworzyły się i zamknęły za nim.

Sindhowie opowiadają, że znalazł tam swoją zielonkawą piękność. Że się z nią połączył i że żyją razem w zielonych wodach jeziora w wiecznym szczęściu. Jednak pewna młoda dziewczyna o długich złotych włosach już nie wywiesza ich poza parapet. W ogóle nie zbliża się do okna, bo nie ma komu słać całusów ani do kogo się uśmiechać.

Jej ulubieniec wybrał inną.

 

 

 

 

Na Costa de Almería w Andaluzji, niedaleko pasa złocistych plaż, jest pewne mini zoo. Dla tych nieszczęsnych rodzin, których dzieci zobaczyły plakat z parą najsłodszych małych kózek, staje się ono obowiązkowym punktem wakacji.

Po przybyciu okazuje się, że kózek w ogóle tam nie ma, a wszystkie zwierzęta są stare, brudne i zmęczone. To zupełnie nie przeszkadza dzieciom, jednak ojcom boleśnie uświadamia ich własne samopoczucie w tym miejscu. Z nieba leje się żar, plecak klei się do spoconej skóry, a czas zwalnia jak żółw w jednej z odrapanych klatek.

Kiedy jednak nadchodzi moment, w którym dzieci napraszają się lodów, znudzeni ojcowie odkrywają ukryty skarb tego miejsca.

W niewielkiej lodziarni pracuje pewna młoda kobieta. Już składając zamówienie, ojcowie nagle odzyskują siły – prostują się, wciągają brzuchy i ukradkiem ocierają pot z czoła. Długo nie dowierzają i próbują zrozumieć, dlaczego nie mogą od niej oderwać wzroku.

Kiedy w końcu uda się im wydobyć pieniądze z portfela i zapłacić, śliczna dziewczyna dziękuje i wtedy dzieje się coś niesamowitego.

Bo to nie jest po prostu „Gracias”.

Młodej Andaluzyjce udaje się w tym słowie zawrzeć cały temperament Hiszpanii. A dokładnie w środkowej głosce – la zeta – cudownie przedłużonej, tak by szeleszczący dźwięk i widok języka muskającego nierówne zęby zdążyły poczynić nieodwracalne szkody w duszy patrzącego mężczyzny. Dziewczyna jest jedyną osobą na całym świecie nieświadomie władającą Głosem.

Głosem Bene Gesserit.

Jej uśmiech jest równie daleki od zwyczajności. Ciepło i wdzięczność na jej twarzy są tak prawdziwe, jakby sprzedanie porcji lodów było najszczęśliwszą chwilą jej życia. W dołeczki w policzkach męskie spojrzenie wpada jak w przepaść i już nie może się wydostać.

Nie ma ojca, który nie zamiera w bezruchu wpatrzony w lodziarkę jak w obrazek.

Kobieta jest przyzwyczajona, więc czeka cierpliwie, a uśmiech jeszcze nabiera słodyczy.

Przebite strzałą męskie serce krwawi obficie.

Ojcowie w końcu ostrożnie zabierają kupione lody i wycofują się z nieśmiałym uśmiechem. Nie potrafiliby ukryć zachwytu, nawet gdyby chcieli. W drzwiach odwracają się, by po raz ostatni złowić błyszczące spojrzenie.

Dziwnie milcząc, rozdają lody, mylą smaki. Nie słyszą pełnych pretensji pytań żon, dlaczego to tyle trwało. Oglądają się przez ramię na pawilon, choć wiedzą, że dziewczyny już nie widać.

Tej nocy śpią mało, a w ich snach plączą się czarne włosy i szeroki uśmiech.

Przez resztę wyjazdu nic ich nie cieszy. Nawet przestają zerkać zza ciemnych okularów na plażowiczki opalające się topless. Każdego dnia próbują namówić rodzinę na jeszcze jedną wizytę w mini zoo.

Żony nigdy się na to nie zgadzają. Kobiety mają intuicję.

 

 

 

 

Wczoraj byłam na wernisażu kobiecego aktu. Artysta okazał się kontrowersyjny.

Kontrowersyjny? Mało powiedziane!

Na ścianach wiszą obrazy przedstawiające kobiety nagie od pasa w górę. Wszystkie namalowane postacie patrzą wprost na oglądającego. Artysta w płótnie, farbach i kolorach zaklął ich odczucia. Choć czasem wzrok modelki jest zamglony, a uchwyconą twarz wykrzywia ekstaza, wciąż więź z malującym i, co za tym idzie, widzem, jest uderzająca.

