57 min. czytania

Centrum Operacji Morskich (COM) kilkanaście minut później. 3 listopad.

 

Brzeziński pragnął mieć jak najpełniejszy obraz sytuacji. Gdy otrzymał meldunek, że wszyscy zostali podjęci na pokład łodzi SAR i że ta znalazła się w rejonie polskiego FIR, natychmiast podjął decyzję o wysłaniu tam śmigłowca.

– Co mamy w gotowości? Meldować! – rzucił krótko.

– Anakonda zatankowana, „w dwójce”, nasza ratownicza „czternastka” startuje z lądowiska przy szpitalu w Gdyni – usłyszał w odpowiedzi.

– Podnoś Anakondę do „jedynki”, niech startują natychmiast! Mają zabrać z pokładu łodzi I oficera, i jak dadzą radę, to jeszcze jakichś oficerów. Muszę mieć jak najdokładniejsze dane od nich, i to na cito – rozkazał.

Maszyneria, którą wprawił w ruch, działała teraz bez zastrzeżeń. Miał wystarczająco ludzi, każdy z nich zajmował się swoją działką, nikt nie zadawał zbędnych pytań.

– Szwedzi będą gotowi za godzinę, podałem im koordynaty, gdzie ostatni raz byli – usłyszał od swojego kolegi.

Starszy komandor, w przeciwieństwie do Brzezińskiego, emanował spokojem. Operacyjny był w nerwach, na wysokich obrotach.

– Ile im zajmie dotarcie do rejonu?

Dostrzegł skwaszoną minę leciwego mężczyzny.

– Ten okręt wyciąga maksymalnie szesnaście węzłów, nie pójdą na pełnej mocy. Liczę, że czternaście węzłów to maksimum. Kilkanaście godzin – usłyszał.

Zaklął w duchu. Podziwiał Szwedów; w tak krótkim czasie potrafili skompletować załogę i zgłosić gotowość do działania. Wstydził się za Polską Marynarkę Wojenną.

– Dobrze, koordynuj ich działania. Dzięki za pomoc – odparł.

Zauważył, że łysawy komandor chce mu coś powiedzieć. Ten, zdobył się na odwagę.

– Słuchaj, nie nurtuje cię to, dlaczego nie wystrzelili boi ratunkowej? – zapytał go cichym głosem.

– Nawet o tym nie myśl, oni żyją i wydostaniemy ich stamtąd – uciął krótko.

– Komandorze, „czternastka” z Darłowa ląduje na Babich Dołach, a nasze dwa ZOP-y wracają z rejonu akcji – zameldował mu chorąży.

Nie miał już w rejonie wypadku żadnego śmigłowca. Wcześniej wylądował Kaman SH-2G z przestraszonymi pilotami. Wiedział, że byli mocno spanikowani, gdy przesłuchiwał ich oficer WSI. Meldunki spływały zewsząd. Przydzielony mu do pomocy kapitan wszystko notował w dzienniku działań bojowych. Przynajmniej w tej papierkowej robocie go wyręczał.

– Jakieś wieści z dozorowca Straży Granicznej? – zadał kolejne pytanie oficerowi zajmującemu się współpracą z innymi służbami.

– Nic, nie znaleźli nic – odparł zapytany.

To był dobry symptom. Gdyby okręt rozbił się, na powierzchni byłaby spora plama oleju oraz jakieś rzeczy. Cały czas w głowie Brzezińskiego tłukło się pytanie specjalisty od ratownictwa morskiego – dlaczego nie wypuścili boi? Nie brał pod uwagę najgorszego scenariusza, wypychał go ze swojej świadomości.

– Jak nasze okręty?

– Idą zgodnie z planem.

Nic więcej na tę chwilę nie mógł zdziałać. Dobrze zdawał sobie sprawę, że czas działa na niekorzyść tych nieszczęśników uwięzionych w stalowym cielsku okrętu podwodnego. Pocieszał się, że są to marynarze Marynarki Wojennej, a nie pasażerowie wywróconego do góry dnem wycieczkowca. Zawodowcy, których nie zeżre panika.

 

Dowództwo Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Moskwa. Dwadzieścia minut po wypadku w Kaliningradzie.

 

Pośpiesznie zebrane grono generałów i admirałów, znajdujących się na miejscu, szybko opracowywało decyzję. Wypadek, który wydarzył się w Kaliningradzie, spadł na wszystkich zebranych jak grom z jasnego nieba. Mieli już wstępne informacje. Sklejali to wszystko do kupy, starając się zrozumieć, co tam się wydarzyło. Przewodził wszystkim szef GRU, generał armii Walentij Korabielnikow, pełniący jednocześnie funkcję Szefa Sztabu Generalnego.

– Fiodor, obejmiesz chwilowo stanowisko Dowódcy Floty Bałtyckiej, ja załatwię to z prezydentem – zwrócił się do admirała Fiodora Pietruczkina – Co proponujesz na tę chwilę? – dodał po chwili.

Admirał wstał, nabrał powietrza w płuca, zdając sobie sprawę, że przypadła mu niełatwa misja.

– Przerwać działania w rejonie zatonięcia polskiego okrętu podwodnego. Uspokoić sytuację. Nie podejmować na razie żadnych działań. Resztę decyzji podejmę na miejscu – odparł dość spokojnym głosem, zdając sobie sprawę, że za chwilę zostanie wysłany samolotem do Kaliningradu.

Generał kiwnął głową na znak, że akceptuje to, co zaproponował Pietruczkin.

– Zabieraj się, Fiodor. Samolot już czeka na Szeremietiewie. Do czasu twojego przybycia rozkazałem, by żadna informacja nie przedostała się do mediów. Cały budynek Dowództwa Floty Bałtyckiej poleciłem izolować przez 561 Morski Punkt Rozpoznania i 311 specjalny „otriad” przeciwdywersyjny. Za chwilę powinni być na stanowisku dowodzenia w Kaliningradzie. Oczekuję na meldunki. Jesteś wolny – dał mu wytyczne i poinformował o swoich działaniach Korabielnikow.

Admirał założył na głowę czapkę i odmeldował się. Gdy tylko zamknął drzwi sali obrad, generał armii rzucił pozostałym zebranym teczki personalne obu nieżyjących osób.

– Słucham, jak planujecie zamaskować to szambo? – zapytał.

Wszyscy zebrani zdawali sobie sprawę, że ta odprawa nie skończy się szybko.

 

Dowództwo Floty Bałtyckiej FR. Kaliningrad. W tym samym czasie.

 

Wołodia był całkowicie zaskoczony, gdy na stanowisko dowodzenia wpadło pięciu uzbrojonych żołnierzy „specnazu” wraz z dowodzącym nimi majorem. Wcześniej słyszał jakieś informacje, że w budynku obok padły strzały. Wtedy też polał sobie kolejną porcję wódki.

Powstał, gdy zbliżył się do niego ów major. Operacyjny był starszy stopniem. Rozochocony alkoholem chciał pokazać mu, kto ma władzę. Nie będzie mu byle kto rozkazywał. To nie były już te lata, gdy każdy bał się tych „z wojsk specjalnego przeznaczenia”.

– Proszę wyjść! – wrzasnął na majora bełkotliwym głosem.

Potężny cios kolbą karabinka AK-74 ostudził butę pijanego oficera. Wylądował z powrotem w fotelu, zalany krwią. Nim zdążył cokolwiek zrobić, poczuł, jak ma wykręcane ręce, a jego twarz ląduje na blacie biurka, za którym siedział.

– Ty pijana świnio, zgnijesz w łagrze – usłyszał.

Poczuł, jak z jego kabury przy pasie wyciągany jest służbowy pistolet. Pozostali żołnierze, pełniący z nim służbę, posłusznie stali przy ścianach pomieszczenia, nie mając zamiaru stawiać oporu.

– Kto jest najstarszy stopniem? – zapytał major specnazu, przekazując pijanego oficera w ręce jednego ze swoich podwładnych.

– Major Ostipowicz – przyznał się jeden z tkwiących pod ścianą.

– Obejmujesz dowodzenie. Odwołać wszystkie loty. Posadzić wszystkie maszyny. Do czasu przybycia nowego dowódcy, te wydane przez starego są anulowane. Jasne!!! – wrzasnął na wystraszonego oficera marynarki.

– Tak jest.

– Zero informacji na zewnątrz, zero kontaktów z rodzinami. Ogłosić przerwę w ćwiczeniach bez powrotu jednostek do bazy. Rozkaz Szefa Sztabu Generalnego. Za chwilę dostaniecie informację potwierdzającą. Nikt nie opuszcza budynku bez mojej zgody. Każda decyzja konsultowana z Moskwą. Zrozumieli!!! – dowodzący akcją nie żartował.

Nikt nie wiedział, czy stał się jakiś pucz, przewrót, czy coś gorszego. Do pomieszczenia wpadło kolejnych czterech ludzi, tym razem ze specjalnego 311 otriada.

– Budynek obsadzony – zameldował majorowi porucznik z przeciwdywersyjnego pododdziału.

Blisko dwustu żołnierzy z obu jednostek odizolowało cały kompleks budynków dowództwa i służb dyżurnych Floty Bałtyckiej.

Wyprowadzili pijanego Wołodię. Zamroczony alkoholem i uderzeniem kolbą w twarz nie za bardzo wiedział, co się wokół niego dzieje. Spętanego wrzucono do pojazdu stojącego na tyłach budynku.

– Do nas, do tiurmy – padł jasny rozkaz dla kierowcy i dwóch szeregowców.

Kiwnęli głowami na znak, że zrozumieli, nakładając operacyjnemu jutowy worek na głowę. Pojazd powoli ruszył.

 

*****

 

Trzech żołnierzy z 561 MPR (Morski Punkt Rozpoznania) zabezpieczało miejsce zbrodni. Z szacunku dla zwłok okryli je kocami zabranymi z wartowni i czekali na przybycie swojego dowódcy. Zamaskowani, w kominiarkach, z bronią gotową do strzału, stali przy ciałach, w towarzystwie oficera dyżurnego obiektu, który jako pierwszy dotarł do kancelarii dowódcy Floty Bałtyckiej.

Na ścianach widoczne były rozbryzgi krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego. Ciało mężczyzny było ubrane, w przeciwieństwie do kobiety, która leżała całkowicie naga. Musiała popełnić samobójstwo, strzelając sobie w usta, ponieważ jej głowa była całkowicie zmasakrowana. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że to ona zabiła admirała, gdyż widać było, że trafiła go pięcioma pociskami w korpus.

Spętany, rozbrojony i rzucony w kąt kancelarii oficer dyżurny trząsł się ze strachu. Miał tę wątpliwą przyjemność być pierwszym, który tu dotarł.

Major pojawił się po chwili. Jego podwładni wiedzieli, że najpierw musiał opanować sytuację na stanowisku dowodzenia.

– Zabierzcie go do nas – usłyszeli polecenie.

Przez radio połączyli się z kolejną sekcją. Major pochylił się i odsunął na bok koc. Jego oczom ukazało się ciało pięknej zgrabnej kobiety. Była całkowicie naga. Na wewnętrznej stronie jej ud dostrzegł białawą ciecz. Nie miał wątpliwości, gdy palcem dotknął tego płynu – to była sperma.

„Skurwysyn”

Zakrył ciało z szacunkiem. Zauważył leżący obok niej pistolet APS. Założył nitrylową rękawiczkę i wziął broń do ręki. Z kieszeni wyciągnął zapisaną kartkę i porównał numery seryjne z tym, co miał zapisane. Kombinacja liter i cyfr zgadzała się. Odłożył pistolet na swoje miejsce.

Odkrył drugie ciało. Naliczył pięć przestrzelin w korpusie mężczyzny. Pociski przeszły na wylot. Spojrzał na twarz nieboszczyka, a następnie nakrył je. Wiedział, co ma przekazać do Moskwy. Miał „prikaz”, by w tej sprawie bezpośrednio meldować, z pominięciem swojego bezpośredniego przełożonego.

Wstał z kucek i poprawił swojego AK-74.

– Zostajecie tutaj, zaraz przyjedzie karetka od nas. Niech zabierają ciała – polecił podwładnym.

– Tak jest – usłyszał, wychodząc z pomieszczenia.

Znalazł toaletę. Puścił wodę i nabierając ją w dłonie opłukał twarz. Niejedno już widział w swoim życiu. Niejedno ciało, jakie przyszło mu oglądać, było w gorszym stanie, lecz widok zgrabnej kobiety, zgwałconej przez tego „admirałka”, go poruszył.

„Trzymaj się Loszka”

Skierował swe kroki w kierunku dyżurki oficera dyżurnego. Stamtąd zameldował swoje spostrzeżenia i podejrzenia do Moskwy.

 

Dozorowiec Straży Granicznej „SG-022”. Rejon zatonięcia okrętu „828”. W tym samym czasie.

 

„Andkor” był zdziwiony tym, co stało się przed chwilą. Oba rosyjskie Ka-27PŁ nagle zawróciły w kierunku obwodu kaliningradzkiego.

„Skończyło im się paliwo i za chwilę nadlecą kolejne dwa z fregat” – pomyślał na początku.

Nie, nic takiego się nie stało. Nagle nad dozorowcem nastała cisza. Zniknął latający gdzieś wyżej Ił-38M, nie nadleciał rozpoznawczy Su-24MR, nie przyleciała kolejna para Kamowów.

„Co u licha?”

„Jaśko” pojawił się u jego boku po chwili. Odwrócił się do niego.

– Dowódco, idą nasze trzy okręty. Jeden z dzwonem i sprzętem dla nas. Szwedzi wysyłają ten okręt, na którym szkoliliśmy się dwa lata temu – zameldował, co usłyszał od radiowca.

– Zmień mnie, idę trochę odsapnąć, jakby co…

– Jasne, nie musi dowódca mówić.

Rozumieli się bez słów. Tak długo ze sobą pracowali, że mogli określić, kiedy, który ma gorszy dzień.

Podał „Jaśkowi” lornetkę noktowizyjną. Było już tak ciemno, że tylko w ten sposób mogli coś dostrzec. Dozorowiec kreślił esy-floresy na wodzie. Nie miał sonaru, jedynie radar pogodowy i nawigacyjny. Szukali czegoś, sami nie wiedzieli czego. Ich spektrum działania było pod wodą. Najpierw jednak należało znaleźć tę podwodną łódź.

„Czemu do jasnej cholery nie wypuścili boi ratunkowej?” – tłukło się „Andkorowi” w głowie.

Wszedł do sterówki. Porucznik SG podał mu gorący kubek z kawą.

