Feniks (Wiki)

– Świetna robota! – Słowa zawisły w powietrzu wypełniającym salę konferencyjną przez ułamek sekundy. Cholernie długi ułamek sekundy. A w szczególności cholernie długi ułamek sekundy dla Marka, powodując w nim niezwykłe uczucie dumy z dobrze wykonanej pracy. Mężczyznę poznaje się przecież po tym, jak kończy, a nie jak zaczyna, więc satysfakcja Marka sięgnęła zenitu. Przepełniała go radość i głębokie poczucie spełnienia. Świadomość przynależności do zespołu, akceptacji, szacunku i uznania. Zawsze pytano go o zdanie, liczono się z nim. Był główną osobą nadzorującą projekt i miał czasem wrażenie, że bez niego TWT Company nie miałoby szans tak się rozrosnąć. Długo i ciężko pracował na sukces, ale uważał, że było warto.

To on kierował projektem, pilnował terminowego wykonania prac i poprawy błędów. Stanowił markę samą w sobie, gwarancję powodzenia. Był zorientowany na cel. Dlatego właśnie, prócz porządnie wykonanej roboty, potrafił zarządzać ludźmi.

Intuicyjnie rozumiał ich potrzeby. Zawsze starał się znaleźć czas, by przekazać podwładnemu dwa słowa, dodać otuchy lub chociaż pochwalić samym uśmiechem. Kiedy coś nie szło, wystarczyło nawet spojrzenie, aby pracownik poczuł się skarcony. Ale najważniejsze było to, że próbował zainteresować swoich ludzi całym przedsięwzięciem, zmotywować ich do pracy. Ceniono go za to. Taki szef był rzadkością.

Był też lubiany, oczywiście na tyle, na ile można lubić przełożonego. Gdy więc został publicznie pochwalony przez zwierzchnika, salę wypełniły gromkie brawa. Zaczął ściskać wyciągane w swoją stronę ręce. Dłonie ludzi, z którymi spędził ostatnio tyle godzin pracy. Wszyscy doskonale się znali i rozumieli. Bardzo dobrze wiedzieli, ile trudu kosztował właśnie ukończony pięciomiesięczny projekt. Ile zarwali dni i nocy, rodzinnych spotkań i proszonych kolacji. Cieszyli się też z tego, że wreszcie będą mieli czas, aby odpocząć, wyjechać, pobyć przez kilka urlopowych dni z rodziną, z dziećmi, z mężem lub żoną. Właśnie, z żoną…

Agata stanowiła doskonałe uzupełnienie kariery Marka. Piękna, zadbana, wykształcona, inteligentna. Perfekcyjnie prezentowała się zarówno w salonie, na bankiecie, jak i w sypialni. Niewiele mógł jej zarzucić, w końcu każdy z nas ma wady. Zresztą, prawdę mówiąc, nie miał czasu tych wad roztrząsać. Prócz tego, że ją kochał, było mu z nią po prostu wygodnie.

Czas gratulacji i pochwał powoli minął, kilka kolejnych przemówień, kilka dowcipów, podziękowania i wreszcie koniec. Zmęczenie dawało się we znaki Markowi, dlatego wepchnął resztę papierów w teczkę i ruszył do wyjścia. Teraz musiał jeszcze pokonać drogę przez miasto. O tej porze nie spodziewał się już, co prawda, korków, ale „posiadłość” była jednak oddalona od miasta o ładnych parę kilometrów. Chcieli przecież stworzyć idealny dom, najlepsze z możliwych miejsc, gdzie będą wychowywać się ich dzieci. Dzieci, na które ciągle jeszcze nie przychodził odpowiedni czas.

„Ach ten czas” – myślał – „Tak mało mamy go dla siebie, nawet na seks, albo chociaż na zwyczajne bycie razem. Wreszcie, ona i ja, będziemy mieć chwile dla siebie” – marzył, zatopiony w myślach, pokonując kolejne zakręty szarej drogi – „Cholera, nie pamiętam już, kiedy ostatni raz ją przytuliłem, tak naprawdę, tak mocno. Szczególnie ostatnio. Często byłem zmęczony, podenerwowany. Wiem, że ją zaniedbałem. Wiem, jak lubi zasypiać wtulona w moje ramiona. A ja… ech.” Wspominał godziny spędzone w siedzibie firmy do późna w nocy przy biurku, przeglądanie do rana faktur, ekspertyz, zamówień. „Jestem pewien, że będzie szczęśliwa, że to już koniec” – uśmiechnął się do siebie na myśl o niespodziance, czekającej w kieszeni marynarki. Niespodziance, która miała wynagrodzić żonie ostatnie, samotne miesiące. „Już nawet nie pamiętam, kiedy razem wyjechaliśmy na wakacje” – zatopił się we wspomnieniach. – „Trzy lata temu? Mój Boże… Tak, tak, to było chyba trzy lata temu” – dawne sytuacje i momenty przemknęły mu przez głowę, wywołując na twarzy lekki uśmiech. – „Jak ten czas szybko leci. Dobrze, że ona tak nie haruje. Wystarczy, że ja przynoszę do domu pieniądze. Zawsze chciałem, żeby była ze mnie dumna, żeby miała wszystko, czego zapragnie i żeby niczego jej nie brakowało. Dlatego właśnie wybrałem TWT Company. Co prawda dają mi w kość, nękają od świtu do nocy, ale kasa jest spoko. No i te bonusy.”

Docisnął gaz, bo Agata nie mogła przecież czekać cały wieczór.

– Kochanie… – zawołał, nie zdejmując nawet butów. Roznosiły go emocje i najchętniej rzuciłby się na żonę już od progu, ale… wszystko w swoim czasie. – Proszę, dla najpiękniejszej róży świata – stwierdził, wyciągając w jej stronę ogromny bukiet czerwonych róż.

– Są tylko marnym odbiciem twojego blasku, ale będą ci przypominały dzisiejszy radosny wieczór. – Był dumny, szczęśliwy i chciał się z żoną podzielić emocjami. Pragnął, aby Agata stała się częścią dzisiejszego sukcesu, aby również poczuła swoją odrobinę radości.

Stała na schodach i patrzyła na niego z tajemniczym uśmiechem. Wyglądała zachwycająco. Po tylu latach nadal robiła na Marku niesamowite wrażenie. Jakby czas się dla niej zatrzymał. Pukle jasnych blond włosów, zakręconych w delikatne loczki, spływały frywolnie na odkryte ramiona. Założyła długą suknię, w kolorze głębokiego burgunda i złote dodatki. Uwielbiał ją w połyskujących kolczykach. Dodawały jej uroku.

Cały dom pachniał kolacją. Unosił się aromat pieczeni, świec i kadzideł. „Jak ja ją kocham” – przemknęło mu przez głowę. – „Taka kobieta nie powinna siedzieć długo w domu, samotna. Jest zbyt piękna. I moja… Czarująca. Wiedziała… wiedziała o zakończeniu projektu. Pamiętała. Jak można nie kochać takiej kobiety?” Uśmiechnął się sam do siebie i do niej równocześnie. Zapowiadał się uroczy wieczór.

Odłożył róże i przytulił Agatę. Mocno. Tak jak trzeba tulić ukochaną żonę. Włożył w uścisk całą siłę, aż prawie zabrakło jej tchu.

– Przestań, sukienkę mi wygnieciesz. – Wyrywała się z uśmiechem.

– Wygniotę? Zaraz ją zedrę z ciebie, moja piękna… – droczył się Marek, łapiąc ją za nadgarstki i całując jednocześnie po smukłej szyi. Agata promieniała, takiego go lubiła. Słodkiego i pełnego energii chuligana. Długo czekała na swobodny i pełen czułości wieczór. I mimo uraz nagromadzonych przez miesiące ciężkiej pracy męża, teraz w jej oczach tańczyły wesołe ogniki.

– Nie ty jeden masz niespodziankę na dziś – powiedziała, zalotnie przechylając głowę na bok.

– Taak? A cóż tam dla mnie przygotowałaś? – pytał z nadzieją w głosie.
– Domaine Gauby – powiedziała, wskazując dłonią na pięknie nakryty stół. Miał wrażenie, że jej zalotne oczy mówiły nie tylko o winie.

– Mmmm… rocznik 2004 – stwierdził, wchodząc do jadalni i oglądając butelkę – nieźle. Naprawdę mamy czym świętować – nie krył lekkiego zaskoczenia – to nie tylko dla mnie ważny wieczór, jak widzę, prawda?

– Jasne. I ja się bardzo cieszę, jak widzisz. Butelka była kupiona już jakiś czas temu, ale  w r e s z c i e  się doczekała… – powiedziała z westchnieniem, spuszczając wzrok.

Chciała, aby zwrócił uwagę na akcent. Aby choć trochę go zabolało. Przez krótką chwilę, kiedy ją tulił, czuła się szczęśliwa. Ale nie mogła powstrzymać małej uszczypliwości. Tyle negatywnych uczuć nagromadziło się w niej, przez wszystkie puste, spędzone samotnie dni. Obiecała sobie, że porozmawiają o nagromadzonych żalach jutro, na spokojnie, kiedy oboje nie będą zmęczeni. Ale złośliwy chochlik w głowie kazał to powiedzieć. Jedno słowo. Mała szpilka, przypięta do mężowskiego sukcesu. Ale wcale nie zrobiło jej się przez to lżej.

Słowa ukochanej ukłuły. Reagował jak barometr – czuły na każdy taki drobiazg. Od razu dostrzegł, że coś było nie tak. Że na z pozoru gładkiej powierzchni jest rysa. Wytłumaczył sobie jednak, że nie chciała tak powiedzieć. Odwróciła przecież głowę i nakładała jedzenie na talerze. Marek nie chciał drążyć. „Jest kobietą, to na pewno emocje.”

Dziś mieli ważny wieczór. Niepotrzebne im kłótnie i wypominanie błędów, co ostatnio za często pojawiało się w związku. Dziś nie da się sprowokować, wszystko musi ułożyć się dobrze, zgodnie z planem. Podszedł do Agaty od tyłu. Wtulił się we włosy. Zawsze pięknie pachniały, czymś bliżej nieokreślonym. Lubił upajać się tym zapachem. Był taki szczególny, taki jej. Odwróciła się i uśmiechnęła, ale jakoś tak smutno.