Artysta nawet nie ukrywa, że maluje tylko swoje kochanki i robi to z natury. Każdy, kto widzi obrazy, nie wątpi, że to prawda.

Wśród zaproszonych rozpoznałam co najmniej kilka spośród jego modelek, a sześć innych kobiet marzyło o tym, by zostać zaproszonymi do atelier.

I to wcale nie mężczyźni są największymi wielbicielami jego twórczości. Owszem, doceniają piękno i bezwstydną śmiałość w ukazaniu ciała. Prawdziwa magia jednak dzieje się dopiero wtedy, gdy przed płótnem staje kobieta. Uczucia uwidocznione na twarzach malowanych modelek przechodzą na oglądające. Podobno mogą nawet doznać tej samej rozkoszy!

Oczywiście wszystkie ze śmiechem temu zaprzeczają, twierdząc, że większej bzdury jeszcze nie słyszały.

A jednak. Sama sprawdziłam.

Ręka niejednej drży. Rozbite kieliszki i rozlane wino to temat anegdot. A te nagłe westchnienia! Okrzyki zachwytu! Zbyt wiele i zbyt głośne, by dotyczyły jedynie sztuki malarskiej.

Gdy opuszczałam miejsce wystawy, dopadła mnie melancholia. Podobnie zachowywały się inne. Ich zaczerwienione twarze były pełne dziwnego skupienia, a malinowe wargi zaciskały się w napięciu.

Czyżby rozważały, jak przeżyta rozkosz ma się do wierności?

A może zwyczajnie planowały zakup wybranego obrazu? Może rachowały, jak to wpłynie na ich domowy budżet, bo artysta ceni swój kunszt wysoko?

 

 

 

 

Pracowałem wtedy przy karawanach przemierzających Szkarłatne Piachy. Chyba był to trzeci rok w centralnej Afryce. Chciałem sobie dorobić i doszlifować swój suahili.

Tego dnia snułem się po jakimś mieście. Przemierzałem wąskie uliczki bez wyraźnego celu. Wszędzie stragany kupców. Skwar już odpuścił, do zachodu pozostało jeszcze kilka godzin. Zdawać by się mogło, że całe miasto wyległo na ulice, i być może była to prawda. Zewsząd słyszałem tubylczą mowę, która była odległa od narzeczy, które rozumiałem. Wypatrywałem znaków, jakie rozpoznawać nauczono mnie ostatnim razem. Już niemal straciłem nadzieję, kiedy stanąłem przed starszym mężczyzną pilnującym wejścia.

Długo mierzył mnie wzrokiem w milczeniu. Może nie lubił obcokrajowców? Użyłem uniwersalnego języka, który rozumieją wszyscy: brzęczącej monety. Za kawałek miedzi wszedłem do środka. Za zasłonę, schodkami w dół do obszernego pomieszczenia o mocarnych kolumnach. Przestrzeń podzielono tu kotarami i drewnianymi przepierzeniami ozdobionymi lokalnymi ornamentami, a podłogę zaścielały dywany i poduszki.

Już od wejścia czułem w powietrzu delikatną woń palonych ziół. W tym i takich, które wpływają na sny. Sprzedawali je tu pomimo zakazów, lecz nie po to przybyłem. Siedząca pod ścianą dziewczyna przygrywała leniwie na harfie ngombi. Na środku sali siedziały małe grupki palaczy. Rozmawiano cicho, bo tak nakazywały zwyczaje tego ludu.

Przestałem jednak zwracać uwagę na wszystko, bowiem nagle pośród oliwkowych karnacji i szat o obcych fasonach wypatrzyłem rude loki. Nie przywidziało mi się. To nie mogła być kobieta zrodzona w tej ziemi. Pochodziła zza pustyni, a może i zza morza.

Zagadałem więc.

Na początku w suahili, ale porzuciliśmy obce sylaby, oboje bowiem urodziliśmy się w tym samym kraju. Miała uroczy akcent z gór południa. Południa dla mnie, bo jej i moje południe było tysiące mil na północ stąd. Tak czy inaczej była moja bardziej niż którakolwiek ze smagłych, o oliwkowej cerze i czarnych włosach tubylek. Wskazałem za kotarę. W głowie miałem jedynie to, aby mieć ją pod sobą.