– Uratujemy ich, nie martw się – usłyszał.

Klepnął go w ramię, odbierając naczynie z czarnym płynem. Kawa była przednia. Podziękował.

– Daj tam, tam ostatnio te ruskie zakończyły – zaproponował.

Mijali porozstawiane boje hydrolokacyjne. Nasze i ruskich.

„Trzymaj się Góral” – pomyślał, pijąc gorącą kawę.

 

Okręt podwodny klasy KILO o numerze burtowym „828” godzinę później.

 

Klaudia zauważała, że atmosfera w przedziale dowodzenia stawała się coraz cięższa. Bukowski nie był tak spokojny jak wcześniej. Chodził po przedziale i nerwowo strzelał palcami. Co chwila dopytywał się o poziomy wodoru i tlenu. Akumulatory jeszcze działały, ale z rozmów marynarzy wywnioskowała, że ich poziom jest niewystarczający, by podnieść okręt z dna.

Już wcześniej mówili, że jest to ryzykowne. Wtedy, kiedy ich poziom naładowania był wyższy. Okręt pożerał energię. Ograniczono jej zużycie, wyłączając zbędne źródła światła i wszystko, co było zbyteczne. Otworzone były drzwi wodoszczelne, by każdy z obsadzonych przedziałów miał podobny poziom tlenu. Można było sobie na to pozwolić. Uszkodzone były oba sonary.

O ile kadra zawodowa na okręcie nie panikowała, to marynarze zasadniczej służby wojskowej pękali. Nie wszyscy, bo nie było ich dużo – trzech czy czterech z grupy ratunkowej i ranni.

– Uratują nas prawda? – usłyszała od młodego chłopaka, którego położyła wcześniej.

Pogłaskała go po twarzy i uśmiechnęła się. Dotknął jej dłoni. Nakryła jego rękę swoją.

– Tak, uratują nas – odparła, choć wcale w to nie wierzyła.

– Wie pani, mam dziewczynę, bardzo do pani podobną, ale pani jest odważniejsza – otworzył się marynarz.

– Ty jesteś odważny, ratowałeś okręt, gdy płonęła maszynownia, ona będzie z ciebie dumna – odpowiedziała chłopakowi.

Zobaczyła blask w oczach tego młodzieńca. Jakby się obudził, jakby wyrwał się z marazmu.

– Naprawdę pani tak myśli?

– Ja nie myślę, ja wiem.

Podniósł się i pocałował ją w dłoń. Cofnęła rękę. Czuła się głupio.

– Odpoczywajcie, wszystko będzie dobrze – rzuciła i wyszła z ich kajuty.

Zamknęła drzwi i oparła się o nie. Nie była w lepszej kondycji psychicznej niż oni, a jednak starała się ich pocieszać.

„Musisz być silna”

Wróciła do przedziału sterowania. Rozglądała się, szukając Sebastiana. Nie dojrzała go. Zaniepokojona podeszła do „Pikora”.

– Poszedł do przedziału torpedowego, spokojnie – usłyszała.

– Po co? – zapytała.

– Tylko tamtędy możemy się wydostać jak nie przyjdzie pomoc z zewnątrz – odparł jej sucho.

– Jak?

– Poprzez wyrzutnie torpedowe, nie słyszałaś o tym?

Zawirowało jej w głowie. Poczuła, jak nogi uginają się w kolanach. Powoli traciła przytomność. Gdyby nie „Pikor” runęłaby na podłogę. Zdołał chwycić kobietę i podtrzymać.

– Już, wszystko dobrze, już – usłyszała stłumiony głos i poczuła, jak ktoś lekko uderza ją po twarzy.

– Klaudia – rozpoznała głos Sebastiana i poczuła, jak inne dłonie biorą jej ciało na ręce.

Na wpół przytomna objęła ramionami jego szyję. Zdała sobie sprawę że Sebastian opieprza „Pikora”.

– Przestań – poprosiła.

Dochodziła do siebie. Po chwili stanęła na nogach. Tkwiła przed nim, a on położył obie dłonie na kobiecych barkach. Oparł swoje czoło o jej i patrzył prosto w oczy Klaudii.

– Wyjdziesz, stąd, rozumiesz, wyjdziemy stąd razem, tak samo jak i reszta – zapewniał.

Po raz kolejny się rozryczała. Teraz była głaskana przez obu mężczyzn. „Pikor” po chwili przestał.

– Ściągnij wszystkie kombinezony ratunkowe i aparaty. Sprawdź ich działanie. Musimy być gotowi na najgorsze – wydał rozkaz chorążemu.

Nie musiał mu powtarzać dwa razy. „Pikor” zniknął po chwili. Pozostali sami.

Delikatnie otarł łzy z jej oczu. Wziął prawą dłoń Klaudii i pocałował. W jego spojrzeniu ujrzała determinację, jakby to, co mówił, było pewnikiem, którego nikt nie ma prawa podważyć.

– Kocham cię i zrobię wszystko, by cię uratować – usłyszała.

To był Radek w drugim wcieleniu. Młodszy, ale taki sam jak on. Może nie tak perfekcyjny, jak nieżyjący już partner, ale tak samo odważny i gotowy do poświęceń. Na swój sposób inny, ale jakże do niego podobny.

– Kocham cię – szepnęła cichutko, jakby bała się tego wyznania.

Wtulił ją w siebie tak mocno, że ledwo mogła zaczerpnąć tchu. Zatopił usta w jej ustach. Poddała się temu, na swój sposób właśnie tego teraz potrzebowała.

– Poruczniku – usłyszał głos „Ola”.

Jego podwładni mieli zawsze specyficzne wyczucie czasu. Odsunął się od niej i odwróciwszy się, zlustrował podwładnego.

– Kapitan zaprasza, jest odprawa.

Kiwnęła mu głową. Zostawił ją i po chwili zniknął.

 

Lotniska Chrabrowo. Federacja Rosyjska, okręg kaliningradzki. Dwie godziny później.

 

Dyspozycyjny Tu-134 dowództwa Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej podchodził do lądowania. Gładko siadł na pasie i podkołował we wskazane miejsce. Gdy tylko się zatrzymał, pod kadłub podjechały schodki oraz służbowy samochód. Lot miał status priorytetowy i tak został obsłużony. Admirał wraz z towarzyszącymi mu osobami szybko opuścił pokład maszyny. Razem z adiutantem wsiadł do podstawionej limuzyny, podczas gdy reszta czekała na autobus.

Pędzili ulicami Kaliningradu w kolumnie uprzywilejowanej. Fiodor przypominał sobie młode lata. To tutaj zaczynał jako młodszy lejtnant swoją przygodę w marynarce. Tu poznał swoją ukochaną – Irinę, z którą nadal dzielił życie. Powróciły wspomnienia. Przez szyby pojazdu obserwował jak zmieniło się to miasto. Czy na lepsze? – sam nie wiedział.

Szybko dotarli pod budynek dowództwa. Major ze specnazu czekał, by go powitać. Admirał machnął ręką, nie chcąc słuchać niepotrzebnych według niego meldunków.

– Co tu mamy? – zapytał bez ogródek.

– Szczerze?

– Mówcie wprost, majorze.

Popatrzył na niego. Po wyrazie twarzy oficera specnazu wiedział, że to, co usłyszy, nie będzie przyjemne.

– Romans, ale mi to nie leży. Według mnie to gwałt. Wywaliła w niego pięć pocisków, wcześniej odbyła stosunek, najprawdopodobniej z nim. Mamy materiały biologiczne. Zabiła się sama – usłyszał krótki żołnierski meldunek.

– Kontrolujemy sytuację? Prasa, media? – padły pytania.

– Na razie spokój, wszyscy na miejscu. Moi ludzie panują nad sytuacją – zameldował major.

– Służba dyżurna?

– Zawinąłem pijanego operacyjnego, to jakiś jełop, stawiał się, lekko spacyfikowany.

– Prawidłowo.

– Za chwilę podjedzie autobus, wymieniamy służbę dyżurną. Wszyscy ci, co tu byli, do was na dołek. Róbcie swoje majorze. Dziękuję.

– Ku chwale Rosji.

 

Centrum Operacji Morskich (COM) Gdynia. Pół godziny później.

 

– Komandorze, dwa nasze okręty na pozycjach, mamy zgodę z FIR Kaliningrad na wysłanie tego, co chcemy – zameldował z dumą w głosie kapitan, który go wspierał.

Brzeziński był jak wniebowzięty. Nie rozumiał, co się stało u Rosjan, że w tak wspaniałomyślny sposób podeszli teraz do ich akcji ratunkowej.

Najpierw wycofanie Kamowów, teraz zgoda na wlot wszelakich statków powietrznych, bez względu na ich status. Odblokowano dla SAR-u całą przestrzeń do FL 95.

„Co tam się do cholery dzieje?” – tłukło się w głowie Brzezińskiego.

Służby dyżurne nie zmieniały się w Rosji o tej porze. Może godzinę wcześniej jak u nas, ale nie teraz. Fatum? Przeznaczenie? Szczęście? Sam nie wiedział, jak to tłumaczyć.

ORP „Wodnik” i ORP „Zbyszko” rozpoczęły poszukiwania, lecz było to jak szukanie igły w stogu siana. Wcześniejsze działania, prowadzone przez dwa Mi-14PŁ z Darłowa, również nie przyniosły wymiernych rezultatów. Tak, jakby „828” rozpłynął się pod wodą.

Specjalsi wciąż przebywali na pokładzie dozorowca Straży Granicznej, czekając na przybycie ratowniczego ORP „Piast”, który, dogoniwszy najwolniejszą jednostkę, jaką był kuter „H-8”, zbliżał się do celu.

– Przygotować jednego Kamana, niech siądzie na „Wodniku”, a gdy te dwa Mi-14 z ZOP-u będą gotowe, niech startują – rozkazał.

Póki Rosjanie byli tak wspaniałomyślni, należało wykorzystać okazję. Nie było pewności, czy po godzinie lub dwóch nie zmienią zdania.

Od alarmowego zanurzenia łodzi podwodnej minęły już dobre trzy godziny. Na podstawie informacji od pierwszego oficera i dwóch pozostałych marynarzy, przetransportowanych Anakondą, mógł mniej więcej określić prawdopodobne miejsce, gdzie okręt osiadł na dnie. Wiedział, że zacięły się stery kierunku, baterie były naładowane w 50%, a załoga miała problem z instalacją napełniającą zbiorniki balastowe. To dawało pewien obraz sytuacji, w jakiej znajdował się 828. Dozorowiec meldował, gdzie Rosjanie rzucili boje; byli tam wcześniej i z pewnością mieli dokładniejsze dane dotyczące kierunku, w którym płynęła łódź.

– Spróbujcie połączyć się z ruskim SAR-em, jeżeli mają jakieś dane, niech nam je prześlą – rozkazał jednemu ze swych podwładnych.

Nie liczył na odzew, ale gdyby tego nie zrobił, miałby wyrzuty sumienia. Zbliżył się do niego porucznik, specjalista z zakresu nawigacji, a po chwili dołączył do nich kapitan – ekspert z działu maszynowni.

– Zrobiliśmy symulację. Wstawiliśmy prawdopodobną prędkość opadania i po analizie map oraz głębokości, nasz „828” powinien znajdować się gdzieś w tym sektorze – zameldowali, wskazując zakreślony na morskiej mapie okrąg o średnicy półtorej mili morskiej.

– Dużo, cholera, dużo – zauważył Brzeziński.

Jedno w tym sektorze było na plus – głębokość oscylowała w granicach 50-71 metrów, co umożliwiało użycie dzwona. Gdyby było poniżej 30 metrów, dzwon nie mógłby być użyty ze względu na zbyt małe ciśnienie „przyssania”.

– To tylko teoretyczne założenia. Braliśmy pod uwagę stan morza i założone parametry. Różnica w opadaniu o 1 metr/minutę diametralnie zmieni sytuację – dodał kapitan.

Po kilkunastu minutach zameldowano mu, że wszystkie okręty są w rejonie wypadku. Specjalsi dostali się na pokład ORP „Piast”, który miał służyć jako okręt dowodzenia.

– Kaman gotowy do startu, ZOP-y będą gotowe za kwadrans – usłyszał.

Miał siły i środki gotowe po podjęcia działań ratowniczych. Do szczęścia brakowało mu tylko jednego – określenia pozycji spoczywającego na dnie „828”.

Dozorowiec „SG-022” wracał do portu po wykonaniu swojego zadania. Był zbędny, jego miejsce zajęły okręty PMW.

 

Okręt podwodny klasy KILO o numerze burtowym „828”. Cztery godziny po alarmowym zanurzeniu.

 

Od dobrych dwóch godzin, a konkretnie po zakończeniu odprawy, marynarze uderzali o pokład okrętu metalowymi narzędziami. Taką decyzję podjął dowódca. Jeżeli gdzieś nad nimi były okręty ratownicze z uruchomionymi stacjami hydroakustycznymi, istniała nadzieja, że ich usłyszą. Przynajmniej w ten sposób podwodniacy zajmowali się czymś pożytecznym.

Czuć było atmosferę przygnębienia i apatii. Udzielało się to każdemu. Dowodzącemu przez głowę przewalały się tysiące myśli i dziesiątki pomysłów. Procedury wszakże mówiły jedno – czekać na ratunek. Dopóki jest powietrze i okręt jest szczelny, nie podejmować żadnych ryzykownych decyzji. Wszystko byłoby proste, gdyby na powierzchnię wypłynęła ratownicza boja. Ta jednak z nieznanych przyczyn tego nie zrobiła. Drugiej boi nie było.

– Jak poziom tlenu i wodoru? – zapytał po raz kolejny Bukowski.

– W normie, sukcesywnie jak dochodzi do wartości alarmowych, dopuszczam – odparł operujący tym systemem marynarz.

Pikor zebrał w przedziale dowodzenia i torpedowym dziewiętnaście kompletów skafandrów ewakuacyjnych oraz aparatów ucieczkowych. Sprawdził te ostatnie. Wszystkie były sprawne i nabite. Kombinezony nigdy nie były używane, część miała jeszcze na sobie talk.

Klaudia siedziała na podłodze, oparta plecami o zimny metal poszycia. Tuż obok niej w tej samej pozycji tkwił Sebastian. Oparła o jego bark głowę. Nic nie mówili. On od dłuższego czasu delikatnie gładził jej drobną rękę co ją uspokajało. Bliskość mężczyzny była dla niej zbawienna. Nie czuła strachu, mniej się stresowała. Był opoką, a jego spokój udzielał się kobiecie.

– Opowiedz mi o nim – poprosił ją szeptem.

