12 min. czytania

Awrah idzie szkolnym korytarzem równym krokiem. Ramiona trzyma szeroko.

Na twarzy ma lekki uśmiech. Za trzy dni Shantel kończy szkołę. Odchodzi z tych murów, a razem z nią znika przestrzeń, w której ich gra dotąd miała swoje reguły.

Korytarz jest dziś inny niż zwykle. Cichszy. Prawie pusty.
Maturzystów już nie ma. Pozostałe klasy wyjechały na wycieczki.

Kieruje się w stronę biblioteki. W dłoniach trzyma książki. Ciężkie. Konkretne. Nietzsche, Tagore, Khalil Gibran. Grzbiety lekko wytarte od użycia. Bezwiednie przyciska je do piersi, gdy zwalnia przy drzwiach.

I wtedy na nią wpada.

Awrah ma jeszcze książki przyciśnięte do torsu, ramię zgięte, dłoń uniesiona wyżej niż zwykle – i właśnie w tę przestrzeń Nikola zderza się z impetem. Biust dociska się do jego dłoni.

Awrah obejmuje ją w pasie.

Przez ułamek sekundy stoją blisko siebie, zbyt blisko.

Nikola sztywnieje. Ich spojrzenia krzyżują się. Między nimi zostaje zapach jego perfum. Korytarz. Przerwy. Mijanie się bez słowa.

Awrah śmieje się.

Nikola odpowiada uśmiechem – innym niż szkolny.

– Ooo… Nikola.

– Tak, to ja – odpowiada z rozbawieniem. – Przyszłam zwrócić książki. – Taki… obowiązek.

Awrah robi kilka kroków. Odkłada opasłe tomy. Grzbiety lekko stukają o blat. Odwraca się do Nikoli, ponownie podchodzi bliżej.

Dziewczyna nie cofa się. Wręcz przeciwnie – robi mały krok w jego stronę. Ich nogi ocierają się przy ruchu.

– Skoro już pana spotkałam…

Urywa.

– może poświęci mi pan pięć minut na rozmowę? W cztery oczy. Trochę prywatnie. Zaraz i tak kończy się szkoła.

Awrah patrzy na nią.

– Jasne – mówi. – Chodźmy do sali szesnaście.

Ruszają korytarzem.

Jej włosy opadają na ramiona i poruszają się przy każdym kroku. Idzie tuż przed nim.

Na nogach ma tenisówki. Gołe łydki łapią światło wpadające przez wysokie okna. Krótkie dżinsowe spodenki, zwykły T-shirt, na nadgarstkach kolorowe opaski.

On nie przyspiesza. Patrzy na jej ramiona, potem przed siebie.

Korytarz kończy się za szybko.

Nikola zatrzymuje się przy drzwiach. Odwraca głowę w jego stronę.

– Jest – mówi z lekkim uśmiechem. – Słynna sala szesnaście.

Dłoń zostaje na klamce. Palce przesuwają się po metalu, zanim ją naciśnie. Przez moment patrzy na drzwi, potem znów na niego.

– Naprawdę sporo mądrych rzeczy tu usłyszałam.

Nie otwiera drzwi od razu.

Awrah nie komentuje. Tylko przenosi ciężar ciała. Dłoń opada luźno wzdłuż biodra, palce muskają przelotnie materiał spodni – i wracają w bezruchu.

Sala jest prawie pusta. Drzwi zamykają się. Echo zostaje na zewnątrz.

Awrah opiera się bokiem o krawędź biurka. Ręce ma swobodnie skrzyżowane. Nie siada.

Nikola staje kilka kroków dalej. Kolano lekko ociera się o drugie. Spogląda krótko na drzwi, potem na niego.

– No… – zaczyna, po czym urywa. – W sumie nie wiem, jak to powiedzieć normalnie.

Awrah unosi brwi i czeka.

– Spróbuj tak, jak potrafisz.

Nikola bierze oddech.

– Chodzi o coś sprzed roku – mówi. – O kogoś… starszego. Bardzo starszego.

Przy „bardzo” zatrzymuje wargę między zębami.