Tam, gdy legła na macie, łapczywie zdjąłem z niej abaję, odsłoniłem upstrzony piegami dekolt i małe piersi. Pieściłem je ustami, podczas gdy ona szeptała mi sprośności. Brzmiały wspaniale pozbawione twardych fonemów, z akcentami w odpowiednich miejscach. Kiedy wziąłem ją od tyłu, jęczała jak kobiety z przeszłości, które oznajmiły światu, że stałem się mężczyzną. Rozkazywałem, by za chwilę błagać.

Jakże cudownie było na chwilę powrócić do domu!

Leżeliśmy wtuleni, gdy zaczęła mnie prosić.

Co ja mogłem?

Zostawiłem monetę więcej. Może kiedyś uzbiera tyle, aby się wykupić.

 

 

 

 

Podobno mężczyźni z Agriostamos to najlepsi kochankowie. A przynajmniej tak twierdzi każda, która spędziła z którymś stamtąd choć jedną noc. I to wcale nie sprawy fizycznego wyglądu czy wymiaru sprawiają, że przyjemność, którą dają, jest niezapomniana. Wiedzą jak kobiety dotykać i co szeptać. Wiedzą, kiedy musnąć, a kiedy ścisnąć tak, że aż palce bieleją. Umieją czytać z oczu i z oddechu.

Skąd ta wiedza?

Niedaleko wioski rośnie stary bór. Nikomu nie wolno ściąć z niego nawet jednej gałęzi. W samym jego środku wokół potężnego dębu stoi kilkanaście szałasów. Kiedy chłopak z Agriostamos osiąga swój wiek męski, spędza samotnie miesiąc w jednym z nich.

Przez ten miesiąc, mówią, nimfa leśna nie szczędzi uroków swojego półboskiego ciała, by nauczać wszystkich sekretów kobiecej przyjemności.

Choć sami mężczyźni z wioski milczą jak grób, plotek jest zaskakująco wiele.

Driada ponoć ma na imię Logistra, a jej uroda jest tak olśniewająca, że pierwsze lekcje kończą się, zanim się zaczną. Nauczycielka błyskawicznie podnosi młodzieńców na duchu, umożliwiając kolejne próby. Szepcze im do ucha tajemnice nieznane śmiertelnym i z każdym dniem lekcje są coraz przyjemniejsze również dla niej.

Pod koniec miesiąca odbywa się egzamin. Rozlegające się wtedy radosne okrzyki, westchnienia, a czasem nawet ryki towarzyszą pożegnalnej uczcie.

Co z tego ma driada? Mieszkańcy oficjalnie głoszą jej dobroć, między sobą zaś szepcą o zamiłowaniu Logistry do młodych mężczyzn. I że szałasów wokół dębu przybywa, a uczniom nie wolno do nich zaglądać.

Jeden z kapłanów na łożu śmierci wykrzyczał niezrozumiałe słowa. Coś o tym, że na każde urodzone półludzkie dziecko, pozostające pod opieką driady aż do ukończenia przez nie osiemnastego roku życia, przysługuje 800 kropli ambrozji miesięcznie.

Uznano, że majaczył.

 

 

 

 

Wśród rzeźb zdobiących rydwan Surji, boga słońca w Kornaku, jest Rodząca. Oburącz chwyciła za wargi, rozszerzając je, by ułatwić Dziecku drogę do Świata.

Świata ludzi czy bogów?

Skoro Rodząca jest kobietą, to… nic nie wiadomo. Może jest jedną z 16 108 żon Wisznu? Może to Kunti rodzi Karnę Surji?

A jeśli nie jest kobietą? Może jest Menaką wysłaną przez Indrę, by uwieść mędrca?

A może inną nimfą? Kim wtedy będzie potomek? Półbogiem? Półmędrcem? Półczłowiekiem? Półgłówkiem?

Tak właśnie czuł się pewien indolog, gdy szkła jego lornetki zatrzymały się na figurze z piaskowca, nie tyle ukazującej przybywającym tu kiedyś tłumnie pielgrzymom, a dziś turystom, żeńskie krocze, ile skłaniającej do zgłębienia jego tajemnicy.

Objął wzrokiem całą scenę. Ci dwaj po bokach to chyba dewy… Jeśli tak, to… Znów nic nie wiadomo.

A jeśli to nie poród, a… flirt?

Lubieżny, ale nie w oczach Hindusów. Wezwanie, by odwiedzić… kobietę? Wszak sam Budda nie odmówił zaproszeniu wystosowanemu przez heterę. Wprawdzie nie jakąś pierwszą lepszą, tylko przez Ambapali, ale jednak!