– O kim? – zapytała.

– O Radku, jakim był, co robił? – doprecyzował.

Podniosła głowę i spojrzała mu w oczy. Były takie ciepłe i wyraziste. Przez chwilę patrzyli na siebie, nic nie mówiąc.

– Był najwspanialszym facetem, jakiego znałam. Ale po co ci to…? – zaczęła i urwała po chwili.

– Chcę mu dorównać, choć pewnie nie dam rady – odparł.

– Jesteś prawie jak on, choć znamy się krótko, to widzę w tobie jego – otworzyła się.

Ponownie oparła głowę o jego bark i zaczęła opowiadać o Radku. Sebastian słuchał z zaciekawieniem. Nie przerywał jej, choć czasami go korciło. Słuchał w skupieniu. W jego umyśle ukazywała się romantyczna historia z elementami dramatyzmu.

– Poruczniku, dowódca prosi – usłyszał głos „Ola”.

Podnosząc się, pocałował ją w czoło. Zdołała jeszcze pogłaskać go po twarzy. Uwielbiał dotyk jej delikatnych dłoni. Czuł wtedy, jak ciarki przechodzą mu po skórze.

Pozostawił Klaudię samą i skierował kroki w znanym już kierunku.

 

*****

 

– Zebrałem was tu wszystkich, bo musimy wspólnie podjąć ważną decyzję – usłyszał na wstępie.

Cały zamienił się w słuch. Oprócz niego przy niewielkim stole siedzieli II oficer, sternik, nawigator, oficer ds. uzbrojenia i chorąży od łączności. Bukowski był blady.

– Za chwilę minie piąta godzina, odkąd siedzimy na dnie. Boja ratunkowa nie wyszła na powierzchnię, o czym dobrze wiecie. Na dobrą sprawę nie wiemy, gdzie jesteśmy; możemy to określić jedynie w przybliżeniu, dużym przybliżeniu. Znamy głębokość – 66 metrów i poziom przechylenia okrętu – około 30 stopni – rozpoczął „pierwszy po Bogu”.

Powtarzał się. Wszyscy tu zebrani usłyszeli to, gdy byli na pierwszej odprawie. Na razie jego słowa nie wnosiły niczego nowego. Nikt jednak nie odważył się mu przerwać. Każdy czekał na to, co jeszcze ma do powiedzenia.

– Mamy trzy opcje do wyboru. Pierwsza to czekać na ratunek, nic nie robiąc. Druga – spróbować podnieść ten okręt, a trzecia – opuścić go przez wyrzutnie torpedowe – kontynuował. Wreszcie padały jakieś konkrety. – Słucham waszych propozycji – zakończył.

Nastała cisza. Każdy trawił w sobie to, co przed chwilą usłyszał. Wzrok każdego był wbity w blat stołu, przy którym siedzieli.

– Rozpatrzmy wszystkie za i przeciw dla każdego rozwiązania – zaproponował II oficer.

– Nie. Głosujmy. Każda z opcji wiąże się z ryzykiem – przerwał mu Bukowski.

Słowo kapitana okrętu było święte. Sebastian podziwiał go za to, że ten nie podjął decyzji samodzielnie. Miał do tego prawo i mógł to uczynić, wolał jednak zebrać specjalistów i na zasadzie głosowania wypracować optymalne rozwiązanie. W pewnym stopniu asekurował się; w przypadku podjęcia błędnej decyzji mógłby się wytłumaczyć, pod warunkiem, że przeżyje.

– Kto jest za dalszym oczekiwaniem? – zadał pytanie. Rękę podnieśli łącznościowiec i II oficer.

– Kto za próbą wynurzenia? – padło drugie pytanie, a sam dowódca podniósł dłoń.

Stało się jasne, że wygrała trzecia opcja. Nie można było wstrzymać się od głosu. Pytaniem pozostawało, czy Bukowski przyjmie ten werdykt. Był najważniejszą osobą na okręcie. Jednym posunięciem mógł anulować te wyniki.

– Naprawdę mamy uciec stąd jak szczury, pozostawiając nasz drugi dom na dnie? – zapytał zebranych z niedowierzaniem.

Wyglądał na zawiedzionego wynikiem głosowania. Sebastian milczał. To podwodniacy byli specjalistami na  okręcie.

– Dowódco, próba podniesienia wiąże się ze stratą powietrza. Nie wiemy, jak głęboko zaryliśmy; nie mamy pewności, czy napełniając zbiorniki balastowe powietrzem się uniesiemy. Próbę podniesienia okrętu oceniam za najbardziej ryzykowną. Stracimy powietrze bez gwarancji wynurzenia – odezwał się sternik.

– Jeżeli zaryliśmy zbyt głęboko, to uratować nas może tylko wynurzenie alarmowe. Napełnimy balasty powietrzem, nie mamy możliwości sterowania. Jeżeli się nie uda, to zginiemy wszyscy – dodał II oficer.

– Poczekajmy, poczekajmy jeszcze godzinę, dwie. Nasi nas znajdą – odezwał się łącznościowiec.

Sebastian dostrzegł, jak nawigator tłamsi coś w sobie. Podskórnie wiedział, że ten coś wie, ale nie chce powiedzieć. Nie chce lub ma obawy.

– Panie chorąży, a pan? – rzucił do niego bez pardonu.

Wywołał go. Tamten musiał coś powiedzieć. Spojrzał na specjalsa. Sebastian poczuł, że to, co zrobił, dało odwagę temu marynarzowi.

– Przechył okrętu wynosi dokładnie 31 stopni. Nie dobije do nas żaden dzwon ani pojazd ewakuacyjny. Przepraszam, kłamałem wcześniej – przyznał się, mówiąc to ze wzrokiem wbitym w ziemię.

Nastała grobowa cisza. Stało się jasne, że wygrała trzecia opcja. Bukowski wstał.

– Przepraszam panów, muszę chwilę przemyśleć to, co usłyszałem na osobności, wrócę za chwilę – oznajmił.

Z szacunku do niego wstali wszyscy. Wzrokiem odprowadzili oddalającą się sylwetkę komandora. Gdy zniknął im z pola widzenia, zasiedli za stołem.

– Nie dziwcie się, nastała dla niego ciężka chwila – podsumował II oficer.

Sebastian podszedł do oficera łączności.

– Aparatura, musimy ją zniszczyć – zakomunikował mu krótko.

– Jezu, takie cudo – odparł tamten.

Miał prosty rozkaz, musiał go wykonać. Nie było czasu na sentymenty. Zauważył, jak chorąży bije się z myślami.

– Musimy, taki mam rozkaz, czy to się panu podoba, czy nie – oznajmił. – Po odprawie dwójka moich ludzi pójdzie z panem i zniszczy ten sprzęt.

Chorąży z bólem serca kiwnął głową na znak, że się zgadza. Nie miał wyjścia. Rozkaz to rozkaz.

 

*****

 

– Dowódco, Jezu, medyk!!! – usłyszała krzyk Klaudia.

Natychmiast poderwała się na równe nogi i skierowała kroki w stronę, skąd dobiegał głos. Nie było to daleko. Pokonała jedne wodoszczelne drzwi i znalazła się przy marynarzu pochylonym nad komandorem.

– Zemdlał, chyba zemdlał – poinformował ją podoficer, który tkwił przy swoim dowódcy.

– Dawaj do mesy oficerskiej, Przynieś mi plecak medyczny. Już!!! – wrzasnęła na niego.

Dowodzący oddychał, był cholernie blady.

– Na coś pan choruje? – zapytała.

Poruszał ustami, lecz nie mógł wydobyć z siebie słowa. Chciał jej coś powiedzieć, ale nie był w stanie. Usiadła w kucki i położyła jego twarz na swych kolanach. Był przytomny, patrzył na nią. Widziała, że ma płytki oddech. Dobiegł do niej Sebastian.

– Co z nim?

– W porządku, sytuacja go przerosła, to chyba jakaś fobia, nie wiem – odparła.

Dostał drgawek. Najprawdopodobniej silny stres wywołał u niego taką reakcję. Pojawił się podoficer z plecakiem medycznym.

– Nie przeszkadzaj, proszę – zwróciła się do Sebastiana.

Cofnął się razem z innymi. Szybko znalazła odpowiedni medykament. Lata praktyki i kurs ratownika medycznego robiły swoje. Poczuła, że znów jest w akcji.

– Już, już, wszystko będzie dobrze – szeptała, aplikując mu środek uspokajający.

Trafiła z diagnozą. Drgawki ustały. Bukowski leżał na podłodze, powoli dochodząc do siebie.

– Co z nim? – zapytał II oficer.

– To wszystko go przerosło, psycha siadła – odparła typowym slangiem.

Nie była psychiatrą ani psychologiem. Nie siedziała w głowie komandora. Mogła jedynie domniemywać, tyle i aż tyle. Jedno było pewne – najważniejszy na okręcie był chwilowo wyłączony z „walki”.

– Dowodzisz pan teraz – stwierdził Sebastian, patrząc na II oficera.

– Za ile on będzie zdolny do… – tu drugiemu podoficerowi zabrakło wyrazu.

– Za godzinę, za dwie, na razie potrzebuje spokoju. Dawaj tu pan dwóch ludzi, niech przeniosą go do mesy – odparła, niejako rozkazując.

Wytarła komandorowi usta, które były wcześniej pokryte pianą. Dwójka marynarzy załadowała go na nosze i przeniosła do mesy oficerskiej.

– Jesteś niesamowita – stwierdził Sebastian.

– Nie, robię swoje – odparła, pakując plecak.

 

 

Rejon akcji. Prawdopodobne miejsce zatonięcia okrętu podwodnego „828”. Pół godziny później.

 

 

Dwóch specjalsów, ubranych w specjalistyczne kombinezony nurkowe, tkwiło przy dzwonie ratunkowym. Czekali tylko na komendę, modlili się, by ta w końcu padła. W środku urządzenia siedział „Hart”. Jego zadaniem, w przypadku odnalezienia miejsca katastrofy, było przejęcie dwóch-trzech członków załogi i ewakuacja ich na powierzchnię. Rolą pozostałej dwójki było umocowanie dzwona do jednego z włazów jednostki. Należało jednak znaleźć ten okręt podwodny, a to na razie wychodziło im kiepsko.

– Czemu nie zrzucą kotwic, do kurwy nędzy? Co chwila nas znosi – zauważył „Jaśko”.

– Bo jak nasi są tam na dole i pierdolniesz na nich kotwicą, to kaplica. Rozjebiesz im poszycie – odparł „Andkor”.

Dwa ZOP-owskie Mi-14 przeszukiwały wskazany akwen. Co chwila przenosiły opuszczane sonary, chcąc za wszelką cenę znaleźć tych nieszczęśników. Ani opuszczany sonar, ani detektor anomalii magnetycznych, ani dodatkowe pławy radiohydroakustyczne nie były w stanie zlokalizować „828”. Coś tam niby słyszano, coś niby się nie zgadzało w anomaliach, ale pewności nie było.

– Kończymy poszukiwania, odchodzimy, tankujemy się i wracamy – zameldowały obie załogi Mi-14PŁ, nie znajdując niczego.

– Do chuja z nimi!!! – zaklął „Pumciak”, widząc, jak oba śmigłowce kierują się w stronę Gdyni.

– Nie bluźnij, robią wszystko, co mogą, toż oni latają tu jak wściekli – krótko zgasił go „Andkor”.

Dobrze znał „Pumciaka”. To był typ w gorącej wodzie kąpany. Nienawidził stagnacji i pustki. Człowiek walki jak każdy z nich.

Sonary nawodnych okrętów też nic nie przyniosły. Gotowi nieść pomoc czekali na tę jedną komendę. Mamy go – tam jest. Mieli śmigło na „Wodniku”, mieli obok siebie trzy jednostki gotowe działać. I dupa, bez potwierdzenia pozycji łodzi spuszczenie dzwonu było bezsensownym przedsięwzięciem.

– Andkor, uratujemy ich, ja to wiem – rzucił „Jaśko”.

 

 

Centrum Operacji Morskich (COM), w tym samym czasie.

 

 

– Szwedzki „Belos” dojdzie w rejon wypadku za około pięć godzin. Prosi tylko o dane ratowanej jednostki i liczbę osób – usłyszał Brzeziński od swojego podwładnego.

– Dziewiętnaście, okręt klasy KILO zbudowany w ZSRR – odparł matowym głosem.

Wierzył w to szwedzkie cacko. Cztery komory dekompresyjne i pojazd ratowniczy. Typowe combo, którego naszej Marynarce Wojennej brakowało.

„Niech wydają więcej na mistrzostwa SZ w badmintonie, na gówno warte podróże historyczno-wojskowe, na plakaty i kalendarze. Radek w tym kalendarzu będzie w listopadzie, a chuja, bo wtedy święto zmarłych, to w promocji dostanie październik, a pozostałe miesiące, te mniej atrakcyjne jak luty i maj, dostanie ta załoga z Hoplita 01” – przeklinał dowodzących w MON.

Zbliżył się do niego łysawy komandor. Poczuł do faceta specyficzny „flow”. Przerwał nic nieznaczącą rozmowę telefoniczną z Warszawą. Tamci cały czas chcieli mieć dane, najlepsze, najbardziej aktualne. Przez nich w porcie, w Ustce, była konferencja prasowa z udziałem uratowanych.

Fakt. Większość uratowanych zlała dziennikarzy, marząc tylko o tym, by znaleźć się wśród bliskich, ale znalazły się takie mendy, co plotły androny.

– Panie Stanisławie, bo tak pozwolę sobie do pana mówić… – zaczął.

– Staszku, proszę – usłyszał w odpowiedzi.

– Mów – dokończył.

– Ja na ich miejscu uciekałbym z okrętu. Tak jak ci wcześniej mówiłem, nie ma boi. Jeżeli żyją… – zaczął Stanisław.

– Żyją, żyją na pewno – przerwał mu Brzeziński.

– Dobrze, tylko kurwa, oni sobie zdają sprawę, że z jakiejś przyczyny boja nie odpaliła albo chuj wie co. My nie mocujemy spawem boi ratunkowej jak na ruskich okrętach podwodnych. Coś się pojebało i ty, i ja to wiemy. Mało tego, oni też o tym wiedzą – przekonywał Brzezińskiego stareńki komandor.

– Co proponujesz?

– Nic, wystawić obserwatorów z noktowizorami, niech lustrują teren – usłyszał.

 

 

Polski okręt podwodny klasy KILO o numerze burtowym „828”, pół godziny później.