– Kochanie, chodź jeść – powiedział do jej ucha – bo wszystko ostygnie.

– Tak, wiem – powiedziała oschle – zawsze stygnie, kiedy czekam na ciebie. – Znowu ugryzła się w język, ale nie mogła dłużej dusić w sobie rozżalenia. Łzy napłynęły do oczu. Mimo tego, że mąż siedział obok, czuła się samotna. Nieszczęśliwa. Podejrzewała, że ją oszukuje, zdradza. Bo czy mógł istnieć inny powód ciągłej nieobecności w domu? Czy praca naprawdę była ważniejsza od niej? Nie mieli nawet kiedy o tym porozmawiać. Zresztą czy w takich sprawach można liczyć na szczerą odpowiedź? Wstydziła się swoich podejrzeń. Żenowały ją niskie insynuacje, które zagnieździły się w głowie i toczyły codzienne myśli, jak mały, ale nieustępliwy robak. Nie była w stanie cieszyć się tym wieczorem i nim. Była zmęczona udawaniem, że wszystko jest w porządku. Coś w niej pękało. Nie wiedziała, czemu akurat teraz, po prostu nie mogła inaczej. Miała ochotę wykrzyczeć wreszcie wszystkie swoje żale.

Marek patrzył na nią, nie wierząc, że to się dzieje naprawdę. On stawał na głowie, aby ona była szczęśliwa, a tymczasem widział łzy.

– Kotku… – zaczął – proszę… kochanie, co się stało? Zobacz, co dla ciebie mam. – Sięgnął po marynarkę i wyłowił z wewnętrznej kieszeni dwa bilety. W tej całej bieganinie bardzo się natrudził, aby zrobić rezerwację i wszystko zaplanować. Boskie plaże i rafy koralowe Egiptu. Marzyła o tym od dawna. Agata wyglądała na zaskoczoną. Długo wpatrywała się w otrzymany właśnie prezent.

– Kochanie, nie cieszysz się? Wreszcie będziemy mieli tydzień wolnego. Egipt o tej porze roku jest naprawdę wspaniały. Wypoczniemy, opalimy się. Przecież chciałaś tego… – zaczął.

– Chciałam tego? Ja chciałam?! Samotnego życia? Posiadania ciebie raz na rok? Jesteś pewien, że tego właśnie chciałam od życia? – krzyczała przez łzy. – Samotnych poranków, wieczorów z wibratorem, bo ty jesteś zbyt zmęczony albo nie ma cię wcale? Nawet nie wiem na pewno, gdzie dokładnie jesteś, kiedy cię nie ma – dodała ze złością, trochę z rozpaczą, patrząc na męża bezradnym wzrokiem. Niczym mała dziewczynka, której życie za mocno dopiekło i musi się teraz wykrzyczeć i wypłakać. Oczekiwała, że przytuli ją mocno, powie, że wszystko już będzie dobrze, że on się postara, że coś zmieni. Że to już ostatni raz. Potrzebowała bardzo otuchy w tej chwili, chociaż on nie mógł o tym wiedzieć.

– Kiedy wreszcie zaczniemy naprawdę żyć? – spytała już tylko z wyrzutem.

Marek słuchał osłupiały i praktycznie nie mógł już kontrolować narastającego w nim wzburzenia. „Co jest z tą kobietą?” Wykorzystując resztką spokoju, zaczął tłumaczyć:

– Przecież dobrze wiesz, dlaczego tak jest – próbował łagodzić sytuację. – Prawie każda koleżanka ci zazdrości. Masz wszystko, czego potrzebujesz. Mam to wypieprzyć do śmieci… O to ci chodzi?

– Chcę żebyś zmienił pracę, dłużej tak nie mogę – powiedziała już zupełnie spokojnie – nie damy rady…

– Ty nie dasz rady? – wszedł jej w słowo. – Nudzisz się między wizytami na basenie, sauną a fitnessem? Masażysta się nie spisał? – dogryzał złośliwie. – A może ja nie chcę rezygnować? Pomyślałaś o mnie? Może ja się właśnie tak spełniam. Może ja chcę być w najlepszej firmie i mieć z tego pieniądze i zadowolenie? Może również chciałbym mieć czas na swoje zajęcia? Pamiętasz może, kiedy ostatni raz coś przeczytałem, tak tylko dla siebie? Zupełnie dla własnej przyjemności – brnął coraz głębiej. – Kiedy oglądałem jakiś film? Myślałaś o tym? – Wstał i prawie krzyczał. – Kiedy byłem na piwie z kumplami? Hę? Jak mam się rozluźnić, kiedy nie mogę nawet mieć chwili dla siebie. Bo pracuję na ciebie!

– Ha! – niemal krzyknęła – i tutaj dochodzimy do sedna. Zawsze chodzi o ciebie. Ty zawsze myślisz tylko o sobie. A pomyślałeś, jak ja się czuję? Sama w domu? Czy jest mi dobrze, czy jestem bezpieczna? Zaspokojona? Szczęśliwa? – Zanim zdążył odpowiedzieć, parła dalej. – Nie, nie myślałeś. Ja nie potrzebuję aż takich pieniędzy, takiej kasy. Potrzebuję twojego czasu, twojej obecności, bliskości, potrzebuję ciebie. – Na chwilę jej głos się załamał – kiedy ostatni raz powiedziałeś, że mnie kochasz?

– … – Marek stał oniemiały i zaskoczony rozwojem wypadków. Szampański humor dawno wyparował.

– No kiedy? Odpowiedz! Ale przecież nie pamiętasz. Nic dziwnego, bo ja też nie pamiętam. Tyle razy cię prosiłam. – Zaczynała krzyczeć, wręcz sama się nakręcała. – Tyle razy z tobą rozmawiałam. – Wstała i gestykulując, zaczęła chodzić po pokoju. – … ale ty mnie w ogóle nie słuchasz. Albo wreszcie to zrozumiesz, albo bardzo się zdziwisz któregoś razu, bo…

Nie wytrzymał już dłużej nagłego potoku słów. Złość uderzyła mu do głowy. Tak ciężko harował, żeby zapewnić żonie dostatnie życie i status społeczny, na jaki zasługiwała. Tyle wyrzeczeń, aby spełnić wspólne marzenia, a kobiecie było ciągle źle, ciągle czegoś mało i zawsze znajdowała powód, aby się do czegoś przyczepić, ponarzekać. Jak mogła zepsuć mu taką chwilę? Taki projekt, taki sukces? Nawet obcy ludzie bardziej go doceniają i szanują.

– Więc chcesz się rozejść? – krzyknął. – A mam to w dupie!

W Agacie zawrzało. Jak mógł w ogóle tak powiedzieć. Jak mogły mu takie słowa przejść gładko przez gardło.

– Nie rozumiesz – brnął dalej Marek – trudno. To twoja sprawa. Mam dość narzekań, krzyków i kłótni – wrzeszczał. – Mam powyżej uszu rozmów i tego, że nic nie rozumiesz. Nawet w łóżku nie dostaję tego, co lubię. Ale nie narzekałem. Byłem cierpliwy, a co w zamian dostaję? Ciągle niezadowolenie. Dość! Słyszysz? Rób co chcesz, bo ja nie mam zamiaru tego dalej ciągnąć. Skończyłem! – I zanim się odezwała, ruszył do drzwi.

Zostawił Agatę samą, stojącą na środku pokoju, jak bezradne dziecko, całą tonącą we łzach i bezsilności. Kochała go i to bardzo. Przecież chciała być tylko z nim. Dlaczego nie potrafili się dogadać? Był spełnieniem jej marzeń, królewiczem z bajki i tylko czar gdzieś prysł.

Marek szedł ostro pod wiatr. Osłonił szyję przed podmuchami, stawiając kołnierz płaszcza na sztorc. Miał po dziurki w nosie fochów Agaty. Kierował się do hotelu, żeby tam spędzić noc. „Niech ma nauczkę. Jeśli nie akceptuje mnie takiego, jaki jestem, trudno. Próbuję zrobić wszystko, żeby była szczęśliwa, a ona… w taki wieczór, mając perspektywę wyjazdu…” – Z tymi myślami pokonywał kolejne ulice – „Czy ona w ogóle pomyślała, czego mi potrzeba? Nie wspominając o łóżku. Kiedy ostatni raz kochaliśmy się tak, jak należy? Kiedy ostatni raz mogłem jej dotknąć, a ona była otwarta? Ehhh… zawsze tylko później miała pretensje, że ma mnie za mało. Przecież… ja jej też mam za mało!”.

Odpowiadał mu tylko szum wiatru i stukot butów o brudne krawężniki miasta…

– Robert prosi cię do siebie – powiedziała Klara, idąc ku swojemu biurku. Marek podniósł głowę znad papierów. Myślami przebywał cały czas przy wczorajszej kłótni. Ale starał się skupić na pracy. Wstał i ruszył na spotkanie z szefem.
– Dobrze cię widzieć. – Prezes uścisnął prawicę Marka. – Mam nadzieję, że wczoraj poświętowałeś, hę?

– Hmm, bywało, że lepiej się bawiłem – burknął. – Czemu chciałeś mnie widzieć?
Szef przedstawił Markowi nowy kontrakt. Na całkiem pokaźną sumę.
– Problem w tym – zaczął prezes – że zależy nam na Nowickim. Nie możemy sobie pozwolić, aby zadanie wziął nieopierzony żółtodziób. Chcemy, aby zajął się tym nasz najlepszy człowiek. Chcemy, żebyś to ty poprowadził projekt.

Marek przez chwilę patrzył szefowi w oczy. Przeczuwał wcześniej, że dostanie propozycję. Ciągle myślał o biletach. Może uda się jakoś wyjazd przesunąć.

– Hmmm, ale ja mam swoje plany. Nie wiem… – kombinował gorączkowo – … kiedy miałbym zacząć?

– Jutro jest wstępne spotkanie. Pojutrze już idzie praca. Zaczynamy od rozpoznania.
„Świetnie. Rozpoznanie jest zawsze najważniejsze. Musiałbym przy tym być. Wtedy z wyjazdu nici…”

– Przepraszam, ale wolałbym nie brać tego zlecenia. Chcę wyjechać z żoną, już mamy zaplanowaną wycieczkę… – powiedział i czekał na reakcję prezesa.