Nie patrzy na niego, gdy mówi dalej. Wzrok ucieka na pustą tablicę.

– Było… dobrze. Naprawdę dobrze. I nagle się skończyło.

Teraz dopiero odwraca głowę.

– Ale wtedy padła obietnica.

Awrah nie przerywa.

Linia jej ust napina się.

– Że jeśli zrobię to, co trzeba… jeśli się nauczę ogarniać siebie. To on mi pomoże. Przed końcem szkoły.

Krótka pauza.

 – I ja to zrobiłam. Wszystko.

Patrzy na niego.

– Mija rok. I nic. Żadnego znaku. A ja zaczynam się zastanawiać, czy tak po prostu można. Obiecać coś, czego druga strona naprawdę potrzebuje… i potem uznać, że to już nieważne.

Awrah prostuje się. Odwraca wzrok w stronę okna.

„Jeszcze trzy dni”.

Wraca spojrzeniem do niej.

– Wiesz, Nikola…

Unosi dłoń między nimi, otwartą. Zatrzymuje ją na moment.

– Czasami ludzie coś obiecują, bo w tamtym momencie życia naprawdę tego chcą. Ale potem coś się zmienia. Pojawiają się nowe okoliczności. Nowe zobowiązania. I odpowiedzialność zaczyna ważyć inaczej niż wtedy.

Nikola marszczy brwi.

– Czyli…?

– Czyli czasem nie chodzi o wykorzystywanie. Ani o złą wolę.

Dłoń opada powoli.

– Tylko o to, że ktoś musi podjąć decyzję.

Krótkie zawahanie spojrzenia.

– Taką, która w danym momencie jest bardziej uczciwa wobec jego życia.

Nikola kiwa głową.

– Rozumiem – mówi cicho, lecz ton jej twardnieje.

Patrzy na niego.

– Czyli według pana… – zaczyna ostrożnie – … to, że ktoś się zmienia, wystarczy, żeby przestać być winien?

– To znaczy, że czasem odpowiedzialność polega właśnie na tym…

Na moment odwraca wzrok.

– żeby nie wracać do obietnic z innego etapu życia – mówi w końcu.

Jej oddech minimalnie przyspiesza.

– To mądre – mówi. – Ale chyba nie to chciałam usłyszeć.

Awrah nie odpowiada.

Powieki zwężają się.

Nikola lekko przechyla głowę.

– Może… niektórzy potrzebują przypomnienia, zanim podejmą decyzję.

Cisza wydłuża się.

Awrah odsuwa się od biurka.

– Przypomnienie – mówi – nie ma wpływu na decyzje, które już zostały podjęte.

Spogląda na dziewczynę bez mrugnięcia powiek.

– Ludzie mylą potrzebę przypomnienia z próbą odzyskania wpływu.

Nikola wciąga powietrze.

– Jeszcze trzy dni – mówi. – Dużo się może wydarzyć przez trzy dni.

Nie odrywa wzroku od mężczyzny.

– Może ktoś sobie przypomni, co potrafi… kiedy chce.

Awrah milczy chwilę.

– Niektóre rzeczy nie potrzebują przypomnienia.

Krótka pauza.

– Tylko zaakceptowania.

Cofają się niemal jednocześnie. Nikola odwraca się pierwsza. Dłoń spoczywa na klamce. Przez moment trwa w bezruchu. Potem otwiera drzwi.

Dziewczyna wychodzi. On rusza dopiero, gdy mija próg. Drzwi pozostają uchylone. Z korytarza wpada wąski pas światła i zatrzymuje się na podłodze między ławkami.

 

***

 

Pokój Nikoli tonie w półcieniu późnego popołudnia. Światło sączy się przez niedomknięte zasłony. Na biurku leżą rozsypane zeszyty i książki.

Nikola i Shantel leżą obok siebie na łóżku. Ramiona niemal się stykają. Obie milczą. Nie patrzą na siebie.

Shantel odzywa się pierwsza:

– Czujesz już stres?

Nikola kręci głową.

– Wcale.