 

 

Klaudia od kilku minut tkwiła w przedziale torpedowym razem z Sebastianem, „Olem” i czwórką marynarzy. Przerażona obserwowała, jak trzech mężczyzn zakłada pomarańczowe kombinezony ratunkowe. Nie docierało do niej, że wkrótce sama znajdzie się w tej podobnej sytuacji. To nie mogło dziać się naprawdę – to był koszmarny sen, z którego miała zamiar się obudzić.

– Wychodziliście już, trenowaliście to na „spluwaczkach”? – dopytywał się „Ola”, oficer do spraw uzbrojenia.

Stał przy zaworach ciśnieniowych i innych urządzeniach sterujących pracą wyrzutni torpedowych.

„Spluwaczkami” nazywano kompleks urządzeń, w którym co trzy lata, podczas pięciodniowego kursu, wszyscy marynarze pełniący służbę na okrętach podwodnych szkolili się na sytuacje podobne do tej, w której się teraz znaleźli. Tam jednak warunki były cieplarniane, zawsze w przypadku błędu można było powtórzyć to, co zrobiło się niewłaściwie. Nad wszystkim czuwali instruktorzy, woda miała temperaturę siedemnastu-osiemnastu stopni i do pokonania było osiem metrów, a nie sześćdziesiąt sześć. Ćwiczono wyjście przez właz ewakuacyjny, a nie przez wyrzutnię torpedową o średnicy 53,5 cm. Do pokonania był kawał żeliwnej rury, a nie 9-metrowy cylinder wyrzutni.

– Klaudia, słuchaj teraz, proszę, słuchaj uważnie – poprosił ją Sebastian, mocno ściskając prawą dłoń kobiety.

Miała łzy w oczach. Powoli zaczynała zdawać sobie sprawę, że to dzieje się naprawdę. Obserwowała, jak pierwsza trójka zakłada kombinezony. Sebastian na chwilę puścił jej dłoń i podszedł do „Ola”, by mu pomóc.

Te kombinezony wyglądały postapokaliptycznie, zwłaszcza część twarzowa, przypominająca stare maski przeciwgazowe, potocznie nazywane „słoniami”.

– Słuchajcie wszyscy, choć i tak będę to powtarzał każdej trójce. Wsuwacie się do rury wyrzutni. Zablokuję ją i powoli napuszczę do wnętrza wody. Potem wyrównam ciśnienie. Z waszej strony proszę tylko o sygnały. Każdy z was będzie miał metalowy klucz. Jeden stuk o rurę – jesteśmy gotowi, dwa uderzenia – coś jest nie tak. Ostatni, który opuści wyrzutnię i będzie na zewnątrz, uderza trzy razy, ale o kadłub. Nie obawiajcie się, ja rozpoznam różnicę, gdzie kto uderzył. Te trzy uderzenia dają mi sygnał, że mogę zamknąć wyrzutnię i przygotować ją dla drugiej trójki. Jeżeli ktoś ma spękać, to teraz, bo powrotu nie widzę. Powietrze sprężone będzie wypychać wodę i może was zabić. Słowem, bilet w jedną stronę –  Klaudia stawała się coraz bardziej przerażona.

Uzupełnieniem kombinezonu ISP-60 był aparat ucieczkowy IDA-59M. Oba te elementy tworzyły komplet ratowniczy załogi okrętów podwodnych.

Marynarz ściągnął wiszącą przy włazie ewakuacyjnym boję ratunkową z liną, zwaną „bojrepem”. Na linie tej, rozwijanej samoczynnie po przymocowaniu do kolucha znajdującego się na rufie okrętu podwodnego, znajdowały się „muslingi” –koraliki sygnalizujące, w którym miejscu należy zrobić przystanek dekompresyjny. W linę należało wpiąć się za pomocą karabińczyka, przypominającego ten do wspinaczki górskiej. Końcówka liny, zakończona nim, była przymocowywana do kombinezonu.

„Olo” i dwaj marynarze zakładali na siebie aparaty ucieczkowe. Klaudia nadal nie wierzyła w to, co widzi, a jej panika narastała. Dowodzący akcją oficer od uzbrojenia podciągał paski na kombinezonach, tak że przez boczne zawory wydostało się powietrze. Sprawdził membrany w zaworach, przedmuchał je, a następnie jeszcze raz upewnił się, że aparaty działają.

– Powodzenia, panowie, i do zobaczenia na górze – pożegnał ich, otwierając wyrzutnię torpedową.

Klaudia o mało nie zemdlała, gdy zobaczyła wąską rurę. Pierwszy z marynarzy wrzucił do wnętrza bojrepa i przy pomocy dwóch innych, nieubranych w kombinezony, wpakował się do środka. Opuszczający okręt ludzie wyglądali, jakby przeniesiono ich z innej epoki. Jej kombinezon ratowniczy przy tym starociu skonstruowanym w latach 60. ubiegłego wieku wyglądał jak futurystyczny wytwór.

– Dobrze, teraz wy zakładajcie kombinezony i zawołać kolejną trójkę – zakomenderował uzbrojeniowiec i zamknął wyrzutnię torpedową po tym, jak w jej wnętrzu zniknął ostatni z pierwszej trójki. – I teraz proszę o ciszę – dodał po chwili, blokując ją.

Weszło kolejnych trzech marynarzy. Sebastian wrócił do Klaudii i pociągnął ją bliżej wyrzutni. Bez żadnego skrępowania ściągnął z niej służbowy kombinezon, bo nie dałoby się na niego założyć ratowniczego. Stała, nie protestując, poddając się temu bez oporów.

Dał się słyszeć pojedynczy sygnał. Tamci w metalowym walcu byli gotowi.

– Zalewamy – szepnął marynarz, zaczynając majstrować przy zaworach.

Chciała stąd uciec i zaszyć się gdzieś w kącie. Wizja, że za chwilę znajdzie się w tej rurze, w ciemnościach, ubrana w stary kombinezon i zdana na technikę ubiegłego wieku, przerażała ją. Bała się, po raz pierwszy tak się bała. Nawet wtedy, gdy ratowała Marzenę, i gdy zginął Radek, nie odczuwała strachu tak bardzo, jak teraz. Tkwiła sparaliżowana, nie mogąc z siebie wydać żadnego dźwięku ani ruchu. Posłusznie tylko patrzyła, jak Sebastian ściąga z niej kombinezon, zostawiając ją w komplecie bielizny termoaktywnej – koszulce z długim rękawem i legginsach.

Oficer regulował ciśnienie pokrętłami. Musiał je wyrównać do takiego, jakie panowało na zewnątrz okrętu. Każde dziesięć metrów w głąb powierzchni dawało różnicę ciśnień wynoszącą jedną atmosferę. Byli prawie na siedemdziesięciu metrach. Czasami różnica 0,5 atmosfery mogła być zabójcza dla nurków.

Klaudia patrzyła na porucznika od uzbrojenia i zdała sobie sprawę, że życie tej trójki i kolejnych zależy w dużym stopniu od jego działania. Widziała, jak delikatnie kręcił zaworami, jak co chwila zerka na manometry. Facet miał nerwy ze stali.

– OK, otwieram wyrzutnię – mówił sam do siebie. – Zawołajcie Piotrka z torpedowego, pomoże mi – dodał.

Któryś z trójki, która weszła po nich, zawołał doświadczonego bosmana. Ten pojawił się po chwili.

– Pomożesz mi, proszę cię, kontroluj, co dwie pary oczu to nie jedna – zwrócił się do niego.

Czekali, czekali na te magiczne trzy uderzenia, mówiące, że tamta trójka wyszła cała i zdrowa. Czas dłużył się niesamowicie. Wydawało się, że sekundy trwają wieczność. W końcu usłyszeli trzy uderzenia o pokład okrętu.

– Jest, udało się – cieszył się jak dzieciak uzbrojeniowiec.

Pierwsza trójka rozpoczęła swoją powolną drogę do życia.

– Sebastian, ja nie dam rady – szepnęła.

Omiótł ją zimnym wzrokiem. Głęboko spojrzał jej w oczy, jakby chciał przewiercić kobietę wzrokiem.

– Musisz, musisz. Jeżeli zrezygnujesz, zostaję tu z tobą. Pomyśl o dziecku. Dasz radę, będę z tobą, zrobimy to razem – cedził przez zęby.

– Może oni teraz, a my po nich? – zaproponowała, szepcząc.

– Nie! Teraz! – wyrzucił z siebie, głosem nieznoszącym sprzeciwu.

– Boję się, zginiemy – jęczała.

Kiwnął głową przecząco. Wiedziała, że nie odpuści.

– Poruczniku, pan na spokojnie wytłumaczy jeszcze raz, co i jak, pani bosman jeszcze nigdy tego nie robiła – poprosił uzbrojeniowca.

Porucznik uśmiechnął się serdecznie. Omiótł Klaudię wzrokiem. Musiał zdawać sobie sprawę jak ta się boi.

– Ustawimy wszystko w aparacie jak należy. Przed wszystkim je sprawdzę. Porucznik, który wynurzy się z panią, i mój kolega z łączności nie pozwolą, by stała się pani krzywda. Przede wszystkim bez paniki. Oddychamy spokojnie, płytki wdech, głęboki wydech. Spokojnie, bez nerwów. Gdy zatrzymacie się na przystanek dekompresyjny, proszę oddychać spokojnie, tam postoicie cztery albo osiem minut i tak kolejno. Przystanki będą oznaczone musingami. Koledzy będą regulować czas. W ciągu minuty na przystankach proszę zrobić czternaście spokojnych wdechów i wydechów. Wiem, że pani nurkowała, to dla pani będzie proste. Jak osiągniecie głębokość 55 metrów, przejdziecie na wspomaganie tlenem, porucznik pani przełączy aparat, do tej głębokości oddychasz na trimixie. Podstawa to nie wpaść w panikę, nie oddychać szybko i łapczywie, i nie spieszymy się. Pośpiech zabija – wyjaśnił jej najlepiej, jak mógł.

Kiwnęła głową na znak, że zrozumiała, choć niewiele do niej dotarło. Starała się zapamiętać jak najwięcej, lecz muslingi i trimixy były dla niej ciemną magią. Zdała sobie sprawę, że jest zdana na Sebastiana i musi robić to, co on jej każe.

– Dasz radę, wierzę w ciebie, zrób to dla mnie, a przede wszystkim dla synka – usłyszała od Sebastiana.

– Da pani radę, musi pani, wierzę w panią – dodał porucznik z uzbrojenia.

Powoli zakładała kombinezon ratunkowy. Zdała sobie sprawę, że już nie ma odwrotu. Jeżeli chciała zobaczyć jeszcze Radeczka, musiała zdobyć się na to ryzyko.

 

 

*****

 

 

Opuszczenie okrętu podwodnego w zestawie ewakuacyjnym, poprzez wyrzutnie torpedowe lub luk ewakuacyjny, jest ostatecznością. Zawsze dąży się do tego, by ewakuacja została przeprowadzona przy pomocy dzwona ratowniczego lub specjalistycznego pojazdu. W takim przypadku nie ma problemu z przystankami dekompresyjnymi, ponieważ ciśnienie panujące w dzwonie i okręcie podwodnym jest identyczne. Takie działania ratownicze określane są jako „suche” i są najbezpieczniejsze zarówno dla załogi, jak i dla ratowników.

Jednak gdy dzwon lub pojazd ratunkowy nie mogą dobić do poszkodowanej jednostki, pozostaje tylko ta trudna, czasochłonna i obarczona dużym ryzykiem droga ucieczki.

Zbyt szybkie wynurzanie się powoduje, że azot pozostający w organizmie nie ma gdzie uciec, co prowadzi do choroby dekompresyjnej, a nawet śmierci. Nie można zapominać o narkozie azotowej – jest ona podobna do upojenia alkoholowego, a zdarzały się przypadki, gdy nurek wyciągał aparat oddechowy, widząc wyimaginowaną rybkę, i zaczynał ją gonić, myśląc, że ta się utopi. Kobiety na dnie dostrzegają piękne kwiaty i pragną je zerwać.

Sprzęt ratowniczy na okrętach klasy KILO wcale nie jest tak zły, jakby się wydawało. Co prawda Rosjanie wprowadzili nowsze kombinezony i aparaty ratunkowe, lecz te starsze modele wciąż się sprawdzają. Ich zaletą jest to, że nie potrzebują żadnej elektroniki do sterowania. Sam kombinezon jest delikatny (3 mm lateks) i łatwo go uszkodzić, poruszając się po ziemi, jednak nie jest stworzony do użytkowania na powierzchni. Proste rozwiązania techniczne są jego atutem. Jest toporny (rękawice są trzypalczaste), ale można go w prosty i szybki sposób założyć (tu kłania się kwestia doświadczenia i ćwiczeń).

Aparat ucieczkowy IDA-59M to typowy „rebreather mieszany”. Wyposażony jest w trzy butle. Pierwsza zawiera trimix, czyli mieszaninę oddechową, dzięki której można bezpiecznie oddychać na dużych głębokościach. W drugiej znajduje się tlen, który wzbogaca mieszaninę poprzez stałe dozowanie od głębokości 55 metrów do powierzchni. Do tego dochodzi pojemnik wypełniony tzw. masą 03, oczyszczającą mieszaninę z wydychanego dwutlenku węgla. Aparat ten działa bowiem w obiegu zamkniętym. Posiada cztery zakresy głębokości dla różnych szybkości przepływu ciągłego (0-20 metrów; 20-37 metrów; 37-55 metrów; >60 metrów – brak przepływu ciągłego) i zapewnia 2,5 godziny ciągłej pracy, przy założeniu, że głębokość nie przekracza 90 metrów. Mankamentem jest waga – 15 kilogramów. Dobrze wyszkolony nurek poradzi sobie z nim bez najmniejszych problemów. Najgorszym jest przeczołganie się z tym aparatem umieszczonym na piersi przez wąską rurę wyrzutni torpedowej.

Pozostawała jeszcze kwestia ewakuacji ostatniego marynarza, który obsługiwał maszynerię wyrzutni torpedowych. Chcąc się ewakuować, był zmuszony zalać cały przedział torpedowy, narażając się na ogromne ryzyko (nagła zmiana ciśnienia, niekontrolowana przez pokrętła) i dopiero wtedy mógł opuścić okręt. Innego wyjścia nie było.

 

 

*****

 

 

– Powodzenia, widzimy się na górze, nie bój się, dasz radę – usłyszała przerażona Klaudia od porucznika, czując, jak klepnął ją w ramię.