Robert nie uśmiechał się. Patrzył bystro. Taksował spojrzeniem.
– Posłuchaj, Marku – zaczął wreszcie prezes – zrobisz, jak zechcesz. Wiedz jednak, że bardzo nam zależy na tym kontrahencie, na jego zadowoleniu. Jeśli on będzie zły, my również. Mnie jest wszystko jedno, jaką odpowiedź przedstawię radzie. To ich gniew się skupi na tobie… – Na chwilę przerwał – … lub, gdy będą zadowoleni, na pewno cię nie pominą przy najbliższym posiedzeniu zarządu. A przecież wiesz, że niedługo zmienia się główny koordynator działu planowania. Twoja kandydatura jest na dobrej pozycji… – Patrzył na Marka i bawił się długopisem – a sam wiesz, że na takim stanowisku zaczyna się mieć dużo więcej czasu dla siebie. Wystarczy poczekać. Już za miesiąc być może wszystko się zmieni. Ale jeśli teraz odmówisz, oni stracą do Ciebie zaufanie…

Marek targany wewnętrznymi sprzecznościami, długo milczał. Nie chciał podejmować decyzji bez konsultacji z Agatą, ale musiał dać szybką odpowiedź. Nie miał wyboru, musiał działać po męsku – wóz albo przewóz. Ona zrozumie, przecież tyle lat byli małżeństwem i z niejednego pieca chleb jedli.

– Masz rację, Robercie. Wezmę to zlecenie.

– Ha, dobrze, nie pożałujesz. – Uśmiech znów wykwitł, zupełnie tak jak na początku rozmowy. – Postaraj się szybko pakować. Jeszcze dziś jedziesz do Poznania, tam spotkasz się z Nowickim…

– Poznań? – wpadł prezesowi w słowo.

– Tak. Niestety on jest zbyt zajęty, żeby tutaj przyjechać. Jakieś sprawy z córką, cholera wie. „Zbyt zajęty.” – pomyślał – „Szlag by go trafił i całą jego rodzinę. A moje osobiste sprawy są niby mniej ważne?”

Słuchał Roberta tylko jednym uchem. Wiedział, że ta historia dobrze się nie skończy.

Wpadł do domu i od razu ściągnął z szafy walizkę. Gorączkowo przeglądał rzeczy i wybierał najpotrzebniejsze. Agaty nie było. Bardzo żałował. Ubolewał z powodu wczorajszego wieczoru, słów, jakie wypowiedział. Ale z drugiej strony, ona również nie miała racji. „Gdyby choć trochę spojrzała na sprawę pod moim kątem” – pomyślał. Ciążyły mu wyrzuty sumienia. Chyba nawet bardziej przez niezapowiedziany wyjazd. Musiał zdarzyć się akurat w takim momencie, nie zdążyli się pogodzić. Wiedział, że powinien jej powiedzieć o wyjeździe wprost. Ale musiał zadzwonić. Skończył pakować ubrania, zamknął walizkę i przysiadł na pustym łóżku. Sięgnął po komórkę i wyszukał numer.

„…currently unavailable…” – przez myśl przemknęło siarczyste przekleństwo. Nie pozostawało nic innego, jak zostawić list. Nie szukał długo kartki i długopisu. Wylał na papier swoje przeprosiny i wszystko wytłumaczył. Co jak co, ale Agata powinna to zrozumieć. Już niedługo miał zmienić funkcję w firmie, wtedy wiele spraw ulegnie poprawie. I ona będzie zadowolona. Zabrał drugą parę butów oraz płaszcz. Wychodząc jeszcze rozejrzał się po domu. Przy schodach na stoliczku zostawił kartkę. Nie dało się jej nie zauważyć. Nie mógł zrobić nic więcej – nacisnął klamkę i wyszedł z domu.

To już trzeci dzień wyjazdu służbowego. Czas tak szybko zleciał. Właściwie to nie miał chwili, aby zatęsknić. Od rana do samego wieczora coś się działo. Był pochłonięty pracą, wkurzony i zmęczony. Chodził jak cień człowieka. Cały czas zastanawiał się, co też robi Agata.

Miał poczucie winy, bo zostawił ja taką roztrzęsioną, a jednocześnie wiedział, że dobrze robi, że to jedyna droga do lepszego życia. Przecież pracował dla niej. Żałował jednak, że płakała, że nie pogodził się z nią przed wyjazdem. Cholerna duma nigdy nie pozwala mu na taki luksus.

Wyjął z torby owiniętą w szary papier butelkę wódki. Rzucił się na łóżko, nie zdejmując nawet ubrania. Chciał o wszystkim zapomnieć, trochę się odprężyć, złagodzić ból, który czuł gdzieś głęboko w środku. Starał się, a najczęściej wychodziło odwrotnie, niżby się spodziewał. Gdzie robił błąd? Do tego ten ucisk w żołądku. Nie mógł się już na niczym skupić. A od dwóch dni, co noc miał koszmary. Budził się zlany potem, przerażony, ale też cholernie podniecony. Nie mógł sobie przypomnieć o czym śnił. Sen mieszał się z jawą, przeplatał zdarzenia i osoby. Niby był spokojny. Na zewnątrz opanowany. Ale budził się z zaciśniętymi zębami i obolałą szczęką.

Palący płyn gładko spływał mu do gardła. Łyk za łykiem, prosto z butelki. Po co się wysilać na kieliszki i całą tę kurtuazję. Było mu wszystko jedno. Przed oczami miał Agatę. Jego piękną żonę. Myślami wrócił do chwil, w których byli szczęśliwi. Do pierwszych lat ich małżeństwa. Ten widok niósł ukojenie. Piękna, radosna i zadowolona z życia kobieta. Tak, wtedy potrafił sprawić, że była szczęśliwa, choć tak niewiele mieli. A teraz? „Teraz” rodziło w nim złość i frustrację. „Gdzie się pogubiliśmy? Jak do tego doszło.” – nie chciał o tym myśleć. Znowu miał ją przed oczami. Tym razem była kotką, łasząca się i proszącą o rozkosz. Nisko, przy jego stopach, z zalotnym spojrzeniem. Taką ją kochał najbardziej. Taką lekko wyuzdaną dla niego. Zrzucającą codzienność i trochę dziką. O, jak dawno jej takiej nie widział. Strasznie dawno. Ale szlag z tym, bo właśnie szła na czworakach. Powoli. Krok za krokiem. Kręciła pupą, kusząc go i nęcąc. Na rękach miała długie, skórzane rękawiczki aż do ramion, a na nogach jedynie czarne pończochy. Patrzyła spod lekko opuszczonej głowy. Mrużyła oczy. Miała lekko otwarte, wabiące go usta. Czas zwalniał. Marek zaczynał masować pojawiającą się wypukłość w spodniach. Kolejny łyk rozgrzewającego trunku. Sen mieszał się z jawą, przeplatał zdarzenia i osoby. Urwane myśli… Ona w domu. Sama… A może z kimś? Tak dawno się nie kochali…. Dom… jego dom… Krawędzie obrazu zacierały się. „Ale przecież ona jest sama w domu – przeleciała mu przez głowę ostatnia myśl, zaplątana w resztce świadomości – zrozpaczona, smutna i taka oszołamiająco piękna. Kto ją teraz pociesza, kiedy mnie  z n o w u  nie ma? Szaleję za nią… za jej wypiętą pupą.”

…dom, mój dom… drzwi wejściowe… schody…

Wchodzę do domu. Czuję zapachy – zapach ludzi, jedzenia, płynów do czyszczenia, odświeżacza, perfum. Taki zapach, jak panuje w każdym domu, gdzie mieszkają ludzie. Gdzie dom jest rodzinny. Taki mój, mojej żony. I… i jeszcze inny zapach. Obcy. Negatywny.

Wiem, co to jest, ale boję się to nazwać. Od razu pojawia się uczucie, że mam w plecy wbity zimny pręt. Czuję, jak na skroni pojawia się tysiąc maleńkich kropelek. Od razu. Bez uprzedzenia. Czuję wiatr, który wpada do domu przez otwarte drzwi. Czuję go wyraźnie przez tysiące maleńkich kropel potu, które występują na czoło. Łapię za klamkę. Zamykam drzwi. Ale już od chwili nie słyszę nic. Wszystko na zewnątrz – odgłosy, słowa, dźwięki samochodów są jakby za ścianą z waty. Nie dostrzegam całej reszty, słyszę tylko puls w żyłach, gwałtowne bicie serca. Boże, ta krew chce rozsadzić czaszkę. Czuję, że mięśnie na szyi się zaciskają. Zmieniają się w postronki. Mam wrażenie, że gdyby nie to, głowa spadłaby na podłogę.

Patrzę przed siebie. Słyszę swój przyspieszony oddech. Boję się, że wszyscy, że cały świat go słyszy. Boję się, że „oni” usłyszą moje walące serce. Przełykam ślinę. To nie pomaga, bo dalej mam zaciśnięte gardło. Oddycham jak ryba, z otwartymi ustami. Suchy język i wargi. Tak jest lepiej, bo wtedy nie słychać. Powoli stawiam krok, noga odmawia mi posłuszeństwa. Prawie upadam. Odruchowo chwytam poręcz schodów. Spocona ręka ześlizguje się, upadam na kolana. Drewniana barierka wibruje. Słychać typowy odgłos uderzenia w drewno. Ale oni nie przestają. Słyszę skrzypienie. Są tam i nic nie słyszą. Sapią. Boże, jak to wyraźnie słychać. Idę w górę. Stopień po stopniu, noga za nogą. Trzymam się balustrady. Widzę schody – kawałek drewna, na nim położony dywan, który jest zatknięty za mosiężne trzymadła. Każdy szczegół zapada mi w pamięć, zwraca uwagę. Idąc, patrzę na wszystko – skupiam się na tym, żeby się nie przewrócić.