– Ja też nie. – Shantel uśmiecha się krótko. – Jakby to wszystko działo się obok.

– Bo myślisz o czymś innym.

– Może. – Wzrusza ramionami. – To pomaga.

Shantel przesuwa się nieco, kolano styka się z udem Nikoli odrobinę dłużej niż powinno. Nikola lekko drży, ale wciąż utrzymuje spokój.

– A ty? – pyta Shantel, odwracając głowę. – Skoro nie matura, to co?

Nikola milknie, wpatrując się w sufit.

– Coś, co chodzi za mną od dawna.

– Brzmi groźnie.

– Raczej… – Nikola wciąż patrzy w sufit. – Jest jedna fantazja, która nie chce zostać tylko w głowie.

Shantel unosi brwi.

– Ty i fantazje? Zawsze myślałam, że masz je pod kontrolą.

– Większość tak. – Nikola oddycha powoli. – Ale ta jedna jest inna. Towarzyszy mi od początku. Odkąd zaczęłam rozumieć, że czasem w relacjach ktoś rządzi, a ktoś daje się prowadzić.

Shantel prostuje się. Palce zaciskają się na prześcieradle.
– Czyli chodzi o dominację?

– Nie do końca. – Nikola odwraca głowę. Ich spojrzenia spotykają się na ułamek sekundy. – O przekroczenie granicy, która istnieje naprawdę, nie tylko w wyobraźni.

– Nikola… – Shantel marszczy brwi. – Wyjaśnij w końcu, o czym mówisz.

Nikola waha się chwilę. Zaciska palce.

– Myślę o relacji z kimś, kto mnie uczy.

Kto ma nade mną pewną władzę.

I o tym, że musi się to wydarzyć tam, gdzie ta władza jest naprawdę.

W miejscu, w którym sam pokazuje, że rządzi.

Nikola milknie.

Shantel patrzy na nią.

– Żartujesz – Shantel próbuje się roześmiać, ale w tonie słychać niedowierzanie.

– Nie. – Nikola odpowiada spokojnie. – Nie chodzi o „jakiegoś” mężczyznę. Chodzi o konkretny układ, w którym nie da się niczego udawać.

Shantel przesuwa językiem po dolnej wardze.

– Masz całe życie.

Spogląda w bok.

– Takie rzeczy mogą się zdarzyć później. Na studiach. W pracy. Gdziekolwiek.

– Nie w tym sensie. – Nikola kręci głową. – Później byłoby inaczej.

– Ale dlaczego?

– Bez granic. Bez ryzyka. Bez świadomości, że robię coś wtedy, kiedy naprawdę chcę, a nie kiedy wypada.

Shantel cicho wypuszcza powietrze. Odwraca wzrok.

– To brzmi jak proszenie się o kłopoty.

– To decyzja. – Nikola mówi ciszej. – Wiem, jakie są konsekwencje. I dlatego to ma znaczenie.

Shantel patrzy na nią.

– A jeśli tego nie zrobisz?

– Zostanie poczucie, że nie miałam odwagi. – Nikola nie odrywa wzroku. – Że zrezygnowałam z czegoś ważnego tylko dlatego, że było niewygodne dla innych.

Shantel nie odpowiada od razu.

Światło z okna zatrzymuje się na jej twarzy.

– I mówisz mi to wszystko, bo…?

– Bo byłam jedyną osobą, która potrafiła zachować twój sekret. – Nikola odpowiada bez wahania. – Wspierałam cię, nie pytając, czy to rozsądne. Pytałam, czy to dla ciebie ważne.

Shantel nieruchomieje.
Jej oddech napina materiał koszulki.

– A teraz sugerujesz, że…?

– Że zostałaś jedyną osobą, która to rozumie. – Nikola kończy spokojnie. – I jedyną, przy której ten moment jeszcze ma sens.

Nagle telefon Shantel rozbrzmiewa ostro, jak cięcie. Dźwięk odbija się od ścian, wypełniając pokój.

Shantel wzdryga się, sięga po aparat leżący przy poduszce.

Nikola uśmiecha się.