Wstyd jej było, lecz ze strachu zsikała się. Pierwszy do wyrzutni załadował się Sebastian, potem ona, a na końcu łącznościowiec. Długa na dziewięć metrów tuba wyrzutni torpedowej ją przerażała. Oświetlony przedział torpedowy był dla niej oazą spokoju. Teraz zagłębiała się w rurze coraz dalej. Z trudem, obciążona ciężkim aparatem ucieczkowym, pokonywała kolejne centymetry. Czuła zimno. Starała się oddychać spokojnie, lecz nie bardzo jej to wychodziło. Na twarzy miała specyficzną maskę, a dwa okulary nie dawały takiego widoku, jak pełna maska do nurkowania, do jakiej była przyzwyczajona. W prawej dłoni trzymała jakieś żelastwo, które dostała od oficera. Przed sobą widziała tylko nogi Sebastiana obleczone kombinezonem.

Strach wzmógł się w momencie, gdy nie dostrzegła w tubie żadnego światła. Zdała sobie sprawę, że wyrzutnia torpedowa została zamknięta. Marynarz z tyłu uderzył raz w rurę wyrzutni.

„Boże, nie, uderzę dwa razy, nie chcę” – przeszło jej przez myśl.

Nie zdobyła się na to. Zbyt pragnęła zobaczyć syna. Woda powoli wlewała się do wyrzutni. Była cholernie zimna. Nie widziała jej, ale czuła, jak wypełnia wnętrze walca. Pamiętała, jak wcześniej wtuliła się w Sebastiana i, patrząc mu prosto w oczy, zapytała:

– Uratujesz mnie, prawda?

Jego wyraz twarzy i wzrok nie mogły kłamać. Objął ją dłońmi i mocniej przycisnął do siebie. Czule pocałował we włosy.

– Tak, przysięgam.

Woda zalała całą wyrzutnię. Czuła, jak po chwili rośnie ciśnienie we wnętrzu rury. Gdyby mogła, zatkałaby sobie uszy. Nurkowała przecież, była ratowniczką, ale na osiem, góra dziesięć metrów, i to dawno, dawno temu.

 

Zwykłemu człowiekowi trudno sobie wyobrazić, jak to jest czołgać się w sprzęcie do nurkowania przez zalaną wyrzutnię torpedową o długości dziewięciu metrów i średnicy 53,3 cm. W całkowitych ciemnościach. Jak ciężko jest pokonać każdy centymetr, ba, milimetr, gdy ma się wrażenie, że nigdy nie opuścisz tego cylindra. W pewnym momencie ma się wrażenie, że już nigdy nie wyjdziesz z tej cholernej rury i zostaniesz tu na zawsze. Strach krępuje ruchy, siły opadają, lecz najważniejsza jest wola walki. Nie można pozwolić, by panika zawładnęła umysłem i odebrała wolę walki. Walczysz i pokonujesz kolejne centymetry, walczysz, bo walka jest w twoim DNA. Walczysz, bo masz dla kogo żyć.

 

„Ten ostatni to będzie miał…” – tu Klaudii zabrakło wyrazu.

Poczuła, że dotarła do końca wyrzutni i zaczęła lecieć głową w dół. Mocne dłonie Sebastiana pochwyciły ją i skierowały ku górze. Dopiął kobietę chwilowo karabińczykiem do siebie, czekając na tego trzeciego.

Dojrzała światło latarki. Ta była przyczepiona do liny bojrepu. „Olo” był profesjonalistą. Zostawił im taki znak. Małą rzecz, a jakże potrzebną. Dopóki nie siądą baterie, ten snop światła będzie jak latarnia morska dla zagubionych żeglarzy.

Było ciemno, cholernie ciemno. Gdyby nie światło z latarki, zgubiłaby się i nie wiedziała, co robić. Sebastian puknął ją w głowę. Byli we troje poza wyrzutnią. Przepiął Klaudię do tego marynarza, wskazał mu, gdzie ma się udać. Sam dopłynął do kadłuba okrętu.

„Boże on o wszystkim pamięta” – przeszło jej przez myśl, gdy dojrzała jak uderza o pokład swoim kluczem.

Ten klucz, który miała, wypuściła z dłoni opatulonej rękawicą, gdy wysunęła się z wyrzutni. Zaklęła wtedy w duchu na swoją gapowatość.

Razem z łącznościowcem płynęła w kierunku liny bojrepa. Podpięli się do niej. Po chwili dotarł Sebastian. Przypiął ją do siebie.

Uderzył Klaudię delikatnie dłonią w okular. Najwyraźniej dawał jej znak, by patrzyła na niego. Podniósł kciuk z trzypalczastych rękawic, pytając najwyraźniej, czy wszystko w porządku. Podniosła swój kciuk. Nie mógł tego dostrzec, lecz uśmiechnęła się. Cała trójka ruszyła ku górze.

Wysforowała się naprzód. Sebastian mocno ściągnął ją, pociągając za linę. Pragnęła jak najszybciej znaleźć się na powierzchni. Opanowała się.

„Spokojnie, Klaudia, spokojnie, masz dla kogo żyć”.

Płynęli ku powierzchni, jakby za wolno. Denerwowała się. Brała mocne hausty powietrza z aparatu. Próbowała uspokoić oddech, ale nie mogła. Coś, co było silniejsze niż ona, mówiło jej, by wynurzać się szybciej. Co chwilę czuła, jak Sebastian ściąga ją w dół, zdawała sobie sprawę, że wyprzedza ich dwójkę. W końcu pociągnął tak mocno, że znalazła się tuż przy nim. Uderzył dłonią w jej głowę. Chwycił za ramiona i ściągnął w dół. Najwyraźniej dawał Klaudii do zrozumienia, że robi coś źle.

„Uspokój się, debilko”

Wszechobecna ciemność ją przerażała. Pragnęła jak najszybciej dostać się na powierzchnię, by dojrzeć gwiazdy i księżyc. Tam była panią sytuacji. Ich powolne tempo ją irytowało.

Dotarli do pierwszego przystanku dekompresyjnego. Sebastian pomajstrował przy jej przełączniku zakresu głębokości. Dostała wsparcie tlenowe. Musieli być już na głębokości poniżej 55 metrów.

„Boże, tak długo i tylko dziesięć metrów” – pomyślała załamana.

Tkwili tu całe wieki. Ten postój wydawał jej się zbyteczny. Całkowicie zapomniała o tym, by spokojnie oddychać w tempie czternastu wdechów i wydechów na minutę. Jej mózg zajęło co innego. Coś, co mogło ją zabić.

Ruszyli dalej, ku powierzchni. Specjals cały czas musiał ją ściągać w dół. Niczym boja wypuszczona z okrętu, usiłowała jak najszybciej wydostać się na powierzchnię. Czuła jak Sebastian co chwila uderza ją w głowę i ściąga ku dołowi.

„Jezu, niech wreszcie się to skończy, mam już dość”.

Po drugim przystanku zaczęła mieć zwidy. Najpierw dostrzegła rybki, które podpłynęły do niej i uśmiechały się. Z początku odrzucała ten widok, zdając sobie sprawę, że jest nierealny, ale po kilku minutach wydał jej się prawdziwym. Wyciągnęła dłoń, chcąc je pochwycić. Uciekły. Były na tyle mądre, że co chwila podpływały do niej, były coraz bliżej, a ona, głupia, nie potrafiła ich złapać.

„I znów postój”.

 

 

*****

 

 

Na wpół przytomna, po kolejnym postoju, ruszyła w dalszą drogę. Była to tak wolna podróż, jakiej nigdy wcześniej nie odbyła. Po kilku minutach w ciemności głębi dojrzałą ludzką postać. Czy aby na pewno ludzką? Obiekt poruszał się tak szybko, że wydawało się, iż to pomieszanie ryby z człowiekiem. Przyglądała się temu zjawisku z ciekawością. Kto to jest? Cóż to za istota? Po raz kolejny to coś przemknęło obok, prawie na wyciągnięcie ręki.

Wyciągnęła dłoń, pragnąc dotknąć tego czegoś, pochwycić. Ukazał się ponownie.

To był Radek. Starszy o kilka lat, ale wciąż Radek. Nurkował bez maski, bez butli, swobodnie. Miał brodę, co ją zdziwiło, i wydawał się jakiś inny, zimny. Jego spojrzenie nie należało do człowieka, jakiego znała.

„Radek, ty żyjesz” – chciała mu powiedzieć.

Pragnęła wyrwać się z tej uwięzi, popłynąć za nim.

Wyciągnął dłoń przed siebie, jakby jej zabraniając. Palcem wskazał górę, patrząc na nią poważnym wzrokiem, jakby nie chciał, by się do niego zbliżyła.

Coś jej nie pasowało. Nie miał na sobie tego kombinezonu, w którym zginął. Był ubrany w czarny skafander.

„Uratuj mnie, chodź ze mną, mamy syna, Radeczka, on czeka na ciebie” – starała się mu przekazać, ale nie była w stanie tego zrobić.

Przyłożył sobie palec do ust. Jeszcze raz wskazał jej palcem górę i pogroził nim. Obrócił się bokiem.

Dostrzegła na prawym ramieniu skafandra rosyjską flagę, napis „Russian Federation” i emblemat, którego nie znała.

Zniknął tak szybko, jak się pojawił.

Poczuła, jak Sebastian ponownie majstruje przy przełączniku. Ocknęła się. Zwidy minęły.

„Co się ze mną dzieje?”

 

 

*****

 

 

Pokonali już ponad dwie trzecie głębokości. Cały czas jednak należało pamiętać o tych cholernych przystankach. Przedostatni na ośmiu metrach przed wynurzeniem, cholerne osiem minut i ten końcowy, na trzy metry przed powierzchnią Bałtyku. Również trwający osiem minut.

Nie wiedział, co się działo z Klaudią – czy to choroba dekompresyjna, czy czort wie co. Wiedział jedno –że zrobi wszystko, by ją uratować, z poświęceniem swojego życia włącznie.

Dobrze już wiedział, że ją kocha ponad życie. Była tą jedną jedyną.

Nagle stała się nieprzewidywalna. Zaczęła wyciągać dłonie, by coś pochwycić, potem chciała się odpiąć od bojrepa.

„Nie, kurwa, nie. Nie stracę jej” – przyrzekł sobie.

Walczył o nią jak nigdy. Miał w dupie tego łącznościowca. Był marynarzem, musiał sobie dać radę sam. Najważniejsza dla niego była ona.

„Czy ja się jeszcze do tego nadaję? Czy nadal jestem tym polskim Navy Seals?” – przeszło mu przez myśl.

Czuł, że opanował sytuację. Tak mu się wydawało. Stanęli na kolejny przystanek.

 

 

Rejon wynurzenia pierwszej grupy. Dwie mile morskie od rejonu operowania zespołu ratowniczego PMW. Morze Bałtyckie. Późne godziny nocne.

 

 

„Olo” wraz z dwoma pozostałymi marynarzami szczęśliwie osiągnęli poziom morza. Obok ich miejsca wypłynięcia tkwił bojrep. Momentalnie przełączyli się w aparatach na oddychanie atmosferyczne i wykrzyczeli głośno kilka niecenzuralnych wyrazów.

To pomogło. Po pierwsze, dało upust emocjom, a po drugie, taka była procedura po wynurzeniu się.

– I co teraz, starszy bosmanie? – zapytał marynarz, z którym „Olo” wypłynął.

Wokół nie było widać żywego ducha, a skafandry nie zapewniały pełnej ochrony termicznej w listopadowych temperaturach.

– Podtrzymajcie mnie, damy radę – zapewnił ich podoficer wojsk specjalnych.

Gdy to zrobili, rozpiął pomarańczowy skafander i z kieszeni umundurowania wyciągnął radio Klaudii oraz jej lampę stroboskopową. „Góral” zabronił zabierania na powierzchnię środków pirotechnicznych i broni. Ciśnienie i delikatny kombinezon w normalny sposób to wykluczały. Dał mu jednak radio i lampę stroboskopową, mając nadzieję, że to wystarczy.

– Tu załoga okrętu 828, czy ktoś mnie słyszy? – nadał na częstotliwościach SAR. – Trzymaj lampę i ją włącz – dodał po chwili, wręczając jednemu z marynarzy stroboskop.

Oczekiwanie na odbiór było najgorsze. Nikt nie wiedział, czy ktoś usłyszał to swoiste „MAYDAY”.

– Gdzie jesteś „828”? Włącz radio na poszukiwanie, odbiór.

Specjals wcisnął w radiotelefonie ten magiczny przycisk. Jak dobrze, że ono się nie rozładowało. Marynarz odpalił lampę.

„Olo” odetchnął spokojnie – wykonał swoje zadanie. Teraz czekali na ratunek.

 

 

Centrum Operacji Morskich (COM) w tym samym czasie.

 

 

Brzeziński szalał z radości. W przypływie emocji całował swoich podwładnych w czoła i policzki. Natychmiast kazał podnieść w powietrze wszystkie dostępne śmigłowce ratownicze. Czekał tylko na podanie dokładnego „gridu” i liczby rozbitków, którzy są już na powierzchni. Skoro jednak ze wstępnych ustaleń była mowa o trzech marynarzach, to w kolejnych minutach lub godzinach należało się spodziewać kolejnych.

Podniesiono alarm bojowy na okrętach ratowniczych znajdujących się w tym rejonie. Po chwili jeden z obserwatorów wzrokowych zameldował, że widzi błyski lampy stroboskopowej. Wszystkie jednostki nawodne ruszyły w tym kierunku.

To był cud. Sami zdołali się wydostać z uwięzionej na dnie łajby. Podziwiał odwagę tych ludzi. Klapnął w końcu na fotel. Czuł, jak schodzi z niego stres.

– Słuchaj, podnosimy wszystkie brzegowe stacje SAR-u, które mają na samochodach komory dekompresyjne, niech kierują się na najbliższe lądowiska. Nie wiadomo, w jakim stanie oni są. Na miejscu mamy je na „Piaście” i „Zbyszko”, ale tam upchniemy sześć, może siedem osób – podpowiadał mu łysawy specjalista ratownictwa morskiego.

– A „Belos”? – zadał mu pytanie dotyczące szwedzkiej jednostki.

– Słusznie, tam mają cztery komory, przyjmą trochę ludzi. Porozumiem się z nimi, przekażę koordynaty, a ty odpocznij chwilę, bo zbladłeś.

Uśmiechnął się do „łysego”. Bez niego byłoby mu trudno. Odciążał go, jak tylko mógł. Był pełen podziwu dla tego faceta.

– Stasiu – rzucił.

Mężczyzna obrócił się.

– No.

– Po tym wszystkim, jak to się skończy, zapraszam cię na wódkę. Zaraz po tym, jak zdamy służbę.