Jestem na górze. Czekam. Nogi mi drżą. Trzęsę się jak galareta. Sucho, piecze. I czuję to w brzuchu. Czuję, że członek powoli się podnosi. Wiem, co tam wyprawiają. Boję się tego, jestem przerażony. Drżę z obawy o to, co za chwilę zobaczę. Czy nie umrę od tego widoku. Ale on… on reaguje. On wie. On mnie prowadzi. Również przerażenie mną kieruje. Jakby chciało jeszcze. Jakby chciało, żebym zemdlał. Wiem, że nie zemdleję. Idę dalej korytarzem. Już widzę drzwi od sypialni – są uchylone. Podchodzę do nich. Staję na rogu tuż przy framudze, tyłem. Opieram potylicę o malowaną ścianę. Łapię oddech. Wiem, że zaraz tam zajrzę.

Nie. Nie mogę. Nie wytrzymam. Osuwam się po ścianie. Uderzam tyłkiem o podłogę z głuchym klapnięciem. Robi mi się gorąco i zimno jednocześnie. Widok uderza we mnie, jak piorun i przygważdża do podłogi. Zazdrość rozdziera na pół, a podniecenie ściska w gardle tak, że ledwo mogę złapać oddech. Jestem rozdarty. Powinienem natychmiast to przerwać, a jednocześnie pragnę być tylko widzem, a może… Może nawet się przyłączyć? O czym ja w ogóle myślę? Pierwszy raz w swoim życiu czuję się jak laska, która nie wie, czego chce.

A łóżko dalej skrzypi. Boże, tak szybko. Tak szybko ze mną nie skrzypiało. I ten głos… Jego też nigdy nie słyszałem. Nie takim. Nie takim… Takim… Zwierzęcym. Zawsze się bałem, zawsze podejrzewałem. Teraz już wiem – dopiero teraz ona czuje przyjemność. Czyli… Gdzie ja w tym wszystkim jestem, gdzie ja byłem w jej życiu? Myśli mi się plączą. Potrząsam głową. Staram się przełknąć ślinę. Oddycham. Zamykam oczy i wychylam się. Czuję gorąco na policzkach. On stoi, stoi tak twardo jak nigdy. Całe ciało pulsuje. Wiem, co zobaczę i boję się tego. Teraz, gdy to się dzieje, nie mogę sobie tego wyobrazić. Ale chcę tak naprawdę to zobaczyć. Otwieram oczy…

Łóżko pulsuje. Widzę, jak barierki drżą, poruszają się trochę za każdym razem, gdy on się rusza. Gdy dopycha. Czasem zwalnia, robi to powoli, czasem przyśpiesza – wtedy słychać wibrujący dźwięk metalowych części. Aga tam leży. Leży w białej pościeli, na kołdrze, która układa się naokoło w dziwny, kanciasty wzór. Jej skóra jest lekko opalona – doskonale odznacza się na jasnej tkaninie.

Agata ma szeroko rozłożone nogi. Bardzo szeroko. Jest naga, spocona, mokra. Jej ciało lśni w łagodnym świetle nocnych lampek. Włosy przykleiły się do skóry. Zamienione w strąki oblepiają szyję. Jest dzika, wyuzdana i chętna niczym kotka w rui. Takiej jej nie znałem. Zastanawiam się, dlaczego nie jest taka przy mnie. Czuję się jak nic nie warta dupa. Jak frajer, który funduje jej życie, a ona pieprzy się z innymi. Widzę, jak soki wyciekają z cipki. Cienką strużką płyną w dół, osadzając się na kabaretkach.

Ręce ma założone za głową, wypręża się w moją stronę, jeszcze bardziej eksponując piersi. Jest bezwstydna. Uległa tym facetom i posłusznie spełnia ich zachcianki. Jeden trzyma ją za włosy. Za moje cudowne blond włosy. Tyle razy wtulałem w nie głowę, wdychałem zapach, który jeszcze teraz potrafię przywołać w pamięci. Głaskałem po głowie, a teraz on trzyma ją jak swoją własność, jak kępę zmierzłej trawy, jak upolowane zwierzę. Mocno, bez strachu, że zaboli. Jemu jest wszystko jedno, a ona podporządkowuje się temu bez mrugnięcia. Jestem niemym świadkiem tej sytuacji. A ona zatraca się przy dwóch rosłych facetach. Dobrze zbudowanych mięśniakach.

Poruszają się rytmicznie. Gdy mężczyzna uderza, napiera swoim ciałem na jej ciało – nogi jeszcze bardziej się rozchylają. Jest napięta. Widzę delikatne łydki, lekko zgięte kolana. Widzę, jak zaciska palce u stóp. Wiem… ona tak robi, gdy bardzo, bardzo jej się podoba. Już dawno zauważyłem ten odruch. Już na samym początku, gdy zaczęliśmy być razem. Później coraz rzadziej… a teraz, teraz kurczy te palce tak, jak nigdy dotąd. Widzę, że wypina do góry piersi. Ręce trzyma wczepione w pościel. Czerwone paznokcie prawie wrzynają się w materiał.

Nie poznaję samego siebie. Nie mogę uwierzyć, że tak tu stoję, a tam… przecież to moja żona… Coś jednak trzyma mnie w bezruchu. Chcę na to patrzeć. Od dawna czułem, że ona to robi z innymi. Chowanie telefonu, częste smsy. Ale dlaczego? Czy jest jej ze mną aż tak źle, że potrzebuje innych? A może się nie spisuję, może ona przy mnie tylko udaje? Czemu to robi? Czemu moja dłoń zaciska się na sterczącej wypukłości w spodniach? Kurwa, odbiło mi?! Zaczyna być mi wszystko jedno. Nieważne. Patrzę na nią. Ona to robi. Jest mi wstyd, że stoję w tym miejscu jak kołek, że sytuacja mnie kręci. Wiem gdzieś w środku, że jako samiec powinienem interweniować. Wytargać dziwkę za włosy, napluć suce w twarz. Dać po ryju kolesiom. Ale coś trzyma mnie w tamtym miejscu. Czuję, jak wzrasta moje podniecenie, jak fiut w moim ręku robi się coraz bardziej twardy i śliski. Jestem szmatą. Nic nie wartą szmatą, która stoi i brandzluje się, patrząc, jak dwóch gości obrabia mi żonę.

Drugi klęczy nad nią. Masuje swojego wielkiego, nabrzmiałego penisa. Masuje powoli, przesuwa rękę w górę i w dół, przy końcu przekręca dłoń na główce. I znów, znów, znów… Klęczy nad nią i zmusza do lizania jąder. Zmusza… nie, nieprawda. Widzę, jak szybko porusza się jej głowa. Każdy skrawek mojego ciała robi się ciężki, nie mogę się ruszać. Serce przyspiesza. Dyszę, już nie wiem z jakiego powodu, ale sytuacja mnie podnieca. Wychylam się bardziej. Widzę, jak łapczywie go liże. Nie przejmuje się niczym – mokry język klei się do spoconych jąder, sunie dalej, wyżej, dotyka nawet zwieracza. Wtedy przyśpiesza, jeszcze mocniej dociska się do skóry.

Widzę, że jest jej cudownie. Że gdzieś zgubiła wszystkie zahamowania. Że nie boli ją, gdy ten pierwszy wchodzi ogromnym kutasem. Dopycha po same jaja. Ze mną, raz po raz by bolało. Ostatnio coraz częściej. A teraz doskonale widzę soki na kutasie tamtego. Jest cała mokra, spocona i chętna. Nie mogę wytrzymać, wyciągam penisa ze spodni. Odwracam się do końca, do drzwi. Klęczę. Jedną ręką opieram się o ścianę, drugą chwytam męskość. Jest mi głupio, cholernie głupio. Jest mi wstyd. Gdyby ktokolwiek to widział. Nawet nie chcę o tym myśleć. Robi mi się słabo. A on jeszcze bardziej się pręży.

Mimo tego, jest sporo mniejszy od penisów tamtych dwóch. Marny, wręcz śmieszny. Chociaż przecież większy niż przecięty. Chyba piszą bzdury w tych wszystkich pismach. A mnie jest tym bardziej wstyd. Nic dziwnego, że wcale nie była przy mnie zadowolona, bo pewnie to, że rozmiar się nie liczy, to kłamstwo. Oczywiście, że to kłamstwo, przecież widzę, na własne oczy. Widzę wielkiego kutasa, opiętą na nim mokrą cipkę. Jest tak duży, że widać, jak wargi układają się w idealny niemalże okrąg. Widzę, co robią i jak bardzo jej się to podoba. Jak wygina plecy w łuk. Eksponuje się, pokazuje całą siebie, żeby tylko rżnęli ją dalej. Wygląda jak maszyna do pieprzenia. Idealnie. Pociągająco. Zwierzęco. Szybko łapie oddech i otwiera buzię. To się nie dzieje naprawdę. To niemożliwe. Dlaczego nigdy mi tak nie robiła? Zawsze mówiła, że się wstydzi, zachowywała się jak świętoszka. Nie wierzę w to, co widzę. To nie jest żona, jaką znałem.

Tak samo jest teraz z ustami. Czerwone od szminki zaciskają się na drugim, wcale nie mniejszym kutasie. On wpycha go prawie do gardła. Przyciska w dół, tuż przy nasadzie. Pozycja nie jest zbyt wygodna, chociaż wcale im to nie przeszkadza. Widzę, że ona specjalnie wysuwa język, że mocno opina go wargami. On wsuwa raz po raz – coraz szybciej, coraz głębiej. Ślina ścieka z kącika ust – toruje sobie ścieżkę po delikatnym policzku. Jak wulgarne przekleństwo wyplute przez zaciśnięte wargi w kościele… przyśpieszam…

Traktują ją jak szmacianą lalkę. Ona kręci wypiętymi biodrami jak zwykła suka. Jak dziwka. Kaja się przed tymi dwoma, tylko po to, żeby ją zerżnęli, poniżyli. Poniżyli… Nieprawda. Ona po prostu bierze z życia. Tak jak oni. Nie obchodzi ich nic innego. Po prostu biorą, co chcą, jak chcą i gdzie chcą. I mam przed sobą niezbity dowód, że tylko tak jest naprawdę dobrze. Że tylko tak jest zadowolona. Że tylko tak czuje się prawdziwą, piękną, pożądaną kobietą. Chce być po prostu pieprzona przez dwóch przystojnych facetów z wielkimi kutasami. A ja czuję się jak szmata, jak pokurcz. Mały i śmieszny. Moje policzki płoną. Wiem, że nigdy nie dam jej tego, co tamci dwaj. Nie będę dla niej bożyszczem seksu, nie będę spełnieniem, dobrym mężem, dobrym kochankiem. Ani trochę.