W trakcie tych rozmyślań mięśnie ręki zmniejszyły napięcie, soczewki lornetki obsunęły się ku ziemi i ukazały czyjś obfity biust. Nie nagi wprawdzie, jak świątynne rzeźby, bo skryty w kolorowych fatałaszkach, ale za to żywy. Indolog skorygował ostrość i poczuł swędzenie w członku. Czyje te pagórki, godne Wisznu, Surji i Buddy?

Siłą oderwał wzrok od kuszących wypukłości i przeniósł go odrobinę wyżej.

Czy to nie ta turystka, która wczoraj obdarzyła go w hotelu zalotnym spojrzeniem? Wtedy nie zareagował. „Może jeszcze się nie wymeldowała? Może dziś…?” – pomyślał. „Kształty ma niczym zdjęte z kamiennych rzeźb”.

I nie jest z kamienia.

 

 

 

 

Kochany, byłeś w Pietrasanta?

Jeśli nie, to warto je odwiedzić. Jest tam taki lokal tuż przy Vicolo San Biagio. Nazywa się L’Abbondanza di Venere. Łatwo go znaleźć, bo przy wejściu stoją donice z drzewkami oliwnymi – niskimi, ale o wyjątkowo grubych pniach.

Ktoś mógłby pomyśleć, że ta obfitość w nazwie oznacza największe w miasteczku porcje.

Nic z tych rzeczy.

Jedzenie jest, owszem, bardzo dobre, ale dania są śmiesznie małe – zaledwie kilka kęsów zdobi środki sporych talerzy. Co ciekawe, większość klientów wcale nie narzeka.

Patrzą na kelnerki.

I to właśnie te boginie są największą chlubą przybytku. Najpiękniejsze i największe w całej prowincji Lucca. Każda ma tyle urody, że z trudem mieści się nie tylko w kolorowym costume da contadina, ale i w wąskich przejściach tawerny. Uśmiechnięte lawirują z tacami wśród stolików z gracją tym większą, im bardziej są pożerane wzrokiem.

Zupełnie jakby bujność biustów wylewających się z ciasno związanych corsetti miała odwrócić uwagę od rozmiarów dań oraz ich cen.

Bo jest drogo. Nawet bardzo.

A już na deser to mało kogo stać. I nie chodzi nawet o niebotyczną kwotę, którą zań trzeba zapłacić, a podobno jest to równowartość dobrej Vespy. Żeby w ogóle zobaczyć to sekretne deserowe menu, trzeba okazać wizytówkę, na której odwrocie odpowiednia osoba dopisała odpowiednie słowo.

Mówią, że wtedy jest właściwie nieważne, który deser klient wybierze – czy będzie to ognista Francesca, czy skromna Giulia, czy Lucia, którą słychać aż na Via del Teatro – wrażenia w prywatnej degustatorni na piętrze będą niezapomniane. Każda z wybranych przygniecie klienta całym swoim wdziękiem i z radością dopilnuje, by najadł się do syta.

A nie jest to wcale proste – bogactwo wdzięków dziewczyn jest tak duże, że nawet wzrokiem trudno wszystko objąć, a co dopiero dłońmi.

Ponoć bujne muzy są bardzo cierpliwe i uczynne dla tych swoich szczególnych klientów. Z dumą udostępniają każdy zakamarek swojej obfitości. Nawet obie potężne porcje najbielszego panna cotta, każda ze smakowitą czerwienią na szczycie. Trójkątne tiramisù obficie posypane ciemnym kakao też.

Podobno uwielbiać można je na wszystkie możliwe sposoby. Niektórzy są porażeni ilością urody i tylko patrzą na apetyczne fałdki i krągłości pokryte cudowną siateczką rozstępów. Odważniejsi rozsmakowują się w nierównościach pośladków tak ogromnych, że nawet Botero nie potrafiłby oddać ich chwały. Tych, którzy nabierają apetytu na więcej, a nie radzą sobie, dziewczęta uczą, jak dotrzeć do ciasnych skarbów ukrytych w pokładach piękna, każdy sukces nagradzając szerokim uśmiechem lub rozkosznym westchnieniem.

Mówią, że jeszcze się nie zdarzyło, by taki specjalny klient, wychodząc, nie zarezerwował kolejnego posiłku.

Oczywiście, pozostali nie są wtedy już tak zadowoleni. Nagle pojawiają się oskarżenia o nieuczciwie małe porcje, złośliwe sugestie, że jedzenie przepada w drodze z kuchni do stolika. Ot, zwykła ludzka zazdrość. Każdego by skręciło na widok twarzy szczęśliwca schodzącego z piętra w asyście zdyszanej słodkości.