– Z całą przyjemnością, przyjmuję zaproszenie.

Koordynator lotniczy meldował, że dwa Mi-14PS i Anakonda są gotowe do startu, kolejna Anakonda miała być gotowa za kwadrans.

Podziwiał te załogi. Były w „dwójce”, nigdy nie trzymano w „jedynce” zbyt długo – marnotrawstwo paliwa i umęczenie ludzi. Mieli w drugim stanie gotowości dwadzieścia minut do startu od otrzymania rozkazu. Teraz gotowi byli w siedem, gdy w „jedynce” czas wynosił dziesięć minut.

– Plany lotu zatwierdzone z FIR Kaliningrad, mogą startować – usłyszał po minucie.

– Podnosimy ich – rozkazał.

Z pokładu ORP „Wodnik” dostał informację, że stacjonujący tam SH-2G grzeje silniki. Rozpędzona przez niego maszyna działała bez zastrzeżeń.

Wyszedł na papierosa. Stał w oknie, patrząc na stojące przed budynkiem wozy transmisyjne. Zaciągał się mocno.

„Oby wszyscy przeżyli” – modlił się w duchu.

Dostrzegł biegnącego do niego bosmanmata.

– Co? – zadał krótkie pytanie.

– Warszawa na linii, chcą rozmawiać z panem.

Uśmiechnął się szelmowsko. Teraz się obudzili i chcą rozmawiać, i mieć wszystkie dane? Spojrzał na wystraszonego podoficera, ten czekał na odpowiedź.

– Powiedz im, że oddzwonię za chwilę, wysrać się poszedłem, normalna ludzka rzecz.

Mina bosmanmata była bezcenna. Stał z rozdziawioną gębą, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Ale panie komandorze – wydukał z siebie po chwili.

– Powtórz im to dokładnie, słowo w słowo, i niczego się nie bój – przerwał mu, mówiąc te słowa na luzie.

Marynarz odwrócił się na pięcie i wrócił do dyżurki. Brzeziński sztachnął się mocno i po chwili wypuścił nosem dym.

„A co? Zwolnią mnie?”

 

 

Rejon wynurzenia pierwszej grupy rozbitków. Kwadrans później.

 

 

„Andkor” i „Jaśko” byli opuszczani wyciągarką w miejscu, gdzie znajdowało się trzech rozbitków. Ubrani w specjalistyczne kombinezony i butle z powietrzem, byli gotowi nieść pomoc zarówno tym, jak i kolejnym poszkodowanym. Sprawnie i szybko dotarli do ocalałych.

– „Olo”, miło cię widzieć. Co z resztą? – rzucił na powitanie „Andkor”.

– Pełzają do góry, kapitanie. Zabierajcie ich – odparł „Olo”, szczękając zębami.

Muskani reflektorem z Kamana, rozglądali się w nadziei dostrzeżenia kolejnych rozbitków.

– „Jaśko” do roboty, zabieraj pierwszego – rozkazał mu przełożony.

Podmuch wody morskiej, unoszonej przez łopaty śmigłowca, uderzał „Ola” po twarzy.

– Rescuer 08, tu Foka 04, prawo dziesięć. Trzech rozbitków, opuść linę – kierował śmigłowiec „Jaśko”, uchwyciwszy pierwszego z poszkodowanych.

Wiertalot przesunął się o wskazaną odległość. Po chwili podnosił z powierzchni Bałtyku dwie osoby.

– Gdzie „Góral” i „Pikor”? – wrzeszczał „Andkor” do swojego podwładnego.

„Olo” ledwo słyszał pytanie.

– „Góral” płynie w drugiej grupie, „Pikor” ma być w ostatniej, po nim tylko ten, co nas wypuszczał.

Kapitan dostrzegł bojrepa. Wiedział, że po linie może dotrzeć do okrętu. Analizował podjętą decyzję, ale musiał poczekać.

– Rescuer 08, tu Foka 01. Zabierz w drodze powrotnej z pokładu „Zbyszko” dwóch nurków od nas. Potrzebuję ich pomocy – krzyknął do radia.

– Przyjąłem, Foka 01, zabrać twoje dwie foki.

Ktoś jarzący COM-ie wysłał im jednego z dwóch SH-2G z wyciągarką. To musiał być bystry gość.

– Bierz drugiego marynarza. „Jaśko” zostaje ze mną – wydał rozkaz dla przemarzniętego specjalsa.

– Kapitanie – usłyszał jego głos z nutą delikatnego sprzeciwu.

– Zrobiłeś swoje, w tym kombinezonie zamarzniesz – zgasił go.

Podpłynął do nich „Jaśko”. Przekazał mu, co zadecydował. Odprowadzali wzrokiem odlatujący śmigłowiec z trójką rozbitków.

– Schodzę pod wodę. Zostajesz. Chuj wie, co tam się na dole dzieje – poinformował podwładnego kapitan.

– Andrzej, kurwa, to niezgodne z procedurą, mamy schodzić w parach – zaprotestował „Jaśko”.

– Zostań, dołączysz, jak desantuje się tutaj „Hart” i „Pumciak” – uciął krótko dyskusję.

Nie czekając na odpowiedź, zanurkował w toń Bałtyku. Chwycił linę bojrepa i zanurzał się coraz głębiej. Czuł wewnętrzną potrzebę. Nie mógł tkwić jak kołek w płocie, gdy tam, w czeluściach Bałtyku, ktoś mógł potrzebować pomocy.

 

 

*****

 

 

Kręcił przy jej aparacie ucieczkowym. Kobieta znów zachowywała się nieracjonalnie. Gdyby miała standardową końcówkę aparatu, już dawno by się jej pozbyła. Za wszelką cenę chciała iść do góry. Powstrzymywał ją z całych sił. Dał znak marynarzowi z łączności, by ich wyprzedził.

„Nie rób mi tego, Klaudia, błagam”.

Wyciągała dłonie przed siebie, jakby kogoś widziała. Słyszał o takim zachowaniu; najwyraźniej miała narkozę azotową. Dziwiło go, tylko że tutaj, na tak małej głębokości. Ta z założenia występowała na większej.

„Przecież to się, cholera zaczęło wcześniej” – uzmysłowił sobie.

Szarpała się. Szczęśliwie nie była w stanie ściągnąć z siebie części twarzowej kombinezonu. Nie majstrowała przy zaworach. Ileż ona miała siły! Jak mocno wyrywała mu się z objęć. Jakby tam, gdzieś w oddali, widziała coś, co ją bardzo przyciągało.

Sam tracił siły, mocując się z nią. Nie zdawał sobie sprawy, że kobieta może być tak mocna. To było jak walka z topielcem, Zdawał sobie sprawę, że w tej kwestii jest na przegranej pozycji. To ona była ratowniczką, a po jej wypracowanym ruchu z ratującego mógł stać się ofiarą.

Kogoś innego uderzyłby w czuły punkt, jej nie mógł. Coś go blokowało. Jakże to tak dać w mordę lub w kroczę albo w splot słoneczny kochanej osobie? Ich przepychanki trwały już za długo. Gdy ręką zasłoniła jego maskę, wreszcie zdobył się na ten ruch. Walnął ją w twarz, tak że oddaliła się na półtora metra – tyle wynosiła długość linki, na której była przypięta do niego. Zauważył, że to zadziałało. Przeraził się jednak, że mocnym ciosem pozbawił ukochaną świadomości.

„Boże! Nie! Co ja zrobiłem!”.

Momentalnie przysunął się do niej. Patrzył przez okulary maski na jej oczy. Przeklinał sam siebie w myślach.

 

 

*****

 

 

Znów naszły ją zwidy. Powrócił Radek. Krążył wokół nich, a ona chciała go pochwycić.

„Nie uciekaj, kochany, chodź do mnie”.

Sylwetka nurka w czarnym kombinezonie raz zbliżała się, to znów odpływała na bezpieczną odległość. Pragnęła, by wziął ją w ramiona i wyciągnął na powierzchnię. Skoro żył i był tutaj, to zjawił się, by ratować jej życie – on, Rybak Dusz, ostatnia nadzieja konających w wodzie. Miała mu tyle do przekazania. Jej prośby, tam wtedy na okręcie podwodnym, zostały wysłuchane. Pojawił się. Był. To nie legenda; ten starzec, tam wtedy, gdy go podejmowała i rozmawiała z nim w Anakondzie, nie kłamał. Ktoś taki istniał i ona widziała go teraz.

Znów odpłynął, gdy ona chciała się do niego zbliżyć. Ta cholerna linka jej przeszkadzała.

„Muszę się uwolnić, muszę płynąć do Radka”.

Mocne szarpnięcie przybliżyło ją do Sebastiana. Musiała z nim walczyć; nauczona twardej walki w toni Bałtyku, musiała wrócić do Radka.

Spojrzała na ubranego w czarny kombinezon nurka. Nie był zadowolony z działań, które obserwował. Kiwał głową przecząco, w końcu skierował w jej stronę broń. Tak, był uzbrojony. Ruszył na nią. Stanął w odległości kilkunastu centymetrów. Dojrzała jego oczy – zimne, beznamiętne i złe.

Wyciągnęła dłoń.

„Mam cię” – pomyślała.

Ręka uderzyła w próżnię. Nie chwyciła nikogo. Zniknął, podobnie jak wcześniej.

 

Poczuła, jak silna dłoń ujmuje jej prawą rękę. To był nurek, realny nurek z butlą tlenową na plecach. Mogła go dotknąć. Poddała się działaniom ratownika. Powoli zbliżali się razem do tafli Bałtyku.

Olali przystanek bezpieczeństwa. To była drobnica. Ważniejsze było jej życie.

Wynurzyli się. Ona, „Andkor” i Sebastian, oraz ten marynarz z łączności.

– Klaudiaaaa!!! – wrzasnął podporucznik na całe gardło po ściągnięciu części twarzowej stroju ewakuacyjnego.

Kapitan specjalsów ściągnął jej maskę. Podniósł też swoją.

– Krzycz!!! – wrzasnął na Klaudię.

– Radeeeeek!!!!!! – wydarła się.

– Azotoza, dawaj ją pierwszą! – krzyknął do kapitana Sebastian.

– Wypierdalacie oboje! – usłyszał w odpowiedzi.

Nadlatywał Mi-14PS z Darłowa i pokładowy Kaman. Zaczynało być tutaj gęsto.

– Tu Foka 01, dawajcie priorytet dla Mi-14, status EMERGENCY, azot – krzyknął w radio „Andkor”.

– Przyjąłem, odchodzę, spuszczam desant, lewo trzydzieści. Potwierdź. – Kaman dał priorytet Mi-14

– Rescuer 012, podchodzę, zrzucam ratowników.

– NEGATIVE, dawaj kosz, mam ratownika. Podejmijcie ich!!! – wrzasnął w radio najstarszy stopniem nurek.

– ORP „Zbyszko” gotowy do przyjęcia dwóch rozbitków w statusie EMERGENCY, mamy komorę.

– Przyjąłem, bądź w gotowości. – pokwitowano.

Darłowska ratownicza „czternastka” stała w zawisie. Opuszczali kosz. Majdał się na prawo i lewo, w końcu opadł na powierzchnię morza.

– Dawaj, swoje zrobiłeś – rzucił „Andkor” do Sebastiana.

– Dzięki, dowódco – odparł Sebastian, umieszczając Klaudię w koszu. Mocno pociągnął linę dwa razy. Wyciągarka ruszyła. Poszkodowana podniosła się, jakby nie wierząc w to, co się dzieje. Podpięty obok tkwił przy niej. Głaskał ją po twarzy. Dojrzał twarz ratowniczki w śmigłowcu.

– Klaudia, kochana – rzuciła kobieta, wciągając kosz na pokład.

Gdy tylko poczuł się bezpiecznie, zbliżył się do najdroższej mu kobiety.

– Odejdź – usłyszał krótkie ostrzeżenie od tej drugiej ratowniczki.

– Jesteśmy nad Zbyszkiem, Marzena, ewakuujesz? – zapytał pierwszy pilot.

– Pytanie. Biorę specjalsa i desant. Jak mi go ruszysz na pół metra, to zabiję. Widzę bolków na dole – odparła slangiem.

Pocałował Klaudię w policzek.

– Zjeżdżamy, poruczniku, opiekuj się nią albo… – to zabrzmiało jak groźba.

Sprawnie i bez problemów desantowali się na pokład okrętu. Klaudię przejęli marynarze, on musiał złożyć przełożonym stosowny meldunek, a tu nadarzała się okazja, by to zrobić. Pognał do kabiny radiooperatora.

 

 

*****

 

 

– Nie, nie, nie pójdę tam!!! – wrzeszczała Klaudia.

Trójka szwejów z zasadniczej służby wojskowej miała radochę. Oto przed sobą mieli chwilowo otumanioną kobietę, z której mogli sobie żartować.

Na siłę zdejmowali z niej kombinezon ratunkowy; gdyby robili to delikatnie, nie oponowałaby. Te „gówniarczyki” pozwalali sobie jednak na zbyt wiele.

– Do komory wchodzi się nago, dzidzia – rzucił pierwszy z rezerwistów.

Zdawali sobie sprawę, że Klaudia jest jakby pijana. Wizja zobaczenia pani bosman nago była dla tych „szczyli” podniecająca.

– Ty, ona najebana w trzy dupy, może ją wyruchamy, niezła cizia?

– Dawajcie, chłopaki, dupa pijana, cipa sprzedana – dodał inny, rzucając typowy żołnierski slogan.

Udało im się zerwać z Klaudii tylko górę kompletu odzieży termoaktywnej. Ich oczom ukazały się krągłe piersi, ukryte pod sportowym biustonoszem. Kobieta nie miała siły się bronić, gdy trzech marynarzy natarło na nią.

– Kurwa, co jest! – usłyszeli z głębi pomieszczenia.

– Spierdalaj, chuju! – rzucili w stronę intruza.

Prosty kop w klatkę piersiową powalił pierwszego. Cios dłonią w okolice szyi wyeliminował drugiego. Trzeci cofnął się pod ścianę, podnosząc obie ręce do góry.

Sebastian zatrzymał swoją pięść kilka centymetrów przed twarzą tego ostatniego.

– Jeden ruch, jedno słowo i zajebię was wszystkich! – ostrzegł.

– Ja nic… – zaczął bąkać młodzieniec.

– Pomóż jej się ubrać. JUŻ!!! – wrzasnął na gówniarza.

Zlustrował teren. Nie dostrzegł lekarza. Na szczęście zdołał dotrzeć o czasie.