Na ekranie miga imię: Awrah.

Shantel odbiera od razu. Głos ma ciepły, miękki, wyraźnie inny niż przed chwilą.

– Spotkamy się wieczorem?

– Na pewno tego chcesz?

– Zależy. Planujesz być niebezpieczny?

Shantel uśmiecha się, patrząc w sufit. Przez moment nie mówi.

– A jeśli powiem: „może”?

Przygryza dolną wargę. Nie od razu odpowiada.

– Zazwyczaj mężczyźni mówią to pewniej.

– Ci z twojej przeszłości też?

Uśmiech znika z jej twarzy.

– Nie o nich myślałam.

Zawiesza głos.

– W takim razie bądź gotowa.

– A jeśli spotkamy kogoś ze szkoły?

– To zobaczą, że jesteś tam, gdzie chcesz być.

Palec przesuwa się po krawędzi telefonu. Powoli.

– Unikam powodów do plotek. Szczególnie teraz przed maturą.

– W takim razie zmienię plan.

– Czyli?

– Miejsce, gdzie nie trzeba się tłumaczyć.

Zamyka oczy na chwilę.

– Mam przyjechać do ciebie?

– Adresu raczej nie zapomniałaś.

– I co wtedy?

Patrzy przed siebie.

– Nie wszystko musi mieć plan.

Jej dłoń zaciska się na telefonie, po czym luzuje.

– A jeśli znów sprawisz, że zapomnę, po co w ogóle przyjechałam?

– Wiem, że lubisz zapomnieć w chwili napięcia.

– To ryzykowne.

Nie odpowiada od razu.

– Dlatego wciąż tu jesteś…

Awrah rozłącza się.

Shantel wstrzymuje oddech.

Telefon ciąży w dłoni. Nie odkłada go.

Przenosi wzrok na Nikolę.

Ona nie odwraca spojrzenia.

Zaczyna mówić:

– To nie jest tylko o tej fantazji…

Shantel nie odrywa od niej wzroku. Mruga wolniej.

– To jest też o tym, co wydarzyło się pod koniec wakacji.

– Poznałam kogoś.

Czeka.

– Wtedy… coś między nami się wydarzyło – mówi. – I to nie było przypadkowe.

Shantel patrzy na nią długo. Za długo.

Oddech Shantel robi się płytszy.

Prostuje się na łóżku.

Przestaje się odsuwać.

Telefon na jej kolanach nagle wydaje się lżejszy.

– Zanim cokolwiek powiem, chcę wiedzieć, w co mnie wciągasz – mówi cicho.

Nikola przez chwilę patrzy na nią.

– W coś, co i tak już się zaczęło.

Cisza.

 

***

 

Shantel wchodzi do mieszkania i zatrzymuje się w progu.

W wąskim korytarzu prowadzącym do salonu Awrah siedzi na podłodze, oparty plecami o ścianę. Nogi ma wyciągnięte przed sobą. Wpatruje się przed siebie.

Naprzeciwko, w odległości trzech kroków, stoi duża szafa z rozsuwanymi drzwiami. Każde z nich jest lustrem. Odbijają wnętrze korytarza, światło, fragment sufitu i jego samego – zwielokrotnionego w kilku wersjach naraz.

Obok Awraha stoi butelka whisky. Odkręcona. Nakrętka leży na podłodze. Pod ręką też gruba szklanka – napełniona do połowy. W dłoni mężczyzna trzyma drugą, prawie pełną, z kostkami lodu.

Gdy Shantel zatrzymuje się przy nim, podnosi wzrok. Łapie z nią kontakt od razu. Bez zaskoczenia.

Shantel siada obok. Blisko, ale nie dotykają się. Przesuwa ramię w jego stronę.

Podaje jej szklankę.

– Myślałam, że nie pijesz.

– Nie piję – odpowiada spokojnie. – To tylko dla towarzystwa.

– Tak jak lubisz. Z lodem.

Shantel bierze łyk. Powoli. Smak alkoholu rozchodzi się po języku. Opiera się o ścianę i unosi wzrok.