Cały czas zatapiam się w oglądanej scenie. Widzę, jak tamten wsuwa w szeroko otwarte usta swoje wielkie przyrodzenie. Chwyta za nos i powoli wsuwa i wyciąga pałkę. Daje jej złapać powietrze, ale od razu chwyta za głowę. Dociska do podbrzusza, tak głęboko jak się da. Szeroko otwartymi oczami widzę, jak jego sprzęt wsuwa się coraz głębiej. Jak w końcu znika cały, usta opierają się na jądrach. Widzę jej gardło, całe wypełnione penisem. Rozepchnięte. I nie mogę uwierzyć. Mojego nie wzięła nawet do połowy, mówiła, że jej niedobrze, że nie może.

Czy jest możliwe, że w ogóle pomyślała o mnie? Nie, to niemożliwe. Na pewno nie teraz. Może przed całą sytuacją? Chciałbym, aby była to prawda… a może nie? Sam nie wiem. Gorączka przesłania mi zmysły. Przerażenie stopiło się z podnieceniem, sprawiając niewysłowioną rozkosz. Nie zważam na to, że przy coraz szybszych ruchach dłoni, coraz głośniej słychać chlupot. To przez mojego mokrego członka. Wydziela dużo śluzu. Jestem podniecony.

Obejmuję całą scenę wzrokiem, upajam się widokiem. Jestem obrzydliwy. Ale jestem również wniebowzięty. Nie rozumiem tego, ale nie muszę – najważniejsze, że to widzę. Tyle czasu o tym myślałem – a teraz zdrada rozgrywa się przede mną. Myślałem, że będę w rzeczywistości zły, załamany. Nie. Jestem cholernie podniecony. To jest inny poziom, to jest nie do opisania. To jest bardziej podniecające niż mój pierwszy raz. Perwersyjne. Zakazane. Chore. I ja jestem w  t y m – w środku. Upajam się, czuję każdą cząstkę. Czuję strach. Intymność i niezdrowe podniecenie. Nie będę tego ukrywał, nie przed sobą. Jest mi bosko.

I nagle spotykam wzrok Agaty. Jestem zażenowany. Na chwilę przerywam swoje niecne zajęcie. Czuję się podle, jak mały chłopiec przyłapany na gorącym uczynku. Dlaczego czuję się winny? Sam nie wiem, przecież to ona mnie zradza. A patrzy teraz bezczelnie prosto w oczy, jakby chciała żebym to zobaczył. Żebym ujrzał, jaka jest naprawdę i jaki jestem przy nich żałosny. Żebym wreszcie przestał traktować ją jak królewnę i świętą. Abym przeczytał w jej oczach, że jest kobietą z krwi i kości i pragnie samców. Prawdziwych, niewyżytych samców, którzy zawładną jej ciałem i duszą. A co ma w domu? Pantoflarza, który ustępuje jej na każdym kroku. Który boi się, że się pokruszy, jeśli mocniej jej dotknie. I miała rację, kiedy powiedziała im, że nic nie zrobię. Będę stał jak cielę i patrzył z rozdziawioną gębą. Że mi stanie. Cholera, przecież nie wiem, czy faktycznie ona tak myśli. Ale boję się, że tak jest.

Jeden z nich się odwraca. Już zdążyłem się uspokoić, oswoić z sytuacją. I znów czuję przerażenie. Inne. Wstyd kolejny raz napływa falą i odbija się na policzkach mocnym rumieńcem. Klęczę jak idiota z kutasem w dłoni. Zastygam z otwartymi ustami. Mała kropelka śluzu zwisa z główki mojego kutasa, spływa po palcach. Wiem, że wyglądam głupio i żałośnie. Wiem, i jeszcze bardziej jest mi głupio. Dlatego próbuję podnieść się na miękkich nogach. Próbuję uciec.

Już wszyscy na mnie patrzą. Oni i Agata. Szybko chwytam framugę. Drugą rękę mam cały czas zaciśniętą na członku. Odwracam się i stawiam krok. I przewracam się. Zaplątuje w spuszczone spodnie. Boże, co za upokorzenie. Nie wierzę, że to się dzieje. To jakiś koszmar. Nie zrobiłem sobie większej krzywdy, tylko trochę pieką mnie kolana. Z bijącym sercem i twarzą przyciśniętą do podłogi, modlę się, żeby zarwał się strop. Żeby ta cała sytuacja była tylko snem. Oni się śmieją. Słyszę ich głosy. Śmieją się ze mnie, z mojego stanu. Z tego, kim teraz dla nich jestem. Chciałbym, żeby to był tylko okropny koszmar.

Ale nie jest. Z nadziei wyrywają mnie silne ręce jednego z mężczyzn. Chwyta mnie za koszulę. Ciągnie do sypialni. Staram się go powstrzymać. Szuram rękami po dywanie, ruszam nogami. Tylko spadają mi do końca spodnie. Jest coraz gorzej. Śmiech brzęczy mi w głowie. Obelgi. Jak można być tak okrutnym? Teraz pewnie wyglądam naprawdę beznadziejnie. Ze szklistymi oczami, cały czerwony. To takie osobiste, moje. Oni są przecież w moim domu, w mojej sypialni. Pieprzą moją żonę, moją Agatkę! Czy to im nie wystarczy? Czy nie rozumieją, że to wystarczy? Po co jeszcze mnie upokarzają? Boże, jak mogą to robić.

Patrzą w oczy, tak wyniośle, z góry. Wiedzą, wiedzą, że są lepsi. Są prawdziwi. Mężczyźni. Robią to, czego ja się bałem. Bałem się, a ona to wykorzystywała. Teraz patrzy na mnie. Jak suka. Nie, nie jak suka. Jak królowa. A jej giermkowie właśnie się nade mną znęcają. Wypięta. Chętna. Cała spocona. To jakiś koszmar. Ja nie mogę tego wytrzymać. Jestem taki marny – nagi i ze sterczącym…

Patrzę na nią. W jej pewne siebie, okrutne oczy. Podniesione w wyrazie wyższości, idealnie wydepilowane brwi. Patrzę na jej szyderczy uśmiech. Widzę, jak dobrze się tu czuje. Jak wpasowuje się w całą sytuację. Próbuję odnaleźć w niej choć część dawnej osoby. Moją żonę, Agatę. Nie ma jej. Nie ma jej w tym ciele, w tych oczach, karykaturze uśmiechu, wypiętych biodrach. Nie ma jej, nie ma.

Jest tylko napalona suka, z jadowicie zielonym spojrzeniem. Chętna i gorąca. Podniecona. Tak, podnieca ją cała sytuacja. Kręci, że tu jestem w takim stanie. Już widzi, że ma nade mną kontrolę. Bo mnie też to podnieca. Bo to przecież moja żona, moja Agata. Ta, która robiła mi codziennie obiady, z którą śmiałem się, z którą kochałem. Czasem wolno, intymnie, dosłownie, a czasem szybko, gwałtownie, namiętnie. A czasem, czasem… byle jak. Ostatnio prawie w ogóle. Nic dziwnego, że jest teraz taka. To rewanż. To kara. I ma rację. Nie byłem dla niej mężczyzną. Może na początku, ale ostatnimi czasy byłem zbyt zmęczony, zbyt zajęty.

Nic dziwnego, że to się dzieje. Nic dziwnego, że nie reaguję, że potrafię tylko walić sobie konia. Przegrałem. Obydwoje to wiemy. To ona ma przewagę, ma rację, a może tak będzie po prostu łatwiej. Przez klika sekund patrzymy na siebie. Przez kilka sekund te wszystkie myśli bombardują moja głowę. I nagle, brutalnie, obce ręce znów sprowadzają mnie na ziemię. Koleś łapie za szyję. Bez żenady. Jest silny, dużo silniejszy ode mnie. A ja już nie próbuje się bronić.

– Kretyn – słyszę obelgę rzuconą w moją stronę – zobacz, jak traktuje się takie suki, jak twoja żona. Patrz kutasie i ucz się, czego potrzebują prawdziwe kobiety – przypina mnie kajdankami do rury. Dłonie z tyłu, nisko, przy pośladkach. Spodnie cały czas zaplątane gdzieś przy kostkach. Oddycham bardzo szybko, chcę coś powiedzieć, zaprotestować
– Ryj, psie. – Dostaję w twarz. Taśma zakleja usta. Mogę już tylko bezradnie patrzeć.

Nic innego. Śmieją się ze mnie. Z bezradności i głupowatej miny. Spuszczone do połowy uda majtki sprawiają, że wyglądam jeszcze bardziej żałośnie. Mój penis cały czas jest w pełnej gotowości. Sterczący niczym rakieta. Nabrzmiały i pokryty pajęczyną wypukłych żył. Jego bordowy kolor wyraźnie odcina się od bieli skóry. Głupio się czuję, kiedy wszyscy wlepiają w niego oczy. Głupio mi, bo wiedzą, że to mnie kręci. Ona wie. Jej wzrok oskarża. Czuję, że nigdy nie dałem jej tego, co chciała.

– Niezły z ciebie świr, wiesz, koleś? – Znowu śmiech, bezduszny, pełen pogardy i uszczypliwy – patrzcie, jak mu stoi. – Czuję gorąco, coraz większe, cały płonę. Ogień pali policzki. Duszno. Pulsująca krew uderza w tętnice. Taka sytuacja, a ja jestem podniecony i oni to widzą. Gardzą mną. Dla nich nie jestem prawdziwym facetem. Jestem fiutem, namiastką mężczyzny. Tak się właśnie czuję i wiem, że mają rację. Zawsze to podejrzewałem, a teraz spełniają się najczarniejsze sny. A może po prostu najmroczniejsze?

Fantazjowałem o tym przecież, chociaż nie dopuszczałem myśli, że to może się wydarzyć. Nie z nią. Nie z moją cudowną i delikatną Agatą. Chciałem wierzyć, że jest taką porządną kobietą, wzorową żoną. A jednocześnie śniłem o tym. W samotności, nikomu nie mówiąc o mojej wstydliwej tajemnicy.

– A więc lubisz patrzeć, kmiocie? – pyta jeden z dryblasów. – Napatrzysz się dzisiaj, może się czegoś nauczysz. – Podchodzi do mojej żony.

– Patrz, fiucie, ona to lubi – rzuca jak obelgę. Wkłada jej rękę do buzi i potrząsa jej głową. Ona nie protestuje. Ręce ma cały czas nad głową. Patrzy na niego z uwielbieniem. – Przychodzi do nas od pół roku i ciągle jest głodna, napalona, nienasycona. Gorąca i namiętna suka. Wiedziałeś, że lubi się z nami kurwić? – Patrzy na mnie z pogardą i drwiącym uśmieszkiem.

– Mówiła, że jesteś do dupy. – Chwyta ją kciukiem za podbródek i syczy tak, abym wszystko słyszał.

– Powiedz teraz: jestem twoją dupą, dupą do rżnięcia. – Pozostałe palce dociskają język. – Mów, kurwo! – Drugą ręką głaszcze pieszczotliwie po włosach.

– Uhmo duuą do ruhm – wyrywa się Agacie z gardła, bo nie może dokładnie artykułować głosek z dłonią w ustach. W tych ustach, które tyle razy pieściłem, obsypywałem pocałunkami. Resztki sprzeciwu pomału we mnie gasną, kiedy patrzę na zamglone rozkoszą oczy żony.

– Dobrze, mała. – Uderza ją kilka razy otwartą dłonią w policzek. – Tak, tak, właśnie tak, mała kurewko, lubisz to, wiem, że lubisz nam dawać. – I znowu policzek. – Possiesz teraz, maleńka, zasłużyłaś na to. Otwórz te słodkie usteczka, szeroko, ooo tak… Idź, zrób temu frajerowi dobrze. Jest przecież we własnym domu. Musimy o niego zadbać – dodaje szyderczo.

Widzę otwartą buzię Agaty. Duże i sprawne dłonie dalej przytrzymują jej głowę. Momentalnie nadziewają na moją pałę i wysuwają. Widzę przed sobą jej cudowną, wypiętą pupę, rozgrzane plecy. Jestem spocony, rozdygotany i bardzo napalony. Mam wrażenie, że każdy dotyk spowoduje eksplozję. Ale nie chcę tak szybko kończyć. Chcę jeszcze przez chwilę ją poczuć. Głowa pomału nasadza się na mojego penisa. Facet celuje nią jak hangarem. Wsuwa i wysuwa. Nabrzmiały penis wchodzi pomału do środka i wychodzi cały na zewnątrz.

– Tak, skarbie, dobrze, patrz mu w oczy. – I znowu celuje. – Śliczna mała, jesteś w tym naprawdę dobra. – Mężczyzna przytrzymuje jej głowę i dociska do mojego podbrzusza. – O tak, teraz on na pewno cię poczuje. – Agata wstrzymuje oddech, ale ani drgnie. Widzę, jak kręci ją taka akcja. Jest całkowicie posłuszna.

Drągal puszcza wreszcie jej głowę. Agata już zupełnie sama liże główkę mojego kutasa. Jej język zwija się jak mokry liść – przylega, masuje prącie. Wygląda to bardzo podniecająco. Lepiej niż na jakimkolwiek filmie, który widziałem. Musi jej się to podobać, zachowuje się jak rasowa dziwka. Skupiam się jednak na jej wypiętym tyłku. Widzę, jak czerwona główka tamtego drugiego ociera się o wejście do jej zwieracza, tej zakazanej dziurki. Zakazanej dla mnie, ale nie dla niego. Koleś bardziej rozszerza nogi Agaty i spluwa na ciaśniutki otworek. Rozsmarowuje ślinę tuż przy samym wejściu. Gładzi zaciśnięty punkcik. Powoli wkłada palec. Żona zaczyna rozumieć konsekwencje sytuacji. Na jej gładkim czole pojawiają się zmarszczki niepokoju. Rozbiegane oczy. Rodzi się w niej panika. Nie przepada za seksem analnym.

Patrzy na mnie błagalnie, abym coś zrobił. Spuszczam wzrok. Walczę z podnieceniem. Ona to widzi. Nigdy nie pozwalała mi na te zabawy… raz próbowaliśmy. Bardzo ją bolało i krępowało. Nie chciała, abym kiedykolwiek starał się to powtórzyć. Oni zaś… oni brali, co chcieli. Muszę to zobaczyć. Mam okazję choć trochę odpłacić się za całą sytuację. Teraz i ona poczuje, co to ból i wstyd.

Tymczasem drągal znowu spluwa i rozszerza otworek, wkładając kolejny palec. O ile ten pierwszy był jeszcze do zniesienia, nic szczególnego, prócz uczucia rozpychania, to teraz wiem, że zaczyna być już ciasno. Nie pasuje jej to, zaczyna wiercić pupą, uciekać. Wyraźnie nie chce, ale ja… ja chcę.

Bardzo chcę, aby ten gach nie pozwolił jej uciec. Gdzieś w środku wręcz pragnę, aby ukarał w ten sposób kurestwo. A poza tym, po prostu to lubię. Kręci mnie anal. Uwielbiam patrzeć, jak w pupę mojej żony wchodzi duże, nabrzmiałe prącie. Szkoda tylko, że nie moje. Chciałbym poczuć ciasnotę tego otworku, jego zakazany smak. Od dawna chciałem tak pieprzyć żonę. Przyzwyczaiłem się już do myśli, że nigdy tego nie dostanę i bolało mnie to. To wielka niesprawiedliwość. Chciałbym od życia czegoś więcej, a czuję, że stoję pod ścianą. Że nie będzie mi dane spełnić tej drobnej fantazji, a do cholery, nie chcę przecież niczego niemożliwego. Od tak dawna tego pragnę, że mam już niemal obsesję.

Więc, kurwa, niech ją tak wypieprzy. Kocham Agatę, ale chcę, aby trochę ją zabolało. A niech ma. Nie chciała ze mną, a przecież byłbym delikatny, subtelny, kochający. Więc niech ją teraz zerżnie tamten. Może zatęskni za moimi czułymi ramionami. Pomału przestaję czuć wyrzuty sumienia. Znalazłem doskonałe usprawiedliwienie dla swojej chorej żądzy. Ale to i tak gdzieś w środku boli. Nie ugaszę tego bólu do końca.

Mężczyzna pieści ją już dwoma palcami, wkłada je i wyciąga, rozszerza coraz mocniej uciekającą dziurkę, pozwalając zajrzeć mi do środka. Jestem jak zahipnotyzowany. Przestaję myśleć. Rodzi się we mnie tylko żądza. Trafili w moją słabość bezwzględnie. Facet przykłada już swoją fujarę. Ależ on ma pałę. Musi zaboleć. Czemu ta myśl mnie podnieca? Za chwilę chyba eksploduję, a myśl o tym, jak bardzo będzie mi wtedy wstyd, przeszywa jeszcze mocniejszą falą rozkoszy. Sam nie mogę uwierzyć, że to mnie kręci. Że jestem taki popierdolony.

Aga wierci się i ucieka. Panicznie się boi, ale widzę, że myśl o tym, że on i tak zrobi, co zechce – podnieca ją. Nie rozumiem tego mechanizmu. Nawet się nie staram. To automat. Mięśniak wyciska do jej rozgrzanego otworka dużą porcję żelu. Mimo tego ona wcale nie pomaga mu w siebie wejść.
– Aaaa… – Odrywa się ode mnie, a jej krzyk przeszywa powietrze.
– Co jest, kurwa? – Drab obok mnie, który cały czas obserwując, obrabiał sobie fujarę, chwyta ją za podbródek. – Będziesz cicho albo cię zaknebluję. – Mężczyzna z tyłu próbuje nacierać na słodką dupcię mojej żony. Drażni ją i bawi się, pocierając kutasem o wejście do zakazanej dziurki, a pewnymi dłońmi trzyma drobne pośladki. Podszczypuje gładką, jedwabistą skórę.

– Błagam, wszystko, tylko nie to! – Widzę grymas na jej twarzy i walkę o zachowanie spokoju. Spogląda na mnie, pełna bólu i wyrzutu. Osiłek, widząc panikę, zmienia ton.

– No, mała, spokojnie, będzie dobrze. – Gładzi po pośladku, wymierza klapsy i wyciska jeszcze jedną, obfitą porcję lubrykantu. – Fajna dupa z ciebie, naprawdę fajna, ten frajer nie wie, co traci.

Agatka milknie, ale wygina się, jak może, próbuje ustawić się w dogodnej pozycji. Te początki zawsze są najlepsze. Oni to wiedzą, dlatego czerpią z tego przyjemność, starają się to przedłużyć. Ja jestem najwyżej kilkanaście centymetrów od całej sceny. Widzę wszystko dokładnie, każdy detal, każdy szczegół. Widzę, jak kutas powoli łamię barierę. Już dłużej nie czeka, zaczyna wsuwać się powoli, ale systematycznie, nieubłaganie. Słyszę, jak ona głośno wciąga powietrze. Usta ma blisko mojego nabrzmiałego członka. Ociera się o niego policzkiem.

Całe zajście trwa kilka sekund, ale dla mnie to są wieki. Napawam się widokiem napiętej pupy mojej żony, penetrowanej przez obcego członka. Gdy dochodzi do końca, ona kurczowo zaciska pięści. Widzę grymas na delikatnej, dziewczęcej twarzy. Wtula się w moje drżące nogi. On go wysuwa aż do główki. Widzę, jak Agata zaciska zęby. Razem z kolesiem stojącym obok obserwuję jej reakcję. Obydwaj czerpiemy z tego widoku przyjemność, ale ja mam lepiej. Tak myślę. Paranoja…

Kolejne pchnięcia. Zaczynam słyszeć jęki Agaty. To niesamowite. Pieprzący jej dupę koleś zaczyna również jęczeć. Widać lubi takie ciasne szparki. Nic dziwnego. Widzę, że ona się zaciska, nie może jeszcze do końca przyzwyczaić się do sytuacji. Koleś natomiast jest wniebowzięty. Chyba jest w tym coś. Jej usta układają się w kolejny grymas cierpienia. A może…

Im dalej on się wsuwa, tym ona bardziej się zaciska. Widzę to wyraźnie. Dlatego tak mocno się w nią wpycha. Za każdym razem próbuje jeszcze dalej niż poprzednio. Ona prawdopodobnie również zaczyna odbierać przyjemne doznania. Jest coraz lepiej. Tak, tak, na pewno. Ten obok chwyta ją za włosy. Z fascynacją w oku obserwuję to, co się dzieje, podsuwając przy tym swojego kutasa pod jej usta. Ona jęcząc cichutko, bierze posłusznie do buzi. Dryblas znowu nabija ją na mnie gwałtownie. Próbuje teraz naśladować ruchy tamtego z tyłu, jego tempo. Przyśpieszył. Spocony tyłek żony jest ostro nabijany na pokaźną lancę. Dziurka jest tak wąska, że widać uciśnięcie penisa przy wejściu. On naprawdę wchodzi i wychodzi jak tłok jakiejś wielkiej maszyny. Coraz szybciej, coraz sprawniej.