– Kurwa, ty chuju!! – usłyszał od tego, którego powalił wcześniej nogą.

Potężny kop w okolice twarzy zamknął tamtemu usta. Szwej zalał się krwią.

– Ja tam nie wejdę.

– Chodź, wejdziesz ze mną – rzucił Sebastian, biorąc ją za rękę.

Ujął ukochaną i oboje znaleźli się we wnętrzu komory dekompresyjnej. Pojawił się lekarz i chorąży z obsługi sprzętu. Szweje zniknęły, zanim tamci zdążyli przyjść.

– Zamykamy i ustawiamy. Wszystko będzie dobrze – usłyszeli od lekarza.

Pomógł założyć jej maskę na twarz. Siedzieli na ławce w środku tego żelastwa. Objął ją dłonią i przytulił do siebie. Oparła twarz o jego ramię, a on głaskał jej rękę. Uspokoiła się.

ORP „Zbyszko” odchodził z miejsca wypadku, płynąc w kierunku Gdyni. Czekało ich kilka godzin rejsu.

Żyli, i to było najważniejsze, ba dla Sebastiana najważniejsze było to, że żyła ona.

 

 

Pięć dni później. Darłowo.

 

 

– I ty mi chcesz powiedzieć, że tak wystrojona jedziesz na przesłuchanie do Gdyni? – zapytała ją matka, widząc, jak odstrzelona wyszła z pokoju.

– Tak – zbyła ją krótko Klaudia.

Mina rodzicielki mówiła sama za siebie. Nie wierzyła jej.

– Jedziesz do niego, do tego młokosa – stwierdziła szeptem, tak aby wnuk nie usłyszał.

Klaudia omiotła matkę wzrokiem. Nie umiała kłamać. Kiwnęła głową znacząco.

– Oj, Klaudia, Klaudia, po co ci to, to młody chłopak, poużywa sobie i cię odstawi jak znajdzie sobie młodszą – biadoliła dalej matula.

– Mamo, gdyby nie on, to byś mi dzisiaj kwiaty na grób przynosiła – odcięła się.

Denerwowały Klaudię te matki uwagi. Nie przypadł jej Sebastian do gustu. Nic złego od niego nie doświadczyła, a czuła do sympatii córki jakiś dystans.

Spojrzała w lustro. Nie poznawała siebie. Elegancka czarna ołówkowa spódnica do kolan, grubsze czarne rajstopy, czarne szpilki i biała gustowna bluzka. Może nie najnowszy szyk mody, ale czuła się w tym dobrze i elegancko. Gdyby matka wiedziała, ile wydała na komplet bielizny z „Triumfa” i czarne cienkie samonośne pończochy, to by padła na zawał. Do tego dobrze dobrany żakiet, płaszcz i niewielka torebka. Wbiegł Radeczek.

– Mamo, jak ty ślicznie wyglądasz. Gdzie jedziesz? – zapytał, wtulając się w Klaudię.

– Do tego szpitala, gdzie byłam, pamiętasz, gdzie mnie odwiedziłeś – skłamała synowi.

– Ta, do szpitala – pod nosem szepnęła jej matka.

– Mamo!

– No dobrze, już dobrze, tylko żebyś potem nie żałowała.

Pożegnała się z rodzicielką i synem. Czekała ją długa droga autobusem do Gdyni. Leciwy polonez odmówił posłuszeństwa, więc wstawiła go do mechanika. Omiótł ją chłód, gdy wyszła na dwór. Podniosła kołnierz płaszcza.

Szczęśliwie do przystanku nie było daleko. Nie czekała długo, autobus przyjechał na czas. Na szczęście był nagrzany. Zajęła miejsce z tyłu pojazdu. Pasażerów było tyle, co kot napłakał –sześć, może siedem osób oprócz niej. Wyjęła telefon komórkowy z kieszeni i wysłała Sebastianowi SMS-a. Autosan ruszył, a ona oparła głowę o szybę.

Cofała się myślami do poprzednich dni. Nie za dużo pamiętała z wynurzania. Przerażały ją te zjawy, jakie ją dopadały tam wtedy w wodzie. Nurek z twarzą Radka, jego gesty i ten kombinezon z naszywką oraz flagą Federacji Rosyjskiej. Uwierzyła, prawie że jest on jakimś mistycznym ratownikiem, pozostawionym w Bałtyku, by ratować ludzi w takich sytuacjach, w jakich znalazła się ona.

Zwierzyła się z tego Sebastianowi i psycholożce w szpitalu. Wytłumaczyli jej, że to silny stres i fakt, że nad nimi byli Rosjanie, wytworzyło w jej umyśle taki obraz. Nie do końca w to wierzyła. To musiało coś znaczyć, sama jednak nie wiedziała co. I ten gest Radka, by nie płynęła do niego, lecz kierowała się ku górze.

Patrzyła przez szybę autobusu na umykające krajobrazy – szare, brudne i smutne. Uśmiechnęła się, przypominając sobie, że uratowano wszystkich. Akcja ratownicza trwała do rana. Kto tylko wynurzył się na powierzchnię, był natychmiast zabierany przez śmigłowce, które krążyły nad rejonem wypadku. Dwie „czternastki”, dwie Anakondy i dwa Kamany. Nurkowie z „Piasta” i koledzy Sebastiana pomagali, jak mogli, tkwiąc na różnych głębokościach przy linie bojrepa. Szybko transportowano ocalałych na pokład szwedzkiego „Belosa” i naszego ORP „Piast”. Po paru godzinach dotarł tam też drugi z polskich ratowniczych okrętów – ORP „Lech”.

Szczęśliwie odizolowano ich od pismaków i różnego rodzaju pseudodziennikarzy ze szmatławców. Chłopaki ze specjalnego Oddziału Żandarmerii Wojskowej chronili wejścia do szpitala wojskowego. Pedantycznie sprawdzali każdego wchodzącego. Nie było mowy, żeby ktoś z tych medialnych łowców sensacji dostał się do nich.

Miała uraz psychiczny, dobrze o tym wiedziała. Każdorazowe wejście do komory powodowało u niej napad strachu. On był wtedy zawsze przy niej – Sebastian. Brał ją za rękę, tulił do siebie i razem wchodzili do tej skorupy. Ta przypominała jej pokład okrętu podwodnego. Panicznie się bała.

Doszła do siebie już drugiego dnia. Wcześniej czuła się, jakby była kompletnie pijana. Taki stan upojenia, ale bez kaca. Wtedy zadzwoniła do matki, która już wcześniej została poinformowana przez dowództwo MW, że Klaudia żyje.

– Przyjedź, mamo, z Radkiem, błagam – rzuciła w słuchawkę telefoniczną płaczliwym głosem.

Płakała ze szczęścia, gdy po kolejnej sesji w komorze na korytarzu zobaczyła synka i matkę. Maluch biegł do niej z całych sił. Objęła go, wzięła na ręce i nie chciała wypuścić. Bez opamiętania całowała go. Łzy płynęły jej po policzkach.

– Mamusiu, tak się bałem – wyszeptał wtedy maluch.

Tuliła go tak mocno, że w końcu dziecko samo poprosiło, by go wypuściła. Podeszła do niej rodzicielka. Wpadły sobie w ramiona. Obie płakały, całując się wzajemnie.

– Tak się bałam Klaudia.

– Ja też mamo, ale już wszystko dobrze.

Gdy skończyły, w rogu korytarza dostrzegła Sebastiana. Był cichym świadkiem ich czułości. Stał z boku.

– Mamo, to on mnie uratował. Jemu zawdzięczam życie – stwierdziła.

Zniknął za rogiem korytarza. Nie chciał przeszkadzać. Tak to odebrała.

Spotykali się, jak tylko mogli. Najczęściej wtedy, gdy mieli sesję w komorze. Była jedyną kobietą i miała osobny pokój na innym piętrze. Pozostali mężczyźni, w tym „Góral”, przebywali „w kupie” w wieloosobowych salach.

Był jakiś dziwny, jakby zrobił coś złego, a przecież ją uratował. Nurtowało to Klaudię. W końcu zdobyła się na pytanie.

– Tam pod wodą, gdy szalałaś, uderzyłem cię przez maskę w twarz. Przepraszam, nie mogłem inaczej, zginęłabyś – wyszeptał, patrząc wzrokiem wbitym w podłogę.

– I to cię tak gnębi? – zapytała ze zdziwieniem.

Kiwnął tylko głową. Uchwyciła go dłońmi za twarz, zmuszając, by spojrzał jej w oczy. Bez wstydu wbiła się ustami w jego usta. Całowała go namiętnie i długo. On poddał się temu, odwzajemniając pocałunek. Gdy ich wargi w końcu się rozłączyły, wzięła go za rękę i zaprowadziła do szpitalnej kawiarenki.

– Opowiedz mi wszystko, proszę, wszystko, co tam się działo.

Siedzieli naprzeciw siebie, a ona głaskała męską dłoń, nie spuszczając wzroku z jego twarzy. Sebastian opowiadał wszystko spokojnym głosem. Wtedy zdała sobie sprawę, co by się stało, gdyby u jej boku był ktoś inny.

Ta kolejna noc w szpitalnym łóżku była dla niej najgorsza. Analizowała wszystko, co usłyszała. Chwilowo zwątpiła, czy może być nadal ratowniczką. Wszak poległa na całej linii. Może czas już to zakończyć? Może czas rozglądać się za jakąś ciepłą posadką?

 

Z przemyśleń wyrwał ją sygnał odebranego SMS-a. Wyciągnęła telefon z kieszeni płaszcza.

„Gdzie jesteś, kochana?” – brzmiała wiadomość.

Sama nie za bardzo wiedziała, gdzie jest. Poczekała z odpowiedzią do momentu, gdy dojrzała tabliczkę z nazwą miejscowości. Odpisała mu. Z torebki wyciągnęła lusterko, przesuwając opakowanie czarnych cieniutkich pończoch z „Gatty” Spojrzała na swoją twarz.

Makijaż był wykonany perfekcyjnie – nie wyzywający, odpowiedni dla kobiety w jej wieku. Zaryzykowała z fryzurą w loki. Fryzjerka tak jej doradziła, twierdząc, że ta ją odmłodzi. Kręcone kosmyki włosów opadały frywolnie. Ostatni raz była tak odstrzelona chyba na wesele Marzeny – gdzie była świadkową.

Oparła głowę o szybę. Powróciły wspomnienia.

 

Przed jej oczyma stanął obraz, gdy w kolejnym dniu spotkała matkę z Radeczkiem. Była w swojej sali z Sebastianem. Chłopiec dopadł mężczyznę i objął go za lewą nogę, wtulając się w nią.

– Dziękuję, że uratowałeś moją mamusię.

Łzy poleciały jej z oczu. Patrzyła na Sebastiana, który swoimi mocnymi dłońmi podniósł szkraba i przytulił do swojej piersi.

– To twoja mama ratowała, ja jej tylko pomogłem – odparł dziecku, a ona po raz pierwszy dostrzegła w jego oczach łzy.

Tulił chłopca z taką czułością, że wybuchła płaczem. Trzymał jej syna na rękach. Dziecko objęło jego twarz swoimi małymi rączkami.

– Nie cygań, to nieładnie. Babcia mi powiedziała, że to ty mamusię uratowałeś – wypalił dzieciak szczerze. – A babcia nigdy nie kłamie – dodał po chwili.

Wszyscy wybuchli śmiechem przez łzy. Ta szczerość dziecka ich rozbroiła. Maluch był w tym momencie niesamowity. Radek junior objął go za szyję. Ten obraz pozostał jej w pamięci. To było to, co w końcu przekonało ją, by dziś wybrać się do niego.

Widziała, jak wtedy Góral otarł kantem dłoni łzy zbierające się tuż przy spojówkach. Postawił dzieciaka na ziemi.

– Ty jesteś komandosem? – zapytał go Radek.

Sebastianowi głos uwiązł w gardle. Kiwnął tylko głową. Ta prostolinijność dziecka go rozbroiła.

Maluch podbiegł do matki. Objęła go dłońmi i pocałowała w głowę. Nadal nie mogła powstrzymać emocji. Jej matka stała z boku i przypatrywała się wszystkiemu. Podobnie jak reszta dorosłych otarła dłonią łzy.

 

– Kontrola biletów – przerwał jej starszy pan, wyciągając identyfikator kontrolera PKS.

Przez chwilę zastanawiała się, gdzie wsadziła bilet. W końcu znalazła go w torebce. Podziękował i poszedł kontrolować innych. Westchnęła. Z przemyśleń wyrwał ją sygnał odebranego SMS-a.

„Kocham. Czekam” – i to serduszko.

 

Pomyślała o nim ciepło i przypomniała sobie, co zrobił dla niej na pokładzie ORP „Zbyszko”. Jak spacyfikował tę dwójkę „zetolów”. Nie odpuścił im. Nim opuścili pokład okrętu, przy zgodzie dowodzącego spotkał się z nimi jeszcze raz.

To nie była walka równorzędna. Trzeci z bohaterów, ten, co się poddał na początku, zapierał się nogami, by nie zostać wciągnięty do pomieszczenia, gdzie wymierzył im sprawiedliwość. Trzech na jednego – określił im zasady walki. Jednemu złamał nos, drugiemu wybił dwa zęby, a walka trwała chyba osiem minut, z czego przez cztery uciekali przed nim. Ten trzeci, co się nie bronił, dostał potężnego kopa w krocze. Sebek bardzo nie ucierpiał w tym starciu – miał tylko otarte do krwi pięści. Szwejków postraszono, że przedział, gdzie znajduje się komora, jest monitorowany.

Poprawiła się. Nie lubiła koronkowej bielizny. To tylko facet mógł wymyślić i zmusić kobiety do noszenia czegoś takiego. Może to ładne, może i seksowne, ale cholernie niepraktyczne i niewygodne.

„A może już ja jestem taka stara?”.

Preferowała sportowy styl. Zamiast koronek i stringów, które wbijały się w zadek niemiłosiernie, wolała wygodną, sportową bieliznę. Może i te biustonosze nie podnosiły piersi tak fajnie, jak te pushups, ale gwarantowały pełen komfort.

Postanowiła się poświęcić. Raz na jakiś czas można, a nawet trzeba zrobić coś dla kogoś innego.

„Jezu, ja się naprawdę zabujałam” – dotarło do niej.

Nie dopuszczała tego do siebie, starała się tłumić, ale nie była w stanie. Pomimo przestróg matki, podjęła ryzyko.

 

„A Radek, przecież on tak długo…”

„Nie tyle, ile ty, też spotkał cię, a mówił, że Agnieszka jest tą jedyną” – ta myśl, zbiła jej wcześniejsze przemyślenie.