Ich odbicia mnożą się w lustrzanych drzwiach szafy. Czarna koszula Shantel, rozpięta na dwa guziki, odsłania zarys biustu, a duże srebrne kolczyki – koła – kołyszą się przy każdym ruchu głowy.

On spogląda w lustro. Jego wzrok na moment zatrzymuje się niżej, potem wraca do jej oczu – już świadomie.

Shantel dostrzega to bez trudu. Uśmiecha się.

– Od pierwszego dnia intrygowało mnie twoje spojrzenie – mówi półżartem. – Zawsze takie… tajemnicze i mało niewinne.

Upija kolejny łyk.

Awrah opiera głowę o ścianę. Unosi twarz ku górze, tak że w lustrzanych drzwiach widzi już tylko fragment jej odbicia, resztę wypełnia sufit.

– Mówisz mi to pierwszy raz słowami – odpowiada. – Twoje ciało zdradzało to znacznie wcześniej.

Między nimi zapada milczenie.

Shantel znów patrzy przed siebie – na lustrzaną powierzchnię szafy, na odbicia, które nie chcą się uspokoić.

– Ten napis – odzywa się nagle. – Ten na lustrze. Ma związek z Zuzią, prawda?

Nie odpowiada od razu. Odruchowo dotyka szyjki butelki, jakby sprawdzał jej ciężar.

– W pewnym sensie – mówi w końcu.

Shantel odwraca głowę. Patrzy już nie na odbicie, tylko na niego. Poprawia włosy powolnym, świadomym ruchem.

– Opowiedz mi o tym. – Wiesz, że twoja przeszłość z Zuzią mnie interesuje.

Awrah sięga po butelkę. Lekko ją przechyla i dolewa do stojącej obok szklanki kilka symbolicznych kropel. Odstawia whisky na miejsce.

– To był jej gest – zaczyna. – Jej słowa. Tamtej nocy rozmawialiśmy długo przez telefon. O życiu. O nas. O tym, czy coś, co właśnie się rodzi, może trwać.

Urwał.

– Powiedziałem wtedy, że „wszystko, co piękne, trwa w życiu tylko chwilę…”

Spogląda w lustro.

– Podeszła do lustra w swoim pokoju i napisała to szminką. W ciszy. Jakby chciała zatrzymać moment.

Shantel pije dłużej. Potem wystawia szklankę w jego stronę.

Awrah dolewa. Powoli. Słychać ciche chlupotanie alkoholu uderzającego o szkło. Lód niemal się rozpuścił.

Shantel patrzy w szklankę. Podnosi wzrok.

– Ale ten napis nie jest jej – mówi w końcu. – Zuzia nigdy tu nie była. Mieszkasz tu dopiero od roku. A wasz związek skończył się cztery lata temu.

– To reinterpretacja tamtego gestu.

Zatrzymuje butelkę w dłoni.

– Zrobiona przez dziewczynę, która była tu prawie rok temu. Była tylko raz. Gdy usłyszała tę historię, poczuła potrzebę powtórzyć ją po swojemu.

Kciuk przesuwa się po brzegu szkła.

– Pamiętam ten moment bardzo wyraźnie – mówi dalej. – Stała dokładnie tam.

Opuszcza głowę.

Podeszła do lustra bez słowa. Z pewnością. Bez wahania. W jednej chwili zobaczyłem dwie sceny naraz. Zuzię sprzed lat i ją – tu, w tym samym geście. To się nie zastąpiło. Nałożyło się. Moje ciało zareagowało szybciej niż myśl. To samo napięcie – ostre, znajome.

Jego kciuk zaczyna powoli stukać o udo.

Shantel nie przerywa. Dłoń zostaje przy szklance.

Stała przodem do lustra. Ciągnie ciszej. Pisała powoli, skupiona, jakby każde słowo miało wagę.

Przesuwa dłonią po szyjce butelki, nie nalewając.

Podszedłem. W lustrze widziałem jej twarz i ruch dłoni.

Pokój był cichy.

Był tylko ten ruch.

I jej kark… odsłonięty.