Aha, jeszcze jedno. Krążą pogłoski, że odpowiedni, naprawdę duży napiwek potrafi sprawić, że kelnerka siada na kolanach zwykłego klienta. Kiedy tak się zdarzy, ponoć uśmiecha się do niego tak długo, jak trzeba. Wstaje, dopiero gdy rozkoszny ciężar zrobi swoje.

 

Wiesz, kochany, co mam na myśli.

 

 

 

 

W pewnej wiosce w Fedorii żyła cudna dziewczyna, która nigdy nie opuszczała swej chaty. O jej piękności rozprawiano w całej okolicy, więc wycieczki złaknionych jej piękna schodziły się zewsząd, by ją podziwiać. Od świtu ustawiano się w kolejce przed jej chatą, czekając, aż pozwoli im wejść. Ktokolwiek ją zobaczył w mroku izby, okiennice bowiem miała zawsze zamknięte, przyświadczał, że ma prawo zwać się najpiękniejszą.

Wielu pytało ją, dlaczego w ciemnościach żyje i światu piękna swego nie objawia. Takim odpowiadała niezmiennie: „Dla waszego dobra to czynię, bo słońce urodą zaćmiewam i gdyby ono mnie zobaczyło, ze wstydu przygasłoby i świecić przestało”.

Zdarzyło się pewnego razu zaćmienie słońca. Rzecz zupełnie naturalna, znana uczonym i przemijająca, jednak wieśniacy Fedorii byli ciemni i na astronomii się nie znali. Gdy słońce swój blask schowało, pomyśleli, że owa dziewczyna je spłoszyła, wbrew deklaracjom krasę swą mu ukazując, przeto wtargnęli tłumnie w ciemności podwójne i z zemsty za czyn jej zgubę wszystkim, jak im się zdawało, niosący, zabili ją.

Wtedy słońce na nowo blask swój pokazało i świeciło jak dotąd.

Tylko jeden z sąsiadów, młody i niedoświadczony, a wielką miłością kierowany, odwiedził chatę z trupem piękności, odsunął wszystkie okiennice i odkrył, że dziewczyna wcale pięknością nie była i tylko mrok chaty krył pospolitość jej rysów.

Początkowo ów młodzian był zły, że stracił złudzenia, ale że nie chciał się przyznać do swej głupoty, pochował sąsiadkę w sekrecie przed innymi i odkrytej tajemnicy nie wyjawił.

Gdy się zestarzał i zmądrzał, zrozumiał, że złudzenia też mają swoją wartość, a piękno nie tyle jest cechą oglądanego przedmiotu, co wytworem umysłu oglądającego. I taką w ostatnie lata życia doń wróciła – nie jaką okazała się po śmierci, a jaką zdawała mu się przed owym zaćmieniem słońca. Przypomniał ją starcom podobnym sobie, a wszyscy wychwalali jej piękność i cieszyli z tego, że ją widzieli.

 

 

 

 

England, April 5, 1983

Droga korespondentko!

Polski arystokrata opowiadał o polowaniu urządzonym przed wojną przez jednego z magnatów w zachodniej Polsce. Syn księcia z ubogich wschodnich rubieży podziwiał w niej miasta, zamożność okolicy, liczbę wiosek i mnogość żyjących w nich włościan, ale i zwierzynę, której starczyło na udane polowanie dla stu czterdziestu zaproszonych: pokot zbliżał się do pięciu tysięcy zajęcy. Na koniec zachwyt ubogiego, jak się autor tej opowieści nazywał, księcia ze wschodu został ugruntowany innym wydarzeniem.

Późny obiad dla gości zorganizowano na terenie pałacowego parku, który sąsiadował z rzeką. Uczestniczyli w nim myśliwi-mężczyźni wraz z damami. W połowie uczty gospodarz dyskretnie wywołał od stołu kilkunastu wybranych i wręczył im lornetki. Wskazał w lewo na wstęgę wody rozlewającej się po nizinie wśród pól i łąk.

W dali kąpały się chłopskie córki. Kilkadziesiąt nagich postaci chlapało się wodą w promieniach słońca przed zachodem wśród wesołych śmiechów, których stłumione odległością odgłosy dochodziły do uszu patrzących. Ich wzrok wzmocniony szkłami skupiał się to na jednej, to na innej, a panowie w surdutach i garniturach przypatrujący się golaskom wymieniali pełne zachwytu uwagi na temat wiejskich piękności, oceniając je i dyskutując z innymi oglądającymi na temat wyboru ogólnej faworytki.