Przypomniała sobie spotkanie z Sebastianem, gdy wychodzili po trzech dobach ze szpitala. Patrzył na nią tym swoim szczególnym wzrokiem. Już wtedy był skłonny wziąć ją do swojej kawalerki na Oruni, którą niedawno wynajął. Jakże i ona tego potrzebowała! Nie chciała jednak zrobić tego z nim ot tak, na żywioł. Pragnęła, by to było coś, czego nie zapomni. Nie tak, nie szybko, nie byle jak.

– Zrozum mnie, muszę do domu, muszę nacieszyć się synkiem – tłumaczyła mężczyźnie.

Widziała jego smutną twarz. Pamiętała, jak ujęła ją w obie dłonie i przyciągnęła do swojej.

– Obiecuję, przyrzekam, za dwa dni się spotkamy i będę cała dla ciebie.

– Przysięgasz?

Pocałowała go w usta. Namiętnie i z języczkiem.

– Przysięgam.

 

 

*****

 

 

Wysiadła. Rozejrzała się wokół. Powoli szarzało. Skierowała swe kroki w stronę postoju taksówek. Wyciągnęła telefon komórkowy. Miała tam adres jego kawalerki. Dojrzała dwa nieodczytane SMS-y – oba od niego.

– Boże, jaki to nagleniec – szepnęła sama do siebie.

Wsiadła do pierwszego pojazdu na postoju. Podała adres. Samochód ruszył. Taksówkarz nie był rozmowny. Po kilkunastu minutach byli na miejscu. Zapłaciła. Rozejrzała się po okolicy – typowe blokowisko. Szybko znalazła właściwy budynek i klatkę. Nacisnęła numer na domofonie i po chwili usłyszała odgłos elektrozamka. Pchnęła drzwi.

– Trzecie piętro – powiedziała do siebie szeptem.

Pokonywała kolejne schody. W końcu stanęła przed drzwiami mieszkania. Czekał na nią. Jego wyraz twarzy, gdy ją dojrzał, mówił sam za siebie.

– Klaudia… – wydukał, napawając wzrok jej postacią.

Speszyła się jak pensjonariuszka. Stała przed nim na korytarzu, a on, oczarowany tym widokiem, tkwił jak kołek w płocie, w tych drzwiach.

– Wpuścisz mnie wreszcie? – zapytała nieśmiało.

Drgnął. Ubrany w ciemnogranatowy garnitur, cofnął się wreszcie, pozwalając wejść do środka. Pomógł ściągnąć płaszcz. Poczuła swąd spalenizny w mieszkaniu.

– Co ty tu zbroiłeś? – zapytała.

– Załatwiłem na cacy kaczkę, ale nie martw się, zamówiłem już drugą, po pekińsku – odparł, nie spuszczając z niej oka.

„A mówią, że faceci to najlepsi kucharze?”

Powiesił jej płaszcz na wieszaku w korytarzu. Patrzył na nią jak na jakieś bóstwo.

– No co? – zapytała.

– Jezu, jaka ty jesteś piękna – usłyszała w odpowiedzi.

Czuła, jak się rumieni, jak topnieje przed nim. Widziała te ogniki w oczach Sebastiana. Jakże on pożerał ją wzrokiem.

– Przestań – szepnęła.

Pocałował ją namiętnie w usta. Objęła jego głowę i po chwili odsunęła się.

– Poczekaj, nie chcę tak – oznajmiła mu. – Może z tej twojej kaczki da się coś uratować – dodała.

Niestety, kaczka była spalona na maksa. Dojrzała w pokoju przygotowany stolik, a na nim dwa kieliszki i butelkę szampana. To nie było wino musujące, lecz prawdziwy szampan.

– Przepraszam… – zaczął się tłumaczyć.

Przyłożyła mu palec do ust. Rozbroił ją swoją nieporadnością w kwestiach kulinarnych. Boże, każdy nieraz chce, a wychodzi… no właśnie tak jak teraz.

– Chodź, napijemy się – zaproponowała.

Usiadła naprzeciw niego. Patrzył na nią nieustannie, spojrzeniem pełnym pożądania. Otworzył szampana i nalał do kieliszków, a jego dłonie drżały.

– Za… – powiedział.

– Za … – przerwała mu.

Patrzyli na siebie jak nastolatkowie, jak mały Sebek i Klaudusia, którzy pragną przeżyć coś po raz pierwszy.

– Za nas – rzuciła Klaudia, zbliżając kieliszek do ust.

Wypili, a chwilę później usłyszeli dźwięk domofonu. Odebrali zamówioną kaczkę po pekińsku. Klaudia podzieliła ją i ułożyła na talerzach. Jedli w skupieniu, od czasu do czasu przerywając posiłek rozmową. Gdy skończyli, Klaudia nalała do kieliszków kolejną porcję szampana.

– Za spotkanie – wzniosła toast.

Jakże on na nią patrzył. Lustrował od stóp do głów, a jego wzrok płonął. Czuła narastające podniecenie, wiedziała, że on również czekał na tę chwilę.

Wstała i podeszła do niego. On, nie spuszczając z niej oczu, podniósł się z krzesła.

– Chcę i pragnę – uprzedził jej pytanie.

Wpadli sobie w ramiona. Całował Klaudię namiętnie po policzkach, włosach i płatkach uszu. Odpłacała mu tym samym. Gdy zaczął obmacywać piersi, zatrzymała go.

– Poczekaj, zaraz wrócę – szepnęła mu do ucha.

Wyswobodziła się z objęć mężczyzny i skierowała się do łazienki. Zastanowiła się chwilę po wejściu do niej. Czy tylko zmienić te grube rajty na seksowne pończochy i wyjść jak wcześniej, czy też pozbyć się ubrania i ukazać się w samej bieliźnie i nylonach?

„Ja zwariowałam, całkowicie zwariowałam”

Szybko się rozebrała. Z torebki wyciągnęła pończochy, a spódnicę, rajstopy, bluzkę i żakiet odrzuciła na stojącą w rogu łazienki pralkę. Pozostała tylko w białej koronkowej bieliźnie, czarnych samonośnych pończochach i szpilkach. Tak wystrojona wyszła z łazienki.

Sebastian czekał na nią. Mocno pochwycił w swoje silne ramiona. Splotła mu dłonie na szyi, a on niósł ją w kierunku tapczanu i delikatnie na nim ułożył. Był w samych slipkach, czarnych, jak zdążyła zauważyć.

– Kocham cię – wyznał.

Nic nie odparła. Był nad nią, całując namiętnie jej usta. Dotknęła męskich slipków, wyczuwając wilgotność. Mężczyzna jedną dłonią delikatnie pieścił piersi, a drugą kierował w kierunku łona. Nie wstydziła się. Dzień wcześniej przeprowadziła depilację, pozostawiając tylko wąski paseczek owłosienia łonowego. Powoli ściągał z niej majteczki, a ona nie pozostawała mu dłużna. Tak jak wtedy, gdy go podejmowała z SAR-owskiej łodzi, czuła twardego fallusa.

Zsunęła jego majtki, sprawnie chwytając męskość. Czuła się podniecona, wilgotna. Te siedem lat posuchy zrobiło swoje. Pragnęła, by po krótkiej grze wstępnej wbił się w nią i dał jej rozkosz.

– Och. Och, ooo – zaczął jęczeć, gdy poczęła stymulować męskość ręką.

To była krótka chwila, może siedem, może jedenaście ruchów, a Sebastian strzelił jak małolat.

Czuła tylko, jak mimowolnie porusza biodrami, a nasienie ląduje na jej brzuchu i w dłoni.

– Ej. Co się dzieje? – zapytała zdziwiona.

Nim doszedł do siebie, minęło kilka chwil. Opadł na bok, nic nie mówiąc.

– Sebastian powiedz mi co się stało? – dopytywała.

Leżał jeszcze przez chwilę nie wydając z siebie żadnego słowa. Potem gwałtownie zerwał się z tapczanu i stanął przed ścianą.

– Kurwa, znów, kurwa, jak zawsze tak samo! – wyrzucał z siebie, przywierając czołem do muru.

Poderwała się z łóżka i stanęła za nim, mocno przywarła do niego całym ciałem.

– Powiedz mi. Proszę – rzuciła.

Długo musiała czekać na odpowiedź. Widać było, że trawił  coś w sobie, a otwarcie się przed nią nie było dla niego proste.

– Dupa ze mnie nie chłop, ja tak mam zawsze. Przepraszam – wydukał po paru minutach ciszy.

Wsunęła mu dłonie pod pachy i jeszcze mocniej przyciągnęła do siebie, zaczęła całować plecy.

– Naprawdę myślisz, że za to cię kocham? Naprawdę myślisz, że dla kobiety to jest najważniejsze? – rzuciła mu pytania.

Chyba to stwierdzenie o miłości na niego zadziałało. Odwrócił się i patrząc na nią odparł.

– Przecież widzisz, jaka ze mnie pizda…

Zamknęła mu usta pocałunkiem. Delikatnie odciągnęła od ściany i klepnęła go w pośladek.

– Facet, który wyciągnął mnie z 66 metrów, najebał trzem gościom, którzy pewnie by mnie zgwałcili, który kupuje mi róże i całuje tak, jak żaden inny, mówi mi teraz, że jest pizdą? – to powiedziawszy, uderzyła go lekko otwartą dłonią w twarz. – Przestań. Przestań, bo jak tu jestem, to ci wpierdolę – zaklęła, patrząc mu prosto w oczy.

Wybuchnął śmiechem. Nadal patrzył na nią kochającymi oczami.

„Czy ja zawsze trafiam na takich dziwaków, że nie chcą się ze mną kochać, bo to zdjęcie byłej kobiety mu przeszkadza, albo się tak podjara, że się za wcześnie spuści”.

„Ale potem, Klauduś, to nie żałujesz, prawda?” – dopowiedział jej ten wewnętrzny diabeł.

– Klaudia, to nie ma sensu, sama widzisz, jestem do niczego – wyrzucił z siebie.

Uderzyła go w twarz. Tego już było za dużo. Ostrzegała. Nie uczyniła tego mocno, tylko tak… delikatnie.

– Czy ty nie widzisz, że się w tobie zakochałam? – wywaliła z grubej rury.

– Ale… – zaczął.

– Przestań, zostawiłeś mnie nagrzaną, masz chyba jeszcze usta, język i ręce sprawne, mam czekać?

Przeżyła dwa orgazmy, będąc stymulowana oralnie. Wyginała się jak baletnica podczas tego aktu. Padła, skonana po wszystkim.

 

Przebudziła się przed świtem. Sebastian był w nią tak mocno wtulony że niemożliwością było nie poczuć erekcji. Nie, nie mogła przepuścić takiej sytuacji. Najdelikatniej jak mogła wyswobodziła się z jego ramion. Delikatnie pogłaskała śpiącego mężczyznę po twarzy i siadając na nim okrakiem delikatnie podniosła biodra. Dłonią sprawnie uchwyciła twardy, sterczący organ.

Otworzył oczy, jakby zaskoczony jej działaniem. Bez słowa naprowadziła członka w kierunku swej intymności i opuściła miednicę. Z lubością poczuła jak fallus zagłębia się we wnętrzu pochwy. Sebastian chciał cos powiedzieć lecz jej wyraz twarzy, jasno mu dał do zrozumienia że w tej chwili słowa są zbędne. Uchwyciła dłońmi jego dłonie i nakierowała je na jakże spragnione pieszczot piersi. On poddał się temu bez słowa, dając jej przyzwolenie na to by kierowała po raz kolejny ich miłosnym aktem.

Powoli przyśpieszała ruchy bioder patrząc na twarz mężczyzny. Mogła w niej dojrzeć zaskoczenie, a po chwili grymas zbliżającego się męskiego spełnienia. Kilkanaście szybszych i głębszych ruchów i było jasne że Sebastian za chwile osiągnie szczyt.

– Klaudia, o tak, tak – szepnął i kobieta poczuła wytrysk nasienia.

Nie obawiała się niechcianej ciąży, była zabezpieczona. W momencie gdy dreszcze ekstazy przeszywały ciało ukochanego, pochyliła się i zagłębiła swe usta w jego, całując go namiętnie. Po chwili, gdy zdała sobie sprawę że jest spełniony, sprawnie uniosła biodra, tak że penis Sebastiana wysunął się z jej intymności.

Nie, nie doświadczyła orgazmu. Nie to, było w tym akcie dla niej ważne. Zdawała sobie sprawę, że w ten sposób go wynagradza za to co zrobił i daje nadzieję że jego ukrywana przypadłość nie jest dla niej problemem.

– A ty? – zapytał ją po chwili.

Bez słowa chwyciła jedną z jego dłoni i nakierowała na spragnioną pieszczot łechtaczkę.

– O tu, proszę, rób mi tak – rzuciła lubieżnie, nie poznając samą siebie.

Spełnienie dosięgnęło jej ciało po chwili. Nie wiedziała czy to było po kilku, czy kilkunastu minutach. Gdy spazmy orgazmu dosięgły  ciała kobiety, wygięła się w łuk i po chwili opadła spełniona obok partnera.

– Kocham cię – usłyszała od niego.

– Kocham cię – odparła i zapadła w płytki sen.

 

Obudził ją, podając śniadanie do łóżka. Uśmiechnęła się.

– Wiesz, jaki ja jestem… – zaczął się tłumaczyć.

– Głupi, to ja wiem, ty mój kochany facecie – odparła.

Tacka ze śniadaniem spadła na bok. To nie było ważne. Całował ją namiętnie i czule. Objęła jego nagie ciało i przyciągnęła bliżej siebie.

– Kocham cię – wyznała.

Chciał wstać i wyć, jaki jest szczęśliwy. Nie pozwoliła mu na to.

– Chcę znów się z tobą kochać, ale obiecaj mi, że z tym, co ukrywałeś, musisz coś zrobić – postawiła warunek.

– Warunek za warunek – odparł.

– Stoi – odpowiedziała, nie wiedząc, na co ma się zgodzić.

Spletli się w miłosnym uścisku…

Przejdź do kolejnej części – Strażniczka Bałtyku V – Biełka

Autor składa wyrazy podziękowania Czytelnikowi z portalu LOL-24 o nicku „Andkor” (który jest ratownikiem okrętowym) za pomoc w kwestiach technicznych dotyczących nurkowania głębinowego, tabel dekompresyjnych i innych . Jest on po części współautorem tej opowiastki.

Utwór chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie w całości lub fragmentach bez zgody autora zabronione.

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.