Nachyliłem się.

Sprawdziłem, jak daleko pozwoli mi wejść.

Dotknąłem jej ustami.

Zamarła.

Wszystko stanęło.

Potem jej oddech przyspieszył.

Plecy napięły się lekko pod moją dłonią.

Dopiero wtedy zsunąłem ją niżej.

Wygięła się – już bez wahania.

Zatrzymała się na moment.

Pierwsze westchnienie – ciche.

Drugie głębsze.

I to wystarczyło.

„Nie przestawaj” – wyszeptała.

Awrah milknie.

Wzrok Shantel wraca na niego.

Shantel kładzie dłoń na jego dłoni. Ciepłą. Zbyt ciepłą.

– Dalej.

Uderzyłem raz.

Zareagowała.

Drugi raz. Mocniej.

W lustrze jej twarz – napięta, skupiona.

Patrzyła.
Nie uciekała.

„Jeszcze raz…” — powiedziała.

Zwolniłem.

Chciałem zobaczyć, czy to powtórzy.

Powtórzyła.
Bez wahania.

Coś się we mnie przestawiło.

Przestałem się wstrzymywać.

Szarpnąłem koszulę. Guziki puściły jeden po drugim.

W odbiciu – jej piersi.

Małe. Jędrne.

Już nie zatrzymane.

Otwarte.

Zsunąłem materiał niżej.

Dłoń zacisnęła się mocniej, niż planowałem.

Powietrze urwało jej oddech. Brwi uniosły się gwałtownie.

Szminka wypadła z dłoni.

Uderzyła o podłogę z lekkim stukotem.

Spojrzała na mnie w lustrze.

Czekała.

Podnieś to – rozkazałem.

Drgnęła.

Po chwili sięgnęła. Lewą ręką.

Prawą już mnie rozpinała.

Pisz dalej.

Nie czekałem.

Wsunąłem się w nią.

Jęknęła.

Krótko.

Ostro.

Rytm złapał się od razu.

Krótki. Mocny.

Zbyt szybki.

Potem się wyrównał.

Coraz głębiej.

Coraz pewniej.

W lustrze tylko fragmenty – rozchylone usta, oddech, ruch dłoni na szkle.

Pisała dalej.

Litery zaczęły się rozciągać.

Oddech przyspieszał.

Tempo rosło razem z nim.

Przez chwilę nikt się nie porusza.

Oddech Awraha nagle się rwie.

– To była… Nikola – wtrąca Shantel.

On nie zaprzecza. Nie potwierdza. Milczy.

Shantel patrzy.

Kręci głową, jakby dopiero teraz pozwalała sobie na uśmiech z własnej naiwności.
– To ironiczne – mówi. – Siedzę z nią w jednej ławce, widzę jej pismo niemal codziennie… a jednak nie skojarzyłam.

W lustrze rozciągnięte litery.

– Teraz rozumiem. Zaczęła prawą ręką, a potem przeciągnęła napis lewą. Nigdy tak nie pisze. To nie było jej zwyczajne pismo. Raczej… gest.

Podnosi szklankę i wypija trunek do dna. Bez pośpiechu. Odstawia szkło na podłogę.

– Jutro jest ostatni dzwonek – mówi. – Dla mnie. Dla niej.

Wstaje.

– W szkole jest teraz pusto. O siódmej rano prawie nikogo nie ma. Lekcje zaczynają się dopiero o 8:10. Woźna wtedy jeszcze pije kawę.

Idzie do drzwi i otwiera je.

Nikola stoi na progu. Bez uśmiechu.

On również wstaje. Unosi rękę i przeciera tył głowy, jakby próbował złapać myśl, która właśnie się wymyka. Przez moment nie mówi nic.

Shantel patrzy na Nikolę, potem na niego.

– Jutro możecie wykorzystać salę szesnaście.

Patrzy na niego jeszcze przez moment.

– Podobno po waszym ostatnim spotkaniu zostawiłeś drzwi otwarte. Przypadkiem?

Nie zamknął drzwi. I nie bylo to przypadkiem.

Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.