Spośród dam przy stolach żadna nie okazała fochów wobec męskiej słabości do kobiecego naturalnego piękna. Wszak były arystokratkami.

 

Kochający Cię

Fan Krótkich Opowiadań

 

 

 

 

Natura jest niesamowita!

Miliardy organizmów, w nich miliardy miliardów komórek. Niemal nieskończona liczba mutacji w każdej sekundzie.

Ewolucja patrzy na każdą z nich i czeka na kolejny cud.

Tak też było na skraju lasu obok małego miasta – tuż przy ścieżce, którą jego mieszkańcy w weekendy jeździli na rowerach.

Pojedyncze nasiono mniszka lekarskiego leżało w wilgotnej ziemi. Dokładnie w momencie podziału pierwszej komórki zarodka grupa fotonów gamma przedarła się przez jonosferę i huknęła w podwójną helisę DNA.

Zasady rozprysły się we wszystkie strony. Polimeraza w panice poskładała je z powrotem. W zupełnie innej kolejności.

Nikt nic nie zauważył. W lesie dalej ćwierkały ptaki.

A zarodek dzielił się dalej, nieświadomy wagi mutacji, która znalazła się w każdej nowej komórce mniszka.

Dopiero dwa miesiące później, w sobotę – kiedy pierwszy żółty kwiat się rozwinął – okazało się, że zapach tego konkretnego mniszka jest czymś naprawdę wyjątkowym.

Pierwsza była młoda kobieta. Jechała ścieżką, ciesząc się porannym treningiem. Nagle poziom libido wystrzelił w kosmos. W kilka sekund całe jej ciało zrobiło się niezwykle wrażliwe. Westchnęła głęboko i zdziwiona zwolniła. Każda nierówność ścieżki stała się przyjemnością. Odruchowo wygięła się, wypinając pośladki.

Gdy wstrząsy trafiły prosto w najwrażliwsze miejsce, głośno jęknęła.

Przestraszona, rozejrzała się.

Z trudem utrzymała kierownicę. Przygryzając wargę, mocniej przywarła do siodełka. Trzydzieści metrów dalej, w nagłej kulminacji przyjemności wjechała w krzaki.

Drugi był mężczyzna w średnim wieku. Kiedy zapach mniszka dotarł do jego płuc, spodenki napięły się niemal natychmiast. Z trudem powstrzymał rękę. Z pobliskiej budki telefonicznej połączył się z żoną. Słowa brzmiały jak rozkazy. Po każdym z nich głos w słuchawce był coraz bardziej zdziwiony. Kiedy wspomniał o sznurze do prania, żona zamilkła na dłuższą chwilę.

W końcu w jej posłusznej odpowiedzi mężczyzna usłyszał dokładnie ten ton, jakiego oczekiwał.

W drodze do domu nieświadomie pobił rekord szybkości trasy.

Trzecia była para studentek ostatniego roku. Przyjaciółki zatrzymały się, żeby napić się wody.

Tuż przy kwiatku.

Na chwilę zamarły, po czym butelki upadły na ziemię. Dziewczyny wpiły się w siebie z namiętnością, jaką żadna z nich nigdy nie obdarowała swojego chłopaka. Wyplątały się z rowerów i padły na trawę. Tarzały się, a stukot kasków spłoszył ptaki z pobliskich drzew.

W końcu zrozumiały, że takiego pragnienia nie ugasi żaden pocałunek. Odważniejsza obróciła się. Dwie pary sportowych szortów niemal jednocześnie zsunęły się do kolan.

Leżąc na boku, przywarły do siebie. Nie spodziewały się, jak trudne jest jednoczesne jedzenie i bycie daniem. Biodra niewprawnie szukały rytmu i do reszty miażdżyły rośliny.

Brak umiejętności nadrobiły zapałem i w końcu dwa ciała niemal jednocześnie wygięły się w łuk.

Z zawstydzonymi uśmiechami pojechały dalej, zostawiając za sobą wygniecioną trawę i wyrwanego z korzeniami mniszka.

Ewolucja pokiwała smutno głową. Ten cud okazał się zbyt niebezpieczny.

 

 

Mam nadzieję, Davidzie, że następne porcja fotonów od Ciebie dotrze do Ziemi niebawem.

 

 

 

 

Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.