Bierze moją żonę na całego. Bez żenady wyciska z niej ostatnie soki. Sprawia, że ta chora sytuacja doprowadza ją do rozkoszy. Nawet mimo tego, że bierze ją brutalnie, gwałtownie, inaczej niż ja to robię zazwyczaj. A może to właśnie to sprawia, że puszczają bariery, że ona tak dobrze się z tym czuje? Pewnie już, gdy podjęła decyzję, gdy wpuściła ich do domu, była gotowa na wszystko. A teraz tylko udowadnia. To naprawdę niesamowite, jak bardzo może zmienić się ktoś, kogo się zna. A wszystko pod wpływem podniecenia. I nie myślę tylko o niej. Nie… ja sam… mmmm…

Niemy obserwuję całą scenę, cały czas balansując na granicy orgazmu.

Czuję co jakiś czas piersi żony, które obijają się o moje nogi. Poruszają się dość szybko. Rozkoszuję się tym dotykiem. Tamten już ostro posuwa ją w dupkę. Wchodzi szybko i dopycha swoją pałkę do samego końca. Cała zanurza się żonie. Ona podnosi pupę trochę wyżej, jakby chciała, aby ten wielki pal wchodził jeszcze bardziej głęboko.

Nagle czuję, że piersi się nie ruszają. Słyszę głośne jęki. Agata jęczy, spazmatycznie chwyta powietrze. I wreszcie jest! To wszystko, choć przecież nie całkiem, dzieje się za sprawą tego wielkiego członka, który teraz… teraz on się kurczy. I pompuje w tyłek mojej ukochanej gorącą spermę. Widzę, jak drga uwięziony w uścisku zwieracza. Wiem, że zaraz ten widok się skończy, ale ja również osiągam limit. Spuszczam się wprost do ust mojej cudownej żony. Jest tego dużo. Sperma cieknie kącikami ust. Gach obok mnie dociska jej głowę, aby nie mogła uciec. Musi wszystko połknąć, jak grzeczna sunia. W skurczach ekstazy chłonę scenę przed sobą, mając świadomość, że właśnie dochodzę w ustach mojej połowicy, którą wypełnia sperma obcego faceta.

A Agata? Ona patrzy na mnie z wyrzutem. Nie miała orgazmu. Jak to? Nikt o nią nie zadbał? Ja związany – poczułem, że ją zawiodłem. Że  z n o w u  ją zawiodłem. Aguś, kochanie, przepraszam, wybacz mi, że ze mnie taka dupa, wybacz. Wszystko na kilka sekund zastyga w bezruchu. Słyszę jedynie swoje bijące serce. Coraz bardziej miarowo… coraz spokojniej… i nagle…

Huk tłuczonego szkła… „Gdzie ja jestem? To był tylko sen, czy to wydarzyło się naprawdę?”

Marek zerwał się na równe nogi… szary pokój… był cały spocony. Chwilę nie mógł dojść do siebie. „Światło, zapalić światło”. Ból dłoni… krew… na podłodze rozbita butelka… „A więc to był tylko sen. Koszmarny, głupi sen.” Jego zmęczony umysł, pełen napięcia, stresu i braku spełnienia – wygenerował tę absurdalną historię, wyświetlił mu wszystkie skryte i zakazane marzenia, do których trudno mu się było przyznać nawet przed samym sobą. Na szczęście to wszystko było nieprawdą. Nie oddałby swojej Agi nikomu, choć… choć marzył o tym skrycie. Ironia losu. Nie chciał tego tak samo bardzo, jak pragnął. Czy to w ogóle możliwe, czy był normalny, czy inni też mają podobne sny?

Bardzo ją kochał. Pragnął teraz tylko przytulić ją mocno i trwać tak przez długą chwilę. Być jak najszybciej blisko niej. Upewnić się, że to były tylko majaki, że ona jest bezpieczna, z dala od jego chorych wizji. Tak bardzo chciał ją przed tym ochronić. Ochronić przed całym światem. Już wiedział. Nie przyjmie tego zlecenia. Musi być blisko niej. Już nigdy jej nie zawiedzie… bo bez niej… to ona nadawała sens wszystkiemu, co go otacza. Bez niej nic nie będzie cieszyć, a przynajmniej nie w taki sposób.

Przez uchylone okno wpadało do samochodu rześkie powietrze czerwcowego wieczoru. Pomału zapadał zmrok, zapalały się pierwsze latarnie. „Nareszcie w domu” – myślał Marek, parkując samochód przed okazałym domem. Nie chciał nawet tracić czasu na otwarcie garażu. Pragnął być jak najszybciej z nią. Poczuć cudowne ciało, wtulić się w pachnące włosy i wreszcie zapomnieć o pracy. Czuł jednak, że coś się zmieniło, że coś jest inaczej, ale nie wiedział co. Jakiś dziwny niepokój chwytał go za serce. Irracjonalne przeczucie ściskało w krtani. Nachalnie w pośpiechu nacisnął dzwonek, ale odpowiedziała mu tylko cisza. „Co jest, może śpi, może gdzieś wyszła?” Myśli kołatały mu się w głowie. „Ale jak to, przecież wiedziała, że dziś przyjadę.” Napisał jej nawet w smsie przybliżoną godzinę powrotu. A może coś pokręcił?

Nerwowo poszukiwał kluczy. Nigdy ich nie ma tam, gdzie powinny być. Teraz przypomniał sobie cierpki głos Agaty w słuchawce, kiedy dzwonił ostatnio. Ale pomyślał, że jak zwykle ma gorszy dzień, że jak przyjedzie, to wszystko znowu wróci do normy. Kobiety przecież zawsze narzekają. Myślał nawet czasem, że tylko wtedy są szczęśliwe. „Kurwa, gdzie ten klucz?” Przecież tyle razy się kłócili, to normalne, każde małżeństwo ma lepsze i gorsze dni. Ale dziś czuł, że wszystko się zmieniło.

Jest, wreszcie jest. Dopadł kluczy i w pospiechu otworzył drzwi. Rzucił torby na podłogę.

– Kochanie jestem w domu! Skarbie… – wołał dość głośno, łudząc się ciągle, że na pewno gdzieś jest, że może po prostu bierze prysznic… Cisza. Jakby chłód i uczucie pustki. A może… może brakowało jakiegoś dobrze znanego zapachu?

Zaczynał się rozglądać. Niby wszystko było takie samo, ale jednak czegoś mu brakowało. Wydawało się, że w domu jest mniej przedmiotów, ale nie mógł dokładnie stwierdzić, czego brakuje, bo właściwie nigdy nie zwracał na drobiazgi uwagi. Agata była mistrzynią nastroju, prawdziwą boginią ogniska domowego. Wracał do domu po niejednej burzy, niczym statek do ciepłego portu. A teraz…? Sam nie wiedział. Nie czuł już tego niezwykłego ciepła.

Przyglądał się coraz dokładniej. Pusty parapet. Na ziemi ich potłuczone, ślubne zdjęcie… fuck… Pomału zaczynał rozumieć i czuł, jak smutna prawda zalewa mu umysł, paraliżuje, staje się jedyną dominującą myślą. Jak krew zaczęła w nim szybciej krążyć, jak gniew i żal uderzyły w jego tętnice, ale jeszcze wygrywało niedowierzanie. Jeszcze kotłowała się w nim nadzieja. Dopadł do wielkiej, wspólnej rozsuwanej szafy. Otworzył. Pusto. W jej części nie ma ubrań. „Wyprowadziła się, wyjechała. Chce wszystko przemyśleć? Potrzebuje czasu? Co się, kurwa, dzieje, czemu nic nie powiedziała? Jak można tak bez słowa?” Trzęsły mu się dłonie.

Czas się zatrzymał. Był cały rozdygotany. Zawsze taki silny i opanowany, teraz czuł, jak świat usuwa mu się spod nóg. Jak silna ściana, która zawsze za nim stała, której zawsze był taki pewien, osuwa się i rozsypuje. Ale spokojnie. Jeszcze nic nie jest przesądzone. Przecież tak naprawdę nie wie, co się stało. Na pewno to wszystko da się jakoś wyjaśnić. Próbując się uspokoić, wszedł z powrotem do salonu. Dopiero teraz dostrzegł, że na dużym, nagim stole, który kiedyś przykrywał obrus, leżały papiery. Rozdygotany, chwycił je w dłonie i usiłował skupić się na czytaniu. Jedno słowo wracało do niego nachalnie i przebijało się ponad inne: rozwód. Nie miał siły doczytać do końca. Skupić się nad tabunem małych literek. Kartki wypadały mu z dłoni. Osunął się na kolana, niemo wpatrzony w podłogę. Nawet twardość mahoniowych paneli nie była w stanie wyrwać go z letargu.

„Kochanie, tylko nie to – mówił we własnych myślach do nieobecnej kobiety, jakby ona będąc gdzieś daleko mogła to usłyszeć – porozmawiajmy. Wiesz, że cię kocham, nie opuszczaj mnie, nie zostawiaj. Bez ciebie jestem niczym, nic nie znaczę. Stracę ciebie – stracę wszystko. Wiem to już na pewno. Dopiero teraz dotarło to do mnie tak mocno. Dopiero dzisiaj naprawdę to poczułem.” Miał pustkę w głowie, łzy zaczęły spływać po jego policzkach. Mimo tego, co przeczytał, cały czas nie mógł w uwierzyć. To było niemożliwe. Przecież od tak dawna byli ze sobą razem. Tak łatwo było chodzić po utartych ścieżkach. A teraz czuł, że rozpada się cały świat. Przecież nie mógł jej tak głupio stracić. To nie może być prawdą. Na pewno chciała go tylko postraszyć.

Zatopiony w myślach, jakby zawieszony w czasie, z pochyloną głową, dostrzegł, że zaczyna już świtać. Pierwsze promienie słońca poraziły jego zapuchnięte oczy i smugą światła wycięły jego sylwetkę z otoczenia. Ból w zasiedziałych stawach odezwał się nagłym ukłuciem. Zupełnie jakby ból, którego zawsze tak się boimy, teraz okazał się życiodajny i budził go do życia.

Pomału zaczął podnosić się z podłogi. „Muszę, muszę ją odzyskać. Uda mi się. Znam ją. Wiem, co lubi i co na nią działa. Mam przewagę nad innymi. Przecież jestem menadżerem, podporą i filarem wielkiej korporacji. Wszyscy mi ufają, wszyscy we mnie wierzą. Musi mi się udać. Znowu będę tym Markiem, którego kiedyś poznała. Który ją wtedy omotał i zafascynował. Chwycił za serce, uwiódł spojrzeniem. Potrafię, znowu odnajdę w sobie siłę. Nie poddam się bez walki, tak łatwo jej ze mną nie pójdzie. Nie puszczę tylu wspólnych lat w niepamięć. Od dziś to ona będzie moim głównym projektem. Tak, właśnie tak zrobię. To nie jest porażka, to tylko sygnał. Ostatni przejmujący głos rozpaczy. Wołanie o pomoc. Byłem głuchy. Miała rację. To się musi zmienić. Tyle razy mi mówiła, ale ja nie słuchałem. Ale dam radę, przecież jestem najlepszy. Uda się.”

Niczym feniks z popiołu, wstał z lekko przykurzonych paneli, jakby wstąpiła w niego nowa energia. Nowy dzień…

Wiki & HighTonedSonOfABitch 

Czytelniku, chętnie zamieścimy dobre opowiadania erotyczne na Najlepszej Erotyce. Jeśli stworzyłeś dzieło, które ma nie mniej niż 2000 słów, zawiera ciekawą historię i napisane jest w dobrym stylu, wyślij je na nasz adres ne.redakcja@gmail.com. Każdy tekst, który przypadnie do gustu Redakcji Najlepszej Erotyki, zostanie opublikowany, a autor dostanie od nas propozycję współpracy.

 

3.52 avg. rating (81% score) - 25 votes

12 Komentarzy

  1. 4 listopada 2013    

    HighTonedSonOfABitch pisanie z Tobą (ponieważ tekst pisany był wspólnie) było niezwykłą przygodą i przyjemnością, choć czasem bywało i burzliwie, ale nie ma nic gorszego, niż brak emocji;)
    Dziękuję również niezwykłym korektorom: Judycie i Karelowi, którzy przebrnęli przez długi tekst w poszukiwaniu błędów. Nikt tak nie "masakruje" teks tu, jak Oni. Jesteście największą wartością dodaną na tej stronie. Pozdrawiam serdecznie.

    • 4 listopada 2013    

      Wypraszam sobie "masakruje", Wiki.
      Ja upiększam i wygładzam, niczym krem przeciw zmarszczkowy i przeciw trądzikowy. Usuwam pryszcze. Itp.

      Swoją drogą wybraliście najtrudniejszą drogę by przekazać to, co chcieliście. Ja bym się nie odważył. No, ale Ty jesteś odważna dziewczyna, a ja nieśmiały chłopaczek (abstrahując od upływu lat) i tym się różnimy.
      Ukłony dla Autorki, która o trudnych sprawach pisać się nie boi

    • 4 listopada 2013    

      Ależ cała przyjemność po mojej stronie, Wiki. 😉

  2. 4 listopada 2013    

    Jaki wrażliwy…;))) Całe szczęście, że nie krem ściągający pory… Nieśmiały chłopaczek… Karel… błagam… jeszcze ktoś uwierzy;)

    A poważnie, mógłbyś rozwinąć myśl o trudnych sprawach i najtrudniejszych drogach? Pewnie pcham głowę pod szafot, ale niech będzie. Z Twojej ręki jakoś to przełknę;)

  3. 5 listopada 2013    

    Wiki… było fajnie :D. Bardzo dziękuję za miłe słowa choć nic nie zastąpi emocji, o których wspominasz.
    No chyba że.. szczęście czytających widoczne w komentarzach.

    Ja również bardzo dziękuję za pracę włożoną w poprawienie tekstu. Z tego co zdążyłem zauważyć to trochę się pochyliliście :D.

  4. 5 listopada 2013    

    Wiki, W opowiadaniu bardzo dużo "życia wewnętrznego" , analiz, ocen, rozmyślań – to ciężko w sposób dojrzały stylistycznie i semantycznie opisać. Sam bym się nie podjął, albo rzeźbił bardzo długo i zmieniał… zmieniał… zmieniał.

  5. 5 listopada 2013    

    Opowiadanie podobało mi się. Jest rozbudowane pod względem psychologicznym tak jak pisał Karel Godla. Scena erotyczna jest mocna, ale też pełna rozmyślań. Umiejętnie połączyłaś ostry sex z rozterkami głównego bohatera.

    Zastanawia mnie to czy uda mu się odrodzić jak feniks z popiołów.

    daeone

  6. 5 listopada 2013    

    Mniam, mniam.

    Smakowita czytelnicza uczta.

    Gratulacje dla Wiki i HighTonedSonOfABitch za napisanie tego tekstu oraz dla Karela i Judyty za wypolerowanie go i starcie różnych kanciastości 🙂 Pamiętam, że czytałem opowiadanie jeszcze na Dobrej Erotyce. Wtedy podobało mi się, ale mniej. Teraz podobało mi się bardzo. Tekst został mocno odświeżony stylistycznie i naprawdę czyta się go znacznie lepiej.

    Sama fabuła nie jest zbytnio oryginalna ani zajmująca. Ot banał – on zapracowany, ona oczekująca na coś więcej (i zupełnie olewająca swoją bardzo wygodną sytuację). Każdy z nas zna takie pary. Na początku bohaterowie nieźle mnie wkurzali. On – że taka ciapa, ona – że taka roszczeniowa i niepotrafiąca zważyć racji. Potem jednak było już tylko lepiej.

    Opis snu – bardzo dobry. Ta proza czasami zbliżała się do poezji. Miała swój rytm, swój charakter. To najlepsza część w całym opowiadaniu. Scena gorąca i ociekająca brutalną namiętnością. Przy okazji wyszły na jaw masochistyczne upodobania głównego bohatera, co też wzbogaciło jego osobowość (choć w sumie potwierdziło ciapowatość osobowości).

    Powrót do domu i odkrycie listu – tu trochę wróciliśmy do początku. Irytujący fragment, irytujący bohaterowie. Żona wkurzająca nawet swą pretensjonalną nieobecnością. Ale środkowa część – znakomita. Szczerze.

    Pozdrawiam serdecznie licząc na więcej owoców takiej współpracy 🙂

    M.A.

  7. 6 listopada 2013    

    Super. Czytałem z dużą przyjemnością. Szczerze mówiąc, chyba trudno pisać w duecie – przynajmniej ja tak myślę. Ale wyszło przednio. Aż chce się na koniec zacytować popularnego ostatnio jutubera: JESTEM ZWYCIĘZCĄ! Hahaha…

    Od strony technicznej – znalazłem jeden malutki błąd, niemal namiastkę potknięcia:
    "Napawam się widokiem napiętej pupy mojej żony, penetrowanej przez obcego członka. Gdy dochodzi do końca, ona kurczowo zaciska pięści. Widzę grymas na delikatnej, dziewczęcej twarzy." Widok z pierwszego zdania zastąpiłbym słowem "obraz" i byłoby idealnie.
    Moje wrodzone czepialstwo zostaje zaspokojone…

    A tak naprawdę: pięć gwiazdek i jeśli ktoś postawił mniej, to niech się nawet nie odzywa…

    Pozdrawiam, seaman.

  8. Anonimowy Anonimowy
    6 listopada 2013    

    Wiki, nigdy nie byłam fanką Twoich opowiadań, ale to jest wspaniałe 🙂
    Bardzo smakowita fantazja!
    Eileen

    • 7 listopada 2013    

      Eileen,

      zmiana Twojego nastawienia może wynikać z faktu, że te opowiadanie jest koprodukcją Wiki i HighTonedSonOfABitch 🙂 Oczywiście nie można z absolutną pewnością wskazać, które części pisał kto, tym niemniej klimat całości jest rzeczywiście nieco inny niż w opowiadaniach samej Wiki.

      Pozdrawiam
      M.A.

  9. 16 listopada 2013    

    Nie do końca jestem pewien czy połączenie refleksji bohatera z seksem było wykonane w odpowiednich proporcjach, ale to może tylko rzecz gustu. Tekst z całą pewnością zasługujący na poświęcony mu czas.
    Szczerze mówiąc nurtuje mnie coś innego. Pisanie to przeważnie praca dla solistów, a Wy pisaliście w duecie, próbowałem sobie to wyobrazić i mało nie powstało z tego kolejne opowiadanie.:D
    Pozdrawiam,
    Foxm

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

WYNIKI BITWY NA SFINKSY

LOGOWANIE

BĄDŹCIE Z NAMI NA FACEBOOKU

NAJLEPSZA POLECA

AKTYWNI KOMENTATORZY

(komentarze z ostatniego miesiąca)
  • Ania (36)
  • Mick (33)
  • Nefer (22)
  • Frodli (17)
  • violet (13)
  • Roksana (11)
  • Micra21 (8)
  • Patrycja (8)
  • Foxm (7)
  • lupus (6)
  • Radosky (6)
  • NoNickName (5)
  • Karel Godla (4)
  • Megas Alexandros (4)
  • Areia Athene (3)
  • Batavia (3)
  • Anonim (2)
  • B. S. (2)
  • Duch (1)
  • edmund (1)
  • Jakub (1)
  • Ktoś (1)
  • llll (1)
  • MRT_Greg (1)
  • Raven ... (1)
Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje. Dowiedz się, jak je wyłączyć.