Charlie Marshall, „Encroaching Shadows”, CC BY 2.0

Tęsknię…

Tęsknię. Wszędzie szukam twoich śladów. Chodzę tymi samymi ulicami. Zaglądam do naszej knajpki i zawieszam się, patrząc na obraz kopulujących ślimaków. Stoję przed witryną kwiaciarni, w której kupowałem dla ciebie kwiaty, i gapię się na białe lilie za szybą. Tęsknię.

Wiesz, po czym można poznać, że osiągnęło się stan tęsknoty odbierającej rozum? Wtedy gdy podbiegasz do obcej kobiety i zaglądasz w jej twarz, sprawdzając, czy to nie ty. Wtedy gdy dostrzegasz na ulicy w kobiecych sylwetkach twoje ruchy i gesty. Serce przyspiesza, wstrzymuję oddech i… Po sekundzie orientuję się, że zwiodła mnie pamięć, bo to ledwie marne podróbki tej gracji i swobody, z jaką się poruszałaś.

Tak, tęsknię. Jakie proste wyrażenie. Dopiero teraz nauczyłem się jego znaczenia. Staram się być oszczędnym w nazywaniu na głos emocji. I słusznie, bo wciąż na nowo okazuje się, że różne wyrazy mają inną barwę w zależności tego, wobec kogo padają.

Nie znałem dotychczas prawdziwego smaku słowa „tęsknię”. Teraz to uczucie pustki, braku, twojej nie-obecności wwierca się w moją głowę od poranka aż po północ. Już umiem to nazwać – ja, fetyszysta języka polskiego – tęsknię.

Nie jem, nie śpię, nie mogę się skupić. Ciało przesiąknięte dymem z papierosów jak gąbka nasączone jest tęsknotą. Wylewa mi się przekrwionymi oczami, czuję ją na języku i głęboko w gardle. Nawet dłonie mam pokryte tym zapachem. Tęsknienie skapuje z palców i wsiąka w betonowe płyty chodnika.

Patrzę na inne kobiety i doszukuję się fragmentów twoich zachowań. Tembr głosu usłyszany na upalnym dworcu w tłumie ludzi, który zatrzymuje mnie w pół kroku. Owal twarzy kobiety siedzącej przede mną w tramwaju, który przypomina twój profil. Błysk słońca w rozpuszczonych włosach. Śnieżnobiały uśmiech – taki sam jak pierwszego wieczoru.

Jak żebrak zbieram fragmenty skojarzeń, które choć na chwilę dają ułudę twojej obecności. Tęsknię. Tylko tyle.

Stoję na papierosie przed firmą i gapię się w miejsce naszego ostatniego spotkania po drugiej stronie ulicy.

Ktoś mówi: Nie możesz tak żyć. Ogarnij się. Poproś o pomoc.

Więc siadam na kozetce u specjalistki od takich przypadków jak ja.

– Zawód?

– Porno-grafoman.

– O, to ciekawe – mówi zupełnie niezainteresowana i zapisuje coś w kajeciku.

Patrzę zdziwiony na idiotkę.

– A gdzie pan publikuje? – ciągnie niezrażona.

Sam się sobie dziwię, że kontynuuję tę rozmowę, ale odpowiadam. W końcu to ona jest tu specjalistką.

– Najlepsza Erotyka. Taki portal w sieci.

– I da się z tego utrzymać?

Parskam w odpowiedzi śmiechem. Jeden zero dla specjalistki. Uśmiechnąłem się po raz pierwszy od kilku tygodni.

– No dobrze, co pana sprowadza? – pyta.

Słowa nasączone tęsknotą wyciekają ze mnie same. Słucha, ale nie słyszy. Nie rozumie.

Mam to w dupie. Po prostu muszę się komuś wygadać, bo inaczej zwariuję.

Ja – ten, który potrafi panować nad emocjami, ten, który zawsze jest opanowany i spokojny.

Ja –  ten zarażający innych entuzjazmem, wulkan energii.

Ja – ten, który znów się nie uśmiecha, pogubiony w tym, co ważne i nieistotne, samotny.

Opowiadam. Niespełna godzina o tym, jak bardzo mi ciebie brakuje. Czterdzieści pięć minut o tym, jakim jestem patałachem i idiotą, że pozwoliłem ci odejść. Jedna godzina lekcyjna, w czasie której uświadamiam sobie, że wcale nie jestem skurwysynem, ale miękką fają.
Pani doktor nie-słucha z uwagą.

Na koniec wyciąga bloczek recept i z uśmiechem profesjonalistki wypisuje lekarstwo. Białe pigułki na tęsknotę – to się nazywa postęp medycyny. Kiedy jestem już w drzwiach, rzuca półgłosem, że chciałaby, żeby ktoś tak za nią tęsknił. Uśmiecham się smutno. Nie zdaje sobie sprawy z tego, co mówi.

Kolejny tydzień z kawą, papierosami i tabletkami.

Tęsknię nie mniej, tylko realność przestaje mieć ostre kontury. Przychodzisz do mnie w snach. Codziennie rano budzę się, szukając twojego ciepła obok siebie.

Na twojej półce już zdążył zebrać się kurz, a ja wciąż używam zielonej szczoteczki do zębów, gdy niebieska leży przed lustrem w przezroczystym opakowaniu – jak w jakimś pieprzonym sarkofagu. Kuchenka gazowa wciąż stoi nienaprawiona. Nie ma sensu. Bo ty już nie potrzebujesz tego zasranego piekarnika. Ty już nie wrócisz. Prawda?

Godzina za godziną wlokę się z coraz cięższą głową. Dni upływają na wspominaniu zapachu skóry, sposobu mówienia, śmiechu i łez, twojej elegancji, nagości, orgazmów i skupionego spojrzenia w czasie rozmowy. Katuję się obrazami wrytymi głęboko w umysł. Masochizm, który nie daje oczyszczenia i ulgi.

Na kolejnej wizycie specjalistka pyta, czy czuję zmianę.

– Tak, naturalnie. Dziękuję. – I tak postanowiłem, że odstawiam leki.
Siedzimy naprzeciwko siebie w milczeniu. Już nic nie mówię. Jest mi to obojętne. Ona zaczyna trajkotać o relacjach, związkach i emocjach. Bullshit psychologiczny wpychany w gardło niczym przeżuty burger z McDonalda – w końcu za to jej płacą.

Kobieta udaje, że wie, o czym mówi – ja udaję, że jej słucham. Rozmowa toczy się dalej.

Uświadamiam sobie, dlaczego znów tu przyszedłem.

W jej ruchach, postawie, sposobie mówienia jest do ciebie tak podobna, jakbyście były siostrami. Dlatego tak zaufałem.

Miałem wrażenie, że spowiadając się z mojej tęsknoty, w jakiś sposób połączę się z tobą i przekażę chociaż to, jak bardzo jest mi przykro. Dociera do mnie jak bezsensownym jestem zwierzęciem.

Pani doktor jest zadowolona z siebie. Siada na stole w tym swoim biurowym mundurku i zadaje pytania o porno-opowieści.

Odpowiadam kolejny raz, nie wiedząc czemu i po co.

– A więc to wszystko wspomnienia…? – zawiesza głos. Nie jest pewna, czy mówię prawdę.

– W większości – potwierdzam, jakby to miało jakieś znaczenie.

– A te kobiety…?

Reaguję zdziwionym milczeniem.

– Czy… Jakie były?

Nie wiem, co odpowiedzieć. Co za różnica? Były i tyle. Jakie to ma znaczenie?

Przecieram rękoma twarz. Mam dość. Mam dość pytań, prostych formułek, pieprzonych podobieństw między nią a tobą i tych subtelnych różnic, które sprawiają, że nigdy nie będzie nawet w połowie taka jak ty. Jestem zmęczony i samotny. Zaczynam się zastanawiać, czy przyjście tutaj miało jakikolwiek sens.

– Popatrz na mnie. – Słyszę głos pani doktor. Spoglądam, jak każe. Już wiem, czemu przeszliśmy “na ty”. Przez sekundę zastanawiam się, czy to nie jest jakiś rodzaj testu na seksoholizm, ale wątpię, by NFZ refundował takie usługi.

Stoi przede mną w samych pończochach, z rozpiętą bluzką i wyzywającym wyrazem twarzy.

Jesteście tak podobne do siebie… a jednocześnie tak różne.

– I co teraz? – wyrywa mi się z głupia frant.

– Zerżnij mnie, jak sukę.

Podnoszę się z fotela. Widzę, że jest nakręcona.

Nieznacznie porusza głową. Cholera, nawet tiki macie takie same. Rozchyla usta w przyspieszonym oddechu. Oczami wyobraźni widzę, jak podchodzę, chwytam za głosy, obracam tyłem i rżnę ją na stole od tyłu. Tak jak ciebie w moim mieszkaniu.

Sekunda. W której dostrzegam na stole wydrukowane opowiadania.

Wychodzę, kuśtykając, i trzaskam drzwiami. Ona nie wie tego, co powiedziałem tylko tobie: nie bawi mnie już bdsm.

Zatrzymuję się dopiero przy schodach na zewnątrz. Wymiotuję nikotynową żółcią i niestrawioną kawą.

– Potrzebuje pan pomocy? – Jakaś starsza pani pochyla się nade mną.

– Nie, dziękuję. – Odtrącam jej rękę.

Opieram się o ścianę, na której ktoś kolorową kredą nabazgrolił jednorożca.
Kurwa! Tęsknię za tobą.

.

Laysa, „Trouble”, CC BY-NC-ND 3.0

Niemoralna propozycja

Pieniądze. Mogą być naprawdę silnym afrodyzjakiem. Nie w tym prostackim rozumieniu atrakcyjności mierzonej grubością portfela, kojarzącym się z utrzymanką czy galeriano-blacharską wizją świata. Szelest banknotów, zapach gotówki, którą płaci się za seks. Fetysz wysublimowany do gry w prowokację. Jak w filmie „Niemoralna propozycja”, gdzie Robert Redford proponuje Demi Moore tête-à-tête za milion dolarów.

Któregoś wieczoru, leżąc w ramionach kochanki po kolejnym upojnym wieczorze, spytałem:

– Chciałabyś się bzyknąć za pieniądze?

– Chcesz mnie sprzedać? – Zaśmiała się, podnosząc się na łokciu i odgarniając ciemne włosy z twarzy. Takie pomysły nie były czymś dziwnym. – A nie będziesz zazdrosny?

Widziałem, że w jej oczach zamigotało diabelskie światełko.

– No, nie wiem.

Miałem swobodę w nazywaniu przy niej takich brudnych myśli. Tym razem też podzieliłem się po prostu pomysłem.

– Chciałbyś przy tym być? – W wyobraźni rysowała już szczegóły sytuacji.

Nie wiedziała, że mam zamiar pokrzyżować wszystkie jej plany. Czyż nie planowałem tego już tysiące razy? Wieczorami, kiedy sen nie chciał nadejść, wtulałem głowę w poduszkę i wyobrażałem sobie to, jak realizuję transakcję, jak z rąk do rąk przechodzą pieniądze, jak pozostawiam ją sam na sam z obcym człowiekiem.

Pieściłem w myślach możliwe scenariusze – zawiązane oczy kochanki i udawana sprzedaż, żebym to ja mógł skorzystać z jej ciała jako obcy mężczyzna, oddanie jej komuś znajomemu i najbardziej atrakcyjny scenariusz, w którym kupującym byłaby kobieta. Zobaczyć to zdziwienie w oczach kochanki; wściekłość, bo została wyprowadzona w pole i ciekawość, jak smakuje seks za pieniądze z inną dziewczyną.

– Jasne, głuptasie, żaden alfons nie zostawia swojej dziwki bez opieki.

Lubiła być dziwką, a jednocześnie podkreślała swoją pruderię i przywiązanie do tradycji katolickiej.

– Patrzyłbyś, jak robię to z kimś innym?

Przełknąłem ślinę, by pozbyć się suchości w gardle.

– … najwyżej bym wyszedł.

To nie była właściwa odpowiedź, ale nie dbałem o poprawność. Byliśmy ze sobą po to, żeby realizować wszystkie zwariowane pomysły. Łączył nas seks. Tak jak się umawialiśmy. Napinaliśmy strunę do granic wytrzymałości, prowokowaliśmy się nawzajem, nie zważając na konsekwencje dla naszej relacji.

Nazajutrz, jak pod dotknięciem czarodziejskiej różdżki, usłyszałem w słuchawce głos kogoś z forum internetowego:

– A z tym seksem za kasę to co wymyśliłeś?

Opowiedziałem.

– Jesteś naprawdę popieprzony. Masz jakiejś jej zdjęcie?

– Podeślę… Albo nie. Jak chcesz, możemy się spotkać i pokażę ci zdjęcia. Nie chcę, żeby pałętały się gdzieś po sieci poza moją kontrolą. Rozumiesz?

– Jasne.

– Mam wolne wieczorem. Gdzie się spotkamy?

– Pod pomnikiem Czterech Śpiących?

– Jak cię rozpoznam?

– Ja ciebie znajdę. – Ton głosu po drugiej stronie sugerował całkowitą pewność.
Tego wieczoru padało, jakby ktoś odkręcił magiczny kurek w chmurach. Ciepła, jesienna i mokra noc. Lało jak z cebra, więc na głowę miałem naciągnięty kaptur. Tuż przed godziną spotkania wypatrzyłem stojącą w ciemnym płaszczu postać ze słuchawką przy uchu. W drugiej trzymała duży parasol.

Wybrałem numer na swoim telefonie. Zajęte. Już byłem pewien, że moje podejrzenia okazały się słuszne. Podszedłem do człowieka, z którym byłem umówiony. Pod grzywką rudych włosów przywitało mnie przenikliwe spojrzenie.

– Myślałem, że jesteś blondynką.

– A tobie rzeczywiście odstają uszy – uśmiechnęła się i podała mi rękę. – Przejdziemy się?

Przez chwilę szliśmy w milczeniu, przeskakując szerokie kałuże na powykrzywianych praskich chodnikach.

– Tak jak wspominałem, poznałem ostatnimi czasy kobietę. Nie ukrywam – jestem pod wpływem jej sexappealu. Jej zepsucie jest oszałamiające – opowiadałem z ekscytacją o Obsesji.
Z moim współspiskowcem widziałem się po raz pierwszy w życiu, ale przegadaliśmy ze sobą wiele godzin na forum. Nie miałem najmniejszych oporów, by dzielić się swoją fascynacją.

– Bardziej wyuzdanej i jednocześnie bardziej pruderyjnej kobiety jeszcze nie udało mi się spotkać. Wiem – dwoistość pozornie sprzeczna, ale.. w niezrozumiały dla mnie sposób potrafi to jakoś łączyć.

– Pamiętasz naszą dyskusję na temat wieku inicjacji i dojrzałości do wejścia w świat bdsm? Napisałaś wtedy coś, co szczególnie mi się spodobało: „bo czymże jest Światło dla tych, którzy nie zaznali Mroku.” Ona zaznała Mroku i chce się w nim nurzać.

Każde następne zdanie nakręcało mój słowotok. Nie zauważyłem nawet, że deszcz zmienił się w intensywną mżawkę. Zaszliśmy daleko w głąb Pragi. Szczerze mówiąc, tak się zapamiętałem w opisywaniu mojego obiektu pożądania, że kompletnie nie wiedziałem, dokąd zaprowadziły nas nogi. A przy tym miałem całkowicie przemoczone buty.

– Nie jest ci zimno? – spytałem.
Potwierdziła skinieniem głowy.

– Okej, to zapraszam na gorącą herbatę. Przy okazji pokażę ci jej zdjęcia.
Rozejrzałem się wokoło starając się odnaleźć w przestrzeni miasta. Tymczasem kobieta obróciła się na pięcie i przechodziła już na drugą stronę ulicy. Dogoniłem ją i rad nierad ruszyłem w ślad za nią.

Podjąłem przerwany wątek.

– Wyobraź sobie, że jednocześnie potrafi się zarumienić na wspomnienie któregoś z jej szaleństw albo speszyć, jeśli zadam pytanie zbyt bezpośrednie? A przy tym potrafi bez skrępowania obciągnąć ledwie poznanemu mężczyźnie – bo miała na to ochotę. Jest w niej zarówno pruderyjna mniszka, jak i zepsuta suka.
Przez cały czas spod ciemnej grzywki obserwowały mnie lekko zmrużone oczy.

– I chcesz żebym sobie ją kupiła od ciebie jak… kurwę? – odezwała się w końcu moja towarzyszka.

– Cóż… Każda myśl o tym, że spała z kimś innym, powoduje ukłucie zazdrości, a jednocześnie cholernie podnieca. To jeden powód – taki emocjonalny masochizm.

Miałem to już gruntownie przemyślane.

– Drugim jest chęć spełnienia jej zachcianki. Chcę patrzeć jej w oczy, kiedy ktoś inny będzie ją posuwał. I chcę widzieć to zwierzęce pożądanie zmieszane ze świadomością, że jest całkowicie bezbronna wobec moich pomysłów. Rozumiesz? – Znów milcząco potaknęła. Nie wiem w jaki sposób, ale okazało się że doprowadziła nas z powrotem w pobliże pomnika. Tuż obok mojego mieszkania – mojej nory.

Brama, schody, klucze, drzwi. Po chwili nastawiłem wodę na herbatę. W końcu mogłem się przyjrzeć kobiecie, której miałem zamiar sprzedać swoje zauroczenie. Ciemne długie włosy opadały na plecy, sweter okrywał pokaźnej wielkości biust, a opięte dżinsy podkreślały ładnie wykrojoną pupę. Czy spodoba się mojej Obsesji? Bo przecież oprócz samego aktu sprzedaży atrakcyjność fizyczna była równie ważna.
Przyniosłem herbatę. Dobrze, że sprzątnąłem bałagan po ostatniej wizycie kochanki.

Współspiskowczyni usiadła na łóżku. Uśmiechała się nieznacznie. Podając kubek, dotknąłem przelotnie jej ramienia. Nie uchyliła się. Poczułem wibrujące drżenie w podbrzuszu. Niebezpiecznie intensywne.

Zasłoniłem się laptopem. Wyszukałem jedyne zdjęcie Obsesji, jakie miałem.

– Rzucisz okiem?

Wstała z łóżka i oparła dłonie na moich ramionach, stając z tyłu za mną. Przez chwilę patrzyła na fotografię.
– Ładna.
Nie zdjęła rąk z moich ramion. Wibrowanie przeniosło się z brzucha na resztę ciała. Obróciłem się i napotkałem utkwione we mnie spojrzenie. Rozchylone usta zapraszały swoją różowością. Cała jej postawa mówiła: Weź mnie sobie. Jestem tu – wyczekująca i napięta. Wystarczy, że sięgniesz.

A we mnie sprzeczne emocje. Byłem obsesyjnie zauroczony, byłem spełniony seksualnie ale… Przed sobą miałem dyszące żądzą ciało bardzo atrakcyjnej kobiety, które tylko czekało na znak. Bóg mi świadkiem, że nie zwabiłem jej do siebie w tym celu. Naprawdę chciałem ustalić tylko zasady transakcji…

Nasze usta spotkały się bez udziału świadomości. Rażenie piorunem. Nagły wybuch pożądania.

Jej dłonie w moich włosach, splecione ze sobą języki, miękkość piersi zgniecionej w uścisku. W ułamku sekundy podniecenie zalało umysł, odbierając rozum i zmiatając jakiekolwiek skrupuły w niebyt. Nie wiem, kiedy pozbyliśmy się wilgotnych po deszczowym spacerze ubrań.

Wysoko zadarte nogi, kobiece stopy obijające się o ścianę. Gwałtowny i mocny seks. Wiedziała, czego chce i wiedziała, że dostanie to ode mnie. Dostała. Bez myślenia i bez igrania z pożądaniem. Pierdolenie do bólu wyprężonego członka i miażdżonego uderzeniami bioder sromu.

Jak eksplozja. Nagle, dziko, niespodziewanie.
Nie padło ani jedno słowo. Ciała przejęły totalną kontrolę.

Pierwszy taki raz między nami. Ale nie ostatni.

A fantazji o sprzedaży nigdy nie zrealizowałem